Η προσευχή ήταν η "ανάσα" του Αγίου Ιωάννη.
Παρότι βρισκόταν μακριά από ναούς και ιερείς, εγκλωβισμένος σε έναν στάβλο, δεν σταμάτησε ποτέ να προσεύχεται. Η σχέση του με τον Θεό ήταν ζωντανή, προσωπική, καθημερινή. Αυτή η προσευχή τού έδινε δύναμη να αντέχει, να συγχωρεί, να αγαπά.
Ο Άγιος μάς διδάσκει ότι δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια. Χρειάζεται καθαρή καρδιά. Η σιωπηλή προσευχή του —μέσα στη νύχτα, ανάμεσα στα ζώα— ήταν πιο δυνατή από οποιοδήποτε κήρυγμα. Ο Θεός άκουγε τον Ιωάννη, γιατί η προσευχή του ήταν γεμάτη πίστη και αγάπη.
Στις μέρες μας, που όλα κινούνται γρήγορα και φασαριόζικα, η προσευχή του Αγίου μάς υπενθυμίζει την ανάγκη να σταθούμε. Να σιωπήσουμε. Να υψώσουμε την καρδιά μας προς τον ουρανό. Μας λέει πως ακόμα και στο πιο ταπεινό μέρος, ο άνθρωπος μπορεί να γίνει Άγιος, αν η καρδιά του ανήκει στον Θεό.
Πολλοί άνθρωποι που αντιμετωπίζουν προβλήματα —υγείας, οικονομικά, οικογενειακά— απευθύνονται στον Άγιο με προσευχή και βρίσκουν ανακούφιση. Η δύναμη της προσευχής δεν είναι μαγεία. Είναι σχέση. Είναι εμπιστοσύνη. Και ο Άγιος Ιωάννης έγινε παράδειγμα αυτής της βαθιάς εμπιστοσύνης στον Θεό.
Η προσευχή, λοιπόν, δεν είναι μόνο λέξεις. Είναι τρόπος ζωής. Είναι εσωτερική στάση. Και ο Άγιος Ιωάννης μας δείχνει τον δρόμο: με ταπεινότητα, απλότητα, και σιωπηλή προσφορά.
