Ο άνθρωπος προσεύχεται – και ο Θεός κατέρχεται!

Η γη δεν τρέμει απ’ τα βήματα των δυνατών.
ΤΡΕΜΕΙ ΑΠ’ ΤΑ ΓΟΝΑΤΑ ΤΩΝ ΤΑΠΕΙΝΩΝ.
Απ’ εκείνους που λυγίζουν – όχι από φόβο,
αλλά από δάκρυ.

Ο άνθρωπος που προσεύχεται δεν χάνει το ύψος του.
ΤΟ ΞΑΝΑΒΡΙΣΚΕΙ.
Εκεί, στο χώμα, ανασαίνει το άπειρο.
Γιατί εκεί, στην προσευχή,
ο ουρανός χαμηλώνει για να τον συναντήσει.

Δεν υπάρχει πιο μεγάλη επανάσταση απ’ τη μετάνοια.
ΚΑΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΟΣΗ ΔΥΝΑΜΗ
ΟΣΗ ΜΙΑ ΨΥΧΗ ΠΟΥ ΨΙΘΥΡΙΖΕΙ:

«ΚΥΡΙΕ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ.»

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΥΓΗ – ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ.
Είναι ο δρόμος που διασχίζει ο Θεός
για να θυμηθεί τον άνθρωπο.
Κάθε δάκρυ που πέφτει στο χώμα
είναι σπόρος αιωνιότητας.

Κάθε άνθρωπος που λυγίζει
μπροστά στο άδικο,
μπροστά στον πόνο,
μπροστά στο άγνωστο,
δεν υποτάσσεται –
ΠΡΟΣΚΑΛΕΙ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ.

Εκείνη τη στιγμή,
η σιωπή δεν είναι αδυναμία·
ΕΙΝΑΙ ΘΡΟΝΟΣ.
Η γη ανοίγει,
Ο ΘΕΟΣ ΚΑΤΕΡΧΕΤΑΙ.

Όχι με αστραπές,
αλλά με το βάρος της αγάπης.
Μπαίνει στις ρωγμές της καρδιάς
όπως το φως περνά απ’ το σπασμένο τζάμι.
ΔΕΝ ΖΗΤΑ ΤΙΠΟΤΑ – ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ.

Οι άπιστοι νομίζουν πως η προσευχή είναι υποταγή.
ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ.
Είναι το χέρι που δεν κρατά όπλο –
κι όμως ανατρέπει κόσμους.

Γιατί εκεί που ο άνθρωπος σωπαίνει,
ΜΙΛΑ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ.
Και κάθε «Πάτερ ημών»
είναι γέφυρα ανάμεσα στο αίμα και στο φως.

Η ΠΙΣΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΟΓΜΑ – ΕΙΝΑΙ ΠΥΡ.
Κι όταν ο άνθρωπος προσεύχεται,
Ο ΘΕΟΣ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ.

Μπαίνει στο χώμα,
σμίγει με το δάκρυ,
γίνεται άνθρωπος ξανά.

Εκεί, στο πιο ταπεινό σημείο της γης,
Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΚΑΙ Η ΣΑΡΚΑ ΣΥΝΑΝΤΙΟΥΝΤΑΙ.
Κι απ’ αυτό το άγγιγμα
ΑΝΑΣΑΙΝΕΙ ΟΛΗ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ.

ΓΙΑΤΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ,
ΔΕΝ ΜΕΤΡΙΕΤΑΙ ΠΟΙΟΣ ΣΤΑΘΗΚΕ ΠΙΟ ΨΗΛΑ –
ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΓΟΝΑΤΙΣΕ ΜΕ ΑΛΗΘΕΙΑ.

Και τότε,
η γη σωπαίνει,
ο ουρανός ανοίγει,

ΚΙ Ο ΘΕΟΣ ΚΑΤΕΡΧΕΤΑΙ.

* Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.