Του Πανοσ/του Αρχιμανδρίτου π. Κωνσταντίνου Χαραλαμποπούλου Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Κηφισίας, Αμαρουσίου, Ωρωπού και Μαραθώνος.
«Ἰδού γάρ εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαράν μεγάλην, ἥτις ἔσται παντί τῷ λαῷ. ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ ὅς ἐστι Χριστός Κύριος …» (Λουκ. β΄,10).
Αὐτή ἡ χαροποιός εἴδησις ὁδηγεῖ τήν ἀνθρώπινη ψυχή εἰς ἀναγέννηση καί σωτηρία.
Ἀνεκλάλητη καί ἀπερίγραπτη χαρά, ἐκφραστική τοῦ πληρώματός της, ἀποτελεῖ βαθύ περιεχόμενο τῆς χριστιανικῆς ἀληθείας, τῆς ἀληθείας τοῦ εὐαγγελίου, σκορπισθείσης «παντί τῷ λαῷ».
Εἶναι ἡ ὅλη χαρά τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου πού ἐπιθυμεῖ τόν ἐναγκαλισμόν τοῦ θείου νόμου ὡς ὁδηγό τῆς ζωῆς του αὐτήν τήν ἀνεκλάλητη θεία νύκτα τῶν Χριστουγέννων ἀνεξαρτήτως φυλῆς, χρώματος, ἐθνικότητος, καθ’ ὅσον τό πνεῦμα τῆς ἀνεπαναλήπτου ἐκείνης νυκτός φανερώνει εἰς αὐτόν τήν θείαν δόξαν καί τήν ἄπειρον σοφίαν τοῦ Θεοῦ, προϋποθέσεις τῆς σωτηρίας του.
Μόνον ὁ ἀνιστόρητος καί ὁ ἀνεπιστήμων παραμένει ἀδιάφορος καί ψυχρός πρό τοῦ μεγάλου γεγονότος, τοῦ θείου γεγονότος – ἀκατανοήτου εἰς τήν ἀνθρωπίνην διάνοιαν – τοῦ μυστηρίου τῆς θείας οἰκονομίας τῆς σαρκώσεως.
Καθίσταται ἐπιφανές καί μέγα, διότι εὑρίσκεται εἰς τό μεταίχμιο δύο κόσμων. Τῆς Παλαιᾶς καί τῆς Καινῆς Διαθήκης. Εἰς μέν τήν πρώτην θίγεται ἡ ἔλευσις τοῦ Μεσσία, «παιδίον ἐγεννήθη ἡμῖν, υἱός καί ἐδόθη ἡμῖν.
Καί καλεῖται τό ὄνομα αὐτοῦ Μεγάλης Βουλῆς ἄγγελος, θαυμαστός Σύμβουλος, Θεός ἰσχυρός, ἐξουσιαστής, Ἄρχων εἰρήνης, Πατήρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος» (Ἡσ. θ΄, 6).
Εἰς δέ τήν δευτέραν ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν θά τονίσῃ εἰς τήν ἐπιστολήν του, «ὅτε δέ ἦλθεν τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεός τόν Υἱόν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπό νόμον, ἵνα τούς ὑπό νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τήν ὑιοθεσίαν ἀπολάβωμεν» (Γαλ. 4, 4-5).
Ἡ θεία γέννησις τῆς θείας νύκτας τῶν Χριστουγέννων προσφέρει ἀφειδῶς εἰς τόν ἄνθρωπον ἀνοχή, ἐπιείκεια, ἀγάπη.
Εἰρηνεύεται ἡ ψυχή τοῦ ἔσω ἀνθρώπου, ἐξαλείφονται τά πάθη καί ὁδηγεῖται ὡς ταπεινός προσκυνητής εἰς τό θεοδέγμον σπήλαιον καταθέτων τίς ἀδυναμίες του καί λαμβάνων δύναμιν ἐκ τοῦ ἐκχυθέντος φωτός τοῦ Νηπιάσαντος.
Ἀγάπη καί εἰρήνη σημαίνουν κατά τήν θείαν ἀνεκλάλητη καί χαροποιόν νύκτα οἱ καμπάνες τῶν ἐθνῶν ὡς λέξεις, ὡς ἔργα ὅμως διαπράττουν τήν περιφρόνησιν τοῦ ἀνθρώπου, τῆς εἰκόνος δηλαδή τοῦ Θεοῦ.
Ὁ περιπατῶν ἐπί πτερύγων ἀνέμων κατεδέχθη, ὅπως κατέλθῃ πρός τόν εὐτελῆ ἄνθρωπον καί παράσχῃ τήν θείαν αὐτοῦ καρδίαν.
Ἦλθεν ἰάσασθαι τούς συντετριμμένους τῇ καρδίᾳ κηρῦξαι αἰχμαλώτοις ἄφεσιν καί τυφλοῖς ἀνάβλεψιν (Λουκ. 4, 18). Ἦλθεν ἡ «προσδοκία τῶν ἐθνῶν» (Γέν. 49,10) καί οἱ ἄνθρωποι ἀδιαφόρησαν. Ἦλθεν «ἐν μήτρᾳ παρθενικῇ καί ταπεινούς ὕψωσεν» καί οἱ ἄνθρωποι ἐχλεύαζον.
Ἦλθεν ἐνδεδυμένος εὐπρέπειαν καί οἱ ἄνθρωποι διεφθάρησαν. Μᾶς προσφέρει τήν σωτηρία καί ἀνταποδίδομε μέ πνευματική νέκρωση, σκληροκαρδία, εὐτελισμόν ὑψηλῶν ἰδανικῶν. Πότε ἡ ἀνθρωπότης θά ἰδῇ τόν Ἀστέρα τῆς Βηθλεέμ;
Πότε θά ψάλλῃ τόν δοξολογικόν ὕμνον; Οὐρανός ἀνεῴχθη, πνεῦμα κατεπέμφθη, τά διεστῶτα ἡνώθη, τό σκότος ἐσβέσθη, φῶς ἔλαμψε, θάνατος λέλυται, παράδεισος ἠνέωκται, κατάρα ἠφάνισται, σημειοῖ εἰς τήν ἐπί Χριστουγέννοις ὁμιλία του ὁ μέγας Πατήρ Ἰωάννης Χρυσόστομος.
Καί ὁ ἄνθρωπος δέν συνεκινήθη ἐκ τοῦ Μεγίστου ἐπισκέπτου τῆς θείας νύκτας τῶν Χριστουγέννων. Ὅμως, εἰς τόν ῥοῦν τοῦ βίου του Αὐτόν θά ἀναζητῇ εἰς στιγμές ὀδύνης καί πόνου καί πρός Αὐτόν θά ἁπλώνει τά χέρια, ὅταν θά εὑρίσκεται ἔμπροσθεν ἀβύσσου καί χάους.
«Αὐτή τήν νύκτα τῶν Χριστουγέννων ἄς ἐγκαθιδρυθῆ ἡ εἰρήνη, ὅπως, ὅταν κατέβηκε ὁ Χριστός σάν δροσιά στόν κόμπο τοῦ λουλουδιοῦ, ὅπως ἔσταζε σάν σταλαγματιά στή γῆ μέ ἀπαλότητα, ὅπως σκέπασε τήν μεγαλωσύνη Του τό σκέπασμα τῆς σάρκας τῆς Θεοτόκου Μαρίας.
Στήν νύκτα τῶν Χριστουγέννων ἀκούγεται ἡ ὑπερκόσμια ὑμνωδία τῶν Ἀγγέλων, «ἦχος καθαρός ἑορταζόντων», Φώτης Κόντογλου.
