Πρὸς τοὺς Σεβασμιωτάτους καὶ Θεοφιλεστάτους Ἀρχιερεῖς, τοὺς Εὐλαβεστάτους Ἱερεῖς καὶ Διακόνους, τὶς Πρεσβυτέρες καὶ τὶς Διακόνισσες, τοὺς Μοναχοὺς καὶ τὶς Μοναχές, τοὺςΠροέδρους καὶ τὰ Μέλη τῶν Κοινοτικῶν Συμβουλίων, τοὺς Ἐντιμολογιωτάτους Ἄρχοντες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, τὰ μέλη τῆς Ἡγεσίας τῶν 100, τὰ Ἡμερήσια καὶ ἈπογευματινὰΣχολεῖα, τὶς Φιλοπτώχους Ἀδελφότητες, τὴ Νεολαία, τὶς Ἑλληνορθόδοξες Ὀργανώσεις καὶ ὁλόκληρο τὸ Χριστεπώνυμο πλήρωμα τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς.
Προσφιλεῖς ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφὲς ἐν Χριστῷ,
Ἡ φετεινὴ 4η Ἰουλίου εἶναι ἰδιαιτέρως σημαντική, διότι ἑορτάζουμε διακόσια πενήντα χρόνια ἀπὸ τὴ Διακήρυξη τῆς Ἀνεξαρτησίας, ἡ ὁποία ἔθεσε τὰ θεμέλια γιὰ «τὴ χώρα τῶνἐλευθέρων καὶ τὴν πατρίδα τῶν γενναίων», τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς. Διακόσια πενήντα χρόνια σημαίνουν περίπου δέκα γενεὲς Ἀμερικανῶν. Κάποιοι ἔφθασαν νωρίτερα καὶἄλλοι μετανάστευσαν πολὺ ἀργότερα, ἄλλα ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ πῶς κάποιος ἔγινε Ἀμερικανὸς πολίτης, ὅλοι μετέχουμε στὴν εὐλογία τῆς ὑπηκοότητας σὲ αὐτὴ τὴ θαυμαστὴ χώρα.
Ἂν καὶ δὲν ὑπῆρξε ποτὲ τέλεια χώρα, κοινωνία, αὐτοκρατορία ἢ ἔθνος στὴν ἱστορία τοῦ κόσμου, οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες προσπάθησαν, διὰ μέσῳ ὅλων τῶν γενεῶν, νὰ μείνουν πιστὲς σὲαὐτὴ τὴ Διακήρυξη. Ὄχι μόνον τὴ Διακήρυξη τῆς Ἀνεξαρτησίας, ἀλλὰ καὶ τὴν πίστη ὅτι «ἡ ζωή, ἡ ἐλευθερία καὶ ἡ ἐπιδίωξη τῆς εὐτυχίας» ἀποτελοῦν ἀναφαίρετο δικαίωμα κάθε ἀνθρώπου. Ὡςὀρθόδοξοι χριστιανοί, ἀναγνωρίζουμε ὅτι κάθε πρόσωπο ἔχει πλασθεῖ κατ᾽ εἰκόνα τοῦ θεοῦ, ἔστω κι ἂν ἡ εἰκόνα αὐτὴ τραυματίζεται καὶ ἀμαυρώνεται ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Ἔτσι, ὅπως οἱ Πατέρες τοῦ Ἔθνους μας, οἱ ὁποῖοι ὑπέγραψαν τὴ Διακήρυξη τῆς Ἀνεξαρτησίας, ἀναγνωρίζουμε καὶ ἐμεῖς ὅτι ὁ «Δημιουργὸς μᾶς ἔπλασε μὲ ἀπαραβίαστα δικαιώματα…».
Ἡ θεμελιώδης ἰδέα ὅτι κάθε ἄνθρωπος εἶναι ἴσος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἶναι μία ἀλήθεια, τὴν ὁποία οἱ Πατέρες τοῦ Ἔθνους διεκήρυξαν ὡς «αὐταπόδεικτη», ἀλλ᾽ ὅμως συχνὰ δὲνἐπιβεβαιώνεται, λόγῳ τῶν κοινωνικῶν ἀνισοτήτων καὶ ἀνισορροπιῶν. Γι᾿ αὐτό, ὅλοι μας, πιστοὶ στὸ ἀμερικανικὸ πνεῦμα, καλούμαστε νὰ διασφαλίζουμε τὰ δικαιώματα τῶν ἄλλων, ὅσοδιαφορετικοὶ κι ἂν μᾶς φαίνονται. Διότι ἡ τελικὴ ἀξία τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου δὲν πηγάζει ἀπὸ τὰ ἐξωτερικὰ γνωρίσματα τοῦ τόπου, τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς γλώσσας ἢ τῆς προσωπικότητας, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, κατὰ τὴν ὁποία δημιουργήθηκε. Ἡ ἀποστολή μας εἶναι νὰ ἐργαζόμαστε καὶ νὰ ἀγωνιζόμαστε, ὥστε αὐτὴ ἡ εἰκόνα νὰ γίνει καθ᾽ ὁμοίωση. Δηλαδή, ἡ δυνατότητα τῆς κοινῆς ἀνθρώπινης φύσεως νὰ βρεῖ τὴν πλήρωσή της στὴν ἀδιάκοπη πορεία πρὸς τὴ θέωση, πρὸς τὴ θεία ζωή, μὲ τὴν ἀγάπη, τὴν συμπόνια, τὸ ἔλεος, τὴ συγχωρήση, λαμβάνοντας τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ ἀκολουθώντας τὰ ἴχνη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοὶ ἐν Κυρίῳ, εἴμαστε ἀληθινὰ εὐλογημένοι ποὺ ζοῦμε καὶ προοδεύουμε σὲ αὐτὴ τὴ γῆ, ὅπου οἱ ἀξίες τῆς αὐτοδιοίκησης συναντοῦν τὴν πίστη μας. Κατὰ τὴδιακοσιοστὴ πεντηκοστὴ ἐπέτειο τῆς ἱδρύσεως τοῦ ἀμερικανικοῦ ἔθνους μας, ἂς εἴμαστε ἑνωμένοι πάντοτε καὶ νὰ οἰκοδομοῦμε ἐπάνω στὶς αὐταπόδεικτες ἀλήθειες τῆς πίστεως καὶ τῆςἐλευθερίας, οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν τὸ θεμέλιο τῆς ζωῆς μας, τῆς δημοκρατίας μας καὶ ἐν τέλει τῆς εὐτυχίας μας.
Νὰ ἔχετε μία εὐλογημένη ἡμέρα τῆς 4ης Ἰουλίου!
Μετὰ πατρικῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης,
† ὁ Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρος
