Εἶναι ὁλοφάνερη ἡ βιασύνη, μᾶλλον δέ ἡ μανία τοῦ νεοταξικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ γιά νά πραγματοποιήσει τό συντομότερο τά παγκοσμιοποιητικά του σχέδια. Ἀπό ἀρκετές δεκαετίες δέν κρύβει τά σχέδιά της ἡ Νέα Τάξη πραγμάτων γιά νά ἐπιβάλει παντοῦ ἀλλά καί στή χώρα μας ἑνιαῖες ἑνότητες στή γνώση. Εἰσάγει τή «νέα γνώση» στά ἤθη καί ἔθιμα, στήν ἐπιστήμη, στίς κοινωνικές δομές, στά ἰδεολογικά ρεύματα. Κατασκευάζει δικά της ἰδεολογήματα καί μέσῳ τοῦ ἰσχυροῦ Οἰκουμενισμοῦ προσπαθεῖ νά ὁμογενοποιήσει τίς χριστιανικές ὁμολογίες γιά νά ἁπλοποιηθοῦν οἱ διαδικασίες πανθρησκειακῆς ἑνοποίησης ὅλων τῶν ἀνθρώπων κάτω ἀπό μιά ἐλεγχόμενη «θρησκεία», πιστεύοντας οὐσιαστικά σέ μιά ἀνώτερη δύναμη, ἀντίχριστη βέβαια καί ἀσφαλῶς ἀπάνθρωπη.