Του Αρχιμ. Επιφανίου Ζαχαράκη- Ζούμε σε ένα κόσμο που διαρκώς μεταλλάσσεται κοινωνικά, πολιτικά, ηθικά, πολιτισμικά, αλλά και ψυχοσωματικά, όπως δηλαδή μεταλλάσσεται και ένας ιός. Πολλά ακούμε, λιγότερα διαβάζουμε, ελάχιστα βλέπουμε. Το σίγουρο είναι ότι η λοιμική νόσος του κορωνοϊού είναι γεγονός, όπως επιτακτική ανάγκη είναι και τα μέτρα προστασίας. Όμως γεννιέται το ερώτημα. Αν ήταν πανδημία όπως λέγεται, δεν θα είχαμε πάρα πολλά θύματα? Αν ήταν επιδημία δεν θα είχαμε πολλά θύματα?

Αν ήταν ενδημία δεν θα είχαμε λίγα θύματα? Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, τα θύματα δόξα τω Θεώ, είναι λίγα και στην χώρα μας και σε παγκόσμιο επίπεδο. Το συμπέρασμα δικό σας.

Και ενώ πιστεύουμε τόσο στον ιό όσο και στα μέτρα, είδαμε ότι στην πράξη υπήρχαν κάποιες ανισότητες και διακρίσεις σε χώρους, αλλά και σε ανθρώπους. Είδαμε ανθρωποφαγία και στοχοποιήσεις ανθρώπων από τα μέσα, που πολλές φορες δεν ενημερώνουν ορθά και αληθινά, αλλά γίνονται δυστυχώς μέσα μαζικού επηρεασμού στον φόβο και στην ανασφάλεια. Ζήσαμε ένα Πάσχα διαφορετικό, αλλιώτικο, χωρίς κοινωνία ανθρώπων και Θεού. Η διοικούσα εκκλησία με πολύ πόνο και λύπη, δέχτηκε από την πολιτεία τα εξαντλητικά μέτρα ασφάλειας υγιεινής.

Γιατί όντως η πίστη δεν χάνεται, αλλά το θέμα είναι να μην αλλοιωθεί το χριστιανικό φρόνημα. Υπάρχουν κάποια πράγματα όμως, που μας λύπησαν σφόδρα. Καλά ο συνωστισμός στην εκκλησία, γιατί όμως πειράζει η θεία κοινωνία? Γιατί το βασικό τους πρόβλημα, είναι η θεία κοινωνία και όχι ο συνωστισμός. Το Μέγα Μυστήριο των Μυστηρίων, η Θεία ευχαριστία, φτάνει στο σημείο να λοιδορείτε και να χλευάζεται από ανθρώπους που δεν έχουν αγιοπνευματική εμπειρία. Άγευστοι και αλιβάνιστοι άνθρωποι, έχουν γνώμη και γνώση για τα άκτιστα μυστήρια του Θεού.

Μήπως τελικά φοβάστε το σώμα και το αίμα Του Χριστού μας, μήπως αποδειχθεί περίτρανα ότι ίσως και να μην μπορεί να κολλήσει καμία ασθένεια, οπότε έτσι θα καταρρίψει την άθεη ή αδιάφορη φιλοσοφία και τα πονηρά σχέδιά σας? Εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί πιστεύουμε στην χάρη της ίασης ψυχής και σώματος, στην άφεση των αμαρτιών και ζωή την αιώνια. Είμαστε σίγουροι γι’ αυτό δεν αμφιβάλλουμε. Η παράδοση στην ιστορία της εκκλησίας είναι αδιασάλευτη 2000 χρόνια τώρα. Από την άλλη κεκλεισμένων των θυρών, δια τον φόβον και τρόμον των ιθυνόντων, τελέσαμε τις ακολουθίες στην εκκλησία. Αλήθεια τα μεγάφωνα και οι καμπάνες έχουν κορονοϊό? Γιατί ούτε αυτά επετράπησαν τί κρίμα!!!

Αλήθεια έπρεπε να βγει η πρωτοψάλτη στους δρόμους για να ξυπνήσουμε από τον πνευματικό μας λήθαργο? Όλες αυτές οι απορίες και οι ανησυχίες βγαίνουν με πόνο και παράπονο. Γιατί δεχτήκαμε εμείς οι διάκονοι του Θεού και ανθρώπων, μια μεγάλη στοχοποίηση ως άλλοι χριστιανοταλιμπάν που δεν έχουμε λογική, αγάπη και προστασία έναντι της κοινωνίας. Πολλά μέσα στοχοποίησαν με μεγάλη προπαγάνδα, γιατί κάποιοι ελάχιστοι ιερείς δεν πειθάρχησαν στα μέτρα. Όμως από την άλλη πλευρά δεχτήκαμε πυρά από ευσεβιστές χριστιανούς, ότι τάχα μου προδώσαμε την πίστη μας.

Σκέφτομαι όμως τα λόγια του Αγίου Παΐσίου του Αγιορείτου που λέει ότι, οι όντως πνευματικοί άνθρωποι θέτουν σε πρώτη προτεραιότητα το κοινό καλό και όχι το συμφέρον τους. Θυσιάζονται οι ίδιοι και δε θυσιάζουν άλλους για τη σωτηρία του κόσμου. Εμπνέουν την ελπίδα, καλώντας σε αλλαγή νοοτροπίας και ανάληψη κοινωνικής ευθύνης εκ μέρους όλων για τη σωτηρία του τόπου και των συνανθρώπων τους. Αυτό που λύπει σήμερα είναι το βίωμα στην απλότητα, στο σεβασμό, στον ανθρωπισμό, στην αγάπη, στην ευθύνη για κοινό και προσωπικό καλό. Και εμείς σαν πνευματικοί ταγοί πολλές φορές δεν σταθήκαμε στο ύψος των περιστάσεων και δεν ευαγγελίσαμε τον άνθρωπο με το παράδειγμά μας και την εικόνα μας.

Ο Θεός είναι αλήθεια, αγάπη, ελευθερία, φως. Και όμως όλα αυτά τα στοιχεία σε ένα μεταβαλλόμενο πολυπολυτισμικό έδαφος συρρικνώνονται στο όνομα της παγκοσμοιοποίησης. Δυστυχώς για να σταθεί αυτό το μοντέλο χρειάζεται να μειωθεί η ελευθερία, η δημοκρατία, η οικονομία, ακόμα και η υγεία. Πολύ ανησυχώ ότι τίποτα δεν θα είναι όπως πριν. Από πρόσωπο και ταυτότητα σήμερα, αύριο θα είσαι νούμερο μέσα σε μάζα. Τα πάντα αναθεωρούνται συνεχώς. Ζούμε σε χρόνια Αποκαλύψεως σήμερα, διότι το δείχνει η εικόνα που επικρατεί.

Αυτό που σίγουρα δεν χρειάζεται να κάνουμε, είναι να υποταχθούμε από φόβο, ανασφάλεια και απογοήτευση. Ας έχουμε την ελπίδα, τη χαρά και την αγαλίαση της αναστάσεως του Χριστού μας, υψηλά και βαθιά μέσα μας. Όπως λέγει και Άγιος Γέροντας Παΐσιος, το νόημα της ζωής είναι να καταλάβει ο άνθρωπος ότι ο Θεός είναι η μόνη ελπίδα ζωής, χάρης και παρηγοριάς.

Μετάνοια χρειάζεται και επιστροφή στο Θεό. Σκοπός είναι να ανέβει πνευματικά ο άνθρωπος και όχι απλά να μην αμαρτάνει. Η πραγματική ανάπαυση έρχεται, όταν ο άνθρωπος τοποθετείται σωστά, συναισθανόμενος τα λάθη του.

Χριστός ανέστη, αληθώς ανέστη.

Εκκλησία Online
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 4.2 (5 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.

2 Σχόλια

Νεότερο
Καλύτερο Νεότερο Παλαιότερο
1

Συγχαρητήρια Πάτερ Επιφάνιε. Σωστά τα λέτε. Θα βγει κάποιος να μας απαντήσει;

2

Εύγε Π. Επιφάνιε. Συμφωνώ απόλυτα!