Κοιμοῦμαι κι ἔχω βάσανα καί θλίψεις σάν πλαγιάζω· μά σάν σκωθῶ, ὁ Κύριος μέ βλέπει κι ἡσυχάζω.
Ψ Α Λ Μ Ο Σ 3ος – στή δημοστική ἀπό Ἰωάννου Φρουδαράκη
Ψαλμός τοῦ Δαυίδ, ὅταν τόν καταδίωκε
ὁ γιός του ὁ Ἀβεσσαλώμ
Κύριε, πῶς ἐπλήθυναν αὐτοί πού μέ μισοῦνε;
καί ξεσηκώθηκε ὁ λαός καί δέν μέ ὑπακοῦνε·
κι εἶναι πολλοί πού χαίρουνται καί λένε μέ κακία·
ἀπ’ τόν Θεό του δέν θά βρεῖ ποτέ του σωτηρία.
Ἐσύ ‘σαι ὅμως, Κύριε, προστάτης, λυτρωτής μου,
τό καύχημα τῆς δόξας μου κι ἡ ψῆφος τῆς τιμῆς μου.
Γιατί, κάθε πού κραύγαζα καί τόν παρακαλοῦσα,
μ’ ἄκουγε ἀπ΄ τό ὄρος του, τ΄ ἅγιο, πού τόν καλοῦσα.
Κοιμοῦμαι κι ἔχω βάσανα καί θλίψεις σάν πλαγιάζω·
μά σάν σκωθῶ, ὁ Κύριος μέ βλέπει κι ἡσυχάζω.
Μηδέ τό πλῆθος τοῦ λαοῦ μέ σκιάζει πού μέ ζώνει
πού ξεπερνᾶ στήν ἔχθρητα ξένους καί ξεσπαθώνει.
Ἀνάστα, Κύριε, ταχιά, σῶσε με, ὁ Θεός μου·
γιατί, ὅσους μ’ ἐχθρεύονται, ἄδικα, θά πατάξεις
κι ἁμαρτωλούς ἐσύντριψες γιά νά μέ βοηθήσεις.
Κύριε, ἀπό ΄σένανε προσμένω σωτηρία,
καί στόν λαό σου ἡ χάρις σου ἄς γίνει εὐλογία.
