ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΑΛΙΚΙΑΣ: «ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ» – ΟΤΑΝ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΘΟΡΥΒΟ! Η παρέμβαση ιερέα στη Μαγνησία – μια πράξη που ανέκοψε τον θόρυβο και επανέφερε το μέτρο εκεί όπου η Ανάσταση αξιώνει σεβασμό

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ –

δεν ταυτίζεται με εκκωφαντικότητα.

ΣΥΝΙΣΤΑ ΥΠΕΡΒΑΣΗ.

Τομή –

από το σκότος

προς το ΦΩΣ.

Κάθε απόπειρα κάλυψης –

εκτίθεται.

Ένας περίβολος –

μια αναμονή –

μια νύχτα –

στο κατώφλι της κορύφωσης.

Και τότε –

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ.

Όχι αυθόρμητη.

ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ.

Λειτουργός –

λαμβάνει θέση.

Και ο λόγος –

εκφέρεται με βαρύτητα:

«Δεν έχει κανένα Χριστός Ανέστη.»

Ούτε απόρριψη –

ΚΑΘΟΡΙΣΜΟΣ.

Η στιγμή –

κατά την οποία

το νόημα –

διεκδικεί χώρο.

Δίπλα –

άνθρωποι ευάλωτοι.

Σώματα καταπονημένα –

ψυχισμός –

που αναζητεί γαλήνη.

Χώρος φροντίδας.

Ιερέας –

δίπλα σε γηροκομείο –

ΠΑΡΕΜΒΑΙΝΕΙ-

ώστε η νύχτα –

να διατηρήσει το μέτρο της.

Και εκεί –

η Ανάσταση –

ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΖΕΤΑΙ.

Ούτε φλόγα –

ΦΡΟΝΤΙΔΑ.

Ούτε έκρηξη –

ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ.

Ούτε επιβολή –

ΣΕΒΑΣΜΟΣ.

Η πράξη –

διαμορφώνει ΟΡΙΑ.

Επαναφέρει ισοζύγιο.

Αναδεικνύει πυρήνα.

Η Ανάσταση –

δεν ενισχύεται από ένταση.

Αναδεικνύεται –

μέσα από ΕΥΘΥΝΗ.

Μέσα από ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.

Μέσα από την ικανότητα

αναγνώρισης

του άλλου.

Εκεί όπου η χαρά –

παραμένει ακέραιη.

Εκεί όπου η πίστη –

διατηρεί ΜΕΤΡΟ.

Εκεί όπου η παρουσία

δεν επιβάλλεται –

ΕΔΡΑΙΩΝΕΤΑΙ.

Και τότε –

η ησυχία

αποκτά ΒΑΡΥΤΗΤΑ.

Και το ΦΩΣ –

καθίσταται ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ.

ΑΝΑΣΤΑΣΗ –

πέρα από τον ήχο.

ΛΥΤΡΩΣΗ.

Και η λύτρωση –

όταν διαφυλάσσεται –

δεν αναλύεται.

ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΤΑΙ.

Και μένει.

Σιωπηλά.

Εκεί –

όπου το φως –

δεν χρειάζεται θόρυβο

για να υπάρξει.

Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.