Όσο και αν μας φαίνεται υπεράνθρωπο και ακατόρθωτο δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο σταυρός του Κυρίου μας υπήρξε και θα συνεχίσει να είναι σημείο αναφοράς για όλους μας.

Είναι μια ολοφάνερη ένδειξη και είναι εδώ που κι εμείς πρέπει να κουβαλούμε τον δικό μας τον σταυρό με σταθερότητα και πίστη, ότι τελικά με αυτό τον τρόπο θα οδηγηθούμε στην μεταμόρφωση μας.

Αυτός ο σταυρός θα νικήσει και θα καταστρέψει τις αδυναμίες, τα πάθη τις αμαρτίες μας οτιδήποτε έχει σχέση με τον υλικό κόσμο, τον πρόσκαιρο, γίνεται εμπόδιο για όλες αυτές τις εγωκεντρικές και χωρίς νόημα ηδονές.

Αυτή η κατάσταση προκαλεί θλίψη στην ψυχή μας αφού με όλα αυτά που αναφέραμε πιο πάνω αποκόπτεται, αποξενώνεται και απομακρύνεται στο τέλος από τον πνευματικό κόσμο που στην πραγματικότητά μας προσφέρει αυτός ο ίδιος ο σταυρός κι ας είναι με πόνο που τον δεχόμαστε στο τέλος θα μας απελευθερώσει.

Η λύση κι ο πόνος αντικαθίστανται με την νίκη του σταυρού και της αθανασίας. Η παρουσία του σταυρού είναι απαραίτητη, γιατί μέσον αυτού βλέπει και έχει μέσα του τον ίδιο τον Θεό.

Αυτός είναι ο δρόμος που όλοι μας πρέπει να ακολουθούμε γιατί ο Θεός πια θα είναι σε διάλογο μαζί μας, η επικοινωνία αυτή θα μας βγάλει στο τέλος νικητές και θριαμβευτές.

Επειδή ακριβώς η πορεία μας έχει τα χαρακτηριστικά του Σταυρού και της Αναστάσεως στεκόμαστε πάντα με δέος και φόβο Θεού μπροστά σε αυτό το ακατάληπτο γεγονός της σταυρικής θυσίας του Θεανθρώπου και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού.

Πόσο αποκαλυπτικά είναι τα θεία μηνύματα αυτής της σταυρικής θυσίας του Θεανθρώπου για την σωτηρία του ανθρώπου νυν και εις τους απέραντους αιώνας.

Πόσο πράγματι ωφελήθηκε η συγχυσμένη και ταλαιπωρημένη ανθρωπότητα απ’ αυτό το γεγονός της θυσίας ενός Θεού και ταυτόχρονα ανθρώπου. Κι όλο αυτό το μυστήριο της σταυρικής θυσίας, εκείνος ο φρικτός Γολγοθάς, είναι μέσα στο σχέδιο του Θεού. ‘’Ιδού γαρ δια Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω’’.

Και προσφέρεται ακριβώς με το αίμα του πάνω στο Σταυρό για να δοθεί σε κάθε άνθρωπο η δυνατότητα να σωθεί τελικά και να νικήσει τα φρικτά δεσμά της αμαρτίας και στο τέλος νικητής να φθάσει στα επουράνια και έτσι να μπορέσει να ζήσει όλη τη μεγαλοπρέπεια και τη δόξα του παραδείσου.

Αποκαλυπτικά είναι τα όσα επιβεβαιώνει ο Άγιος Απόστολος των Εθνών Παύλος, ‘’εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ειμί εν τω Σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού’’ (Γαλατ. 6/14)

Ανακούφιση δημιουργείται μέσα στην ανθρώπινη ψυχή όταν κατανοήσει πόση θεία σοφία κρύβεται πίσω από το μυστήριο του Σταυρού. Μέσα από την ταλαιπωρημένη και κατά πάντα αδικημένη και καταδικασμένη ανθρωπότητα η καρδιά του ανθρώπου βρίσκει ηρεμία και παίρνει δυνάμεις ψυχικές και σωματικές με την παρουσία και την γνωριμία της με τον Σταυρό του Κυρίου, μια γνωριμία αιώνια και διαχρονική.

Δεν μπορεί κανείς να αποχωρισθεί από αυτό το μυστήριο της σοφίας και αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο, μέσον του σταυρικού του μαρτυρίου.

Όσο κι ας μας φαίνεται φρικτό και μυστηριώδες και επίσης παράδοξο όμως αυτή η πραγματικότητα δίνει τις αληθινές διαστάσεις στον άνθρωπο που αγωνίζεται και ποθεί την σωτηρία του.

Καλείται λοιπόν ο καθ’ ένας από εμάς όσο κι αν μας φαίνεται ασύλληπτο το γεγονός αυτό της σταυρικής και μαρτυρικής θυσίας του Θεανθρώπου Ιησού να σηκώσουμε χωρίς δισταγμό και αμφιβολία όσο βαρύς κι αν είναι τον ίδιο τον σταυρό Του γιατί τότε θα καταλάβουμε και θα αντιληφθούμε την μεγάλη φιλανθρωπία και συγκατάβαση του Θεού προς τον άνθρωπο.

Πόσο σημαντικό είναι να παραδεχθούμε και να το δεχθούμε σαν μία αληθινή πραγματικότητα το γεγονός της σταυρώσεως του Κυρίου μας. Μπορεί ο καθ’ ένας από εμάς να δηλώσει με βαθιά πεποίθηση ότι όντως ανέβηκε στον μαρτυρικό αυτό σταυρό για μένα, για τις δικές μου αμαρτίες, για τα πάθη και τις αδυναμίες μου.

Συνηθίζω κυρίως παραστατικά όταν κηρύττω ιδιαίτερα στις κηδείες να δείχνω με το χέρι μου τον σταυρωμένο Χριστό για να μπορέσει ο κόσμος να το αντιληφθεί και να το καταλάβει καλύτερα, να το χωνέψει ότι αυτός ο Βασιλεύς του κόσμου, ο εξουσιαστής του σώματος και δημιουργός του ‘’εσταυρώθη δι εμέ’’.

Όσο κι αν δεν μπορούμε να το αποδεχθούμε αυτή είναι μια πρόσκληση και ταυτόχρονα πρόκληση για να συνειδητοποιήσουμε πόσο υπεύθυνοι είμαστε απέναντι σ ́ αυτό το εκούσιο πάθος του Κυρίου μας αφού καθημερινά με τις αμαρτίες μας Τον πληγώνουμε και Τον περιφρονούμε ενώ τώρα με την στάση μας αυτή είμαστε καταδικασμένοι δέσμιοι με τις ατέλειες μας και τα παραπτώματά μας. Ατενίζω τον σταυρό και αισθάνομαι ένοχος γι’ αυτό που πράττω και ζω καθημερινά χωρίς να λαμβάνω υπ’ όψη μου την σκηνή αυτή του μαρτυρίου και του πόνου που ο ίδιος ο Χριστός έπαθε για μένα προσωπικά.

Στη σκέψη μου αυτή τη στιγμή έρχονται από την υμνολογία της Εκκλησίας μας οι στίχοι ‘’Εκεντήθης την πλευράν, ίνα κρουνούς ζωής αναβλύσης μοι’’. Και μένω άναυδος και διερωτώμαι για το δράμα αυτό του Κυρίου μας που το έκανε και μόνο για να δώσει ζωή σε μας. Τόση ταπείνωση, τόση μακροθυμία, τόση αγάπη για μας τα πλάσματα Του!!

Ήταν μια πράξη θυσίας για όλο τον κόσμο με παγκόσμια εμβέλεια αφού αγκάλιασε όλους τους ανθρώπους όλων των εποχών, κάθε προέλευσης και καταγωγής.

Μια οικουμενική χειρονομία που μόνο εκείνος μπορούσε να επιχειρήσει και να εκπληρώσει. Είχαμε τόσο απομακρυνθεί από τη δική Του τη ζωή που μας εμψύχωνε και θεράπευε που χρειαζόταν αυτή Του η πράξη θυσίας για να μας επανενώσει μαζί Του. Είναι ένα θαύμα πως Εκείνος καταδέχθηκε όχι μόνο να θυσιασθεί για μας αλλά και να μας ενώσει μαζί Του.

Είχαμε απόλυτη ανάγκη της ένωσης αυτής αφού με τον τρόπο αυτό νικήσαμε τον διάβολο, τον θάνατο και την αμαρτία που μας κρατούσαν δέσμιους και φυλακισμένους.

Και είναι με αυτό τον τρόπο που μας δίνει αυτό το εξαιρετικό προνόμιο να γινόμαστε ένα μαζί Του και να έχουμε τη δυνατότητα αυτή της αθανασίας.

Αυτός λοιπόν ο Σταυρός του Κυρίου μας όσο κι αν πλήγωσε τον ίδιο θανάσιμα φανερώθηκε με ένα ξεχωριστό τρόπο η άπειρη Του αγάπη, η φιλανθρωπία και προ παντός η φιλευσπλαχνία Του και η παντοδυναμία Του. Το έλεος Του ήλθε και συγχώρεσε τον αμαρτωλό εαυτό μας και έδωσε τη δυνατότητα στον καθ’ ένα μας να λυτρωθούμε και να απαλλαγούμε από τα δεσμά της δουλείας και των παθών μας.

Είναι ακόμα σημαντικό το γεγονός αυτό του Σταυρικού θανάτου του Κυρίου μας από το οποίο προέκυψε και η λαμπρά και ένδοξη Του Ανάσταση που μαζί μας προσφέρουν τη δυνατότητα να κοινωνούμε του πολύτιμου δώρου του σώματος και του αίματος Του κι έτσι να τελειοποιούμεθα αφού συμβολίζουν και τα δύο μαζί την ίδια τη ζωή του, μια ζωή αιώνια και θεία.

Και πόση είναι αυτή η μεγαλοσύνη Του και η συνεργασία σ’ όσους από εμάς δεχόμαστε να Τον ακολουθούμε και να Τον έχουμε μέσα μας και μαζί μας όταν γνωρίζουμε να παραδεχόμαστε ώστε η αμαρτωλή ζωή μας να μεταβάλλεται και να μεταμορφώνεται με την συγχώρηση των αμαρτιών μας κι έτσι ολοκληρώνουμε μαζί με την δική του πορεία και την δική μας.

Λύτρωση λοιπόν χρειαζόμαστε, μας δίνεται από τον πολυεύσπλαχνο Κύριο μας όταν εμείς ταπεινωθούμε και Του ζητήσουμε να γίνει η ζωή μας ‘’πεπληρωμένη’’(Ιωαν.16/24) όχι ατελής.

Μέσα λοιπόν σ’ αυτή την πορεία μας που ο Σταυρός του Κυρίου μας αποτελεί σύμβολο ελπίδας και προστασίας συνεχίζουμε τον δρόμο μας λουσμένο μέσα από τις χαρισματικές και ευεργετικές ενέργειές Του σε όλους τους τομείς δράσης της εκκλησιαστικής μας διακονίας που συμπίπτει με τα τριάντα χρόνια της Αρχιεροσύνης μας.

Πλούσιες πνευματικές εκδηλώσεις ιδιαίτερα με τις ακολουθίες μας πρωί και βράδυ εδώ στους χώρους της Πατριαρχικής μας Σχολής, ‘’Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος ο Γ ́’’. Οι ιεροσπουδαστές μας ψάλλουν μελωδικότατα αφού ο Θεός τους χάρισε αυτό το δώρο να έχουν σωστές μελωδικές φωνές. Καμιά φορά και ίσως πάντα να νομίζουμε ότι βρισκόμαστε στον ουρανό κι όχι στη γη.

Τι θαύμα και τι θεϊκή επέμβαση! Βρισκόμαστε στο κέντρο της Αφρικανικής Ηπείρου κι όμως ο Θεός Δημιουργός των πάντων πορεύεται και παρίσταται μαζί μας, δίπλα, και μέσα μας. Να έχουμε τέτοια χαρά και ευλογία στις λειτουργίες μας. Σήμερα της Παναγίας μας πόσο επίκαιρο ήταν το θέμα της Αγίας Μητέρας του Λυτρωτή του κόσμου.

Κι’ εμείς εδώ μέσα σ’ αυτό τον ξεχωριστό χώρο με τους ιεροσπουδαστές μας εκτός της Κένυας είχαμε όπως πάντα και τους υπόλοιπους από Τανζανία, Ουγκάντα και Ρουάντα!

Τι ευλογία μυστική. Τόσες φωνές ανδρικές ενωμένες σαν μια συμφωνία μυστηριακή που ξεφεύγουμε από τα μάταια τα προσωρινά και τα άσχετα.

Το ίδιο συνέβη και χθες και σήμερα αφού στην τόσο πλούσια εναρμονισμένη συμφωνία προσθέτοντας και τις 322 φωνές των μικρών μας παιδιών του Δημοτικού μας σχολείου γι’ αυτό είμαι ξανά υποχρεωμένος να το γράψω σε ποιο Δημοτικό ή γυμνάσιο της Κύπρου ή της Ελλάδας αλλά και παγκόσμια, μπορούν τόσες φωνές εναρμονισμένες να ψάλλουν στον όρθρο και της Θεία Λειτουργία Αγγλικά, Ελληνικά, Σουαχίλι και Κικούγιου, απ’ έξω και με σωστό ήχο βυζαντινό, χορωδιακό.

Και συνεχίσαμε. Δεν σταματήσαμε ποτέ όσο κι αν η πορεία αυτή ήταν όπως συμβαίνει πάντα με κόπους και θυσίες. Δεν υποκύψαμε. Μπορεί τους τελευταίους έξι μήνες να πάσχω από μια ανεξήγητη πάθηση, δεν έδωσα καμία σημασία και συνέχισα τις διάφορες δραστηριότητές μου με το για χρόνια τώρα καθορισμένο πρόγραμμά μου.

Διδασκαλία στην Πατριαρχική μας Σχολή, ακολουθίες πρωί και βράδυ, λειτουργίες τόσο εδώ όσο και στις ενορίες των περιχώρων αλλά ακόμα και στις πιο απομακρυσμένες περιοχές της Κένυας.

Φυσικά οι κηδείες σχεδόν κάθε εβδομάδα αλλά και οι γάμοι και οι βαπτίσεις μικρών και μεγάλων. Χωρίς υπερβολή επαναλαμβάνω ότι το πρόγραμμα αυτό των καθημερινών εκδηλώσεων και δραστηριοτήτων με ξεκουράζουν και με αναπαύουν σωματικά και πνευματικά, εσωτερικά με τροφοδοτούν και με ενισχύουν.

Τι συγκίνηση όταν την Κυριακή που μας πέρασε λειτούργησα πρώτα και μετά είχα συνάντηση με χίλιους ή και περισσότερους των γύρω περιοχών της Ναϊρόμπης.

Τους έδωσα μηνύματα ενισχυτικά με πατρική αγάπη κι αυτοί μου ανταπέδωσαν με τη διαβεβαίωση ότι θα συνεχίσουν να βρίσκονται πάντα δίπλα στον Επίσκοπό τους και να μπορούν έτσι να στηρίξουν το έργο της Εκκλησίας μας.

Και το Σάββατο η συνάντηση με τους κατηχητές και τις κατηχήτριες. Ήταν μια ακόμα ένδειξη ότι η Εκκλησία μας βρίσκεται σε γερά χέρια όλοι έτοιμοι να συμβάλουν για την στερέωση και την εδραίωση της Ορθόδοξης μας πίστης σ’ όλους τους τομείς.

Αλλά και οι πρεσβυτέρες μας κι αυτές μαζί με όλους με τις δικές τους εκδηλώσεις και τις δραστηριότητες βρίσκουν ευκαιρίες και χρόνο και μας συμπαρίστανται σ’ όλες αυτές τις εκδηλώσεις και δηλώνουν ότι θα είναι εκεί στην πρώτη γραμμή μαζί με τους πατέρες μας για να μας δώσουν ότι πολυτιμότερο έχουν μέσα από την δική τους διακονία και προσφορά για να μεταφέρουν μηνύματα αισιόδοξα στους γύρω τους και αυτούς που υπηρετούν με τόσες θυσίες και κόπους.

Και γιατί όχι οι ποδοσφαιριστές μας της Πατριαρχικής μας Σχολής!! Πρώτοι και καλύτεροι σε όλα, στα μαθήματα, στις ακολουθίες, και προ παντός στην ψαλμωδία.

Τόσα χαρίσματα και δώρα από τον Θεό. Σε όλους μας δίνουν δυναμικά και με βεβαιότητα ότι θα συνεχίσουν από τον στίβο της αλήθειας της αθώας και παιδικής τους θεϊκής επέμβασης μέσα από τις καρδιές τους το μοναδικό μήνυμα της ελπίδας και της αγάπης.

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.