Στον πανηγυρίζοντα Ι. Ναό Αγ. Σοφίας Ταύρου χοροστάτησε στον Όρθρο και προέστη της Θ. Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων πλαισιωμένος από τον Ιεροκήρυκα της Ι. Α. Α. Αρχιμ. Θεολόγο Αλεξανδράκη,τον Αρχιμ. Γαβριήλ Τασσόπουλο και τον προϊσταμενο του Ναού Πρωτοπρ. Γεώργιο Δημητριάδη.
Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος ξεκίνησε με την φράση:
Η ζωή χωρίς Χριστό είναι θάνατος. Ενώ ο θάνατος με τον Χριστό και χάριν του Χριστού είναι ζωή!
Αυτήν την μεγάλη αλήθεια την πίστευαν και την επιβεβαίωσαν με το μαρτύριό τους οι εορταζόμενες σήμερα Άγιες : Η Πίστη, η Ελπίδα και η Αγάπη και η μητέρα τους Αγ. Σοφία.
1. Η ζωή χωρίς Χριστό είναι θάνατος.
α. Μα δεν ζουν οι άνθρωποι,που αγνοούν τον Χριστό ή αδιαφορούν για τον Χριστό ; Βεβαίως ζουν. Επιβιώνουν βιολογικά. Όμως,όταν η Εκκλησία ομιλεί για ζωή, εννοεί ζωή στην πληρότητά της.
Ζωή δηλ.που ο άνθρωπος θα την απολαμβάνει σε μια κατάσταση εσωτερικής πληρότητας,ισορροπίας και ανέσεως. Αλλά και σε αρμονία με τους άλλους ανθρώπους και το περιβάλλον γύρω του.
Ζωή δηλ.για την Εκκλησία δεν σημαίνει απλή επιβίωση. Δεν σημαίνει απλώς ύπαρξη,αλλά συνύπαρξη με τον Θεό και τον άνθρωπο.
Σημαίνει κοινωνία του κτιστού με το Ακτιστο. Του ανθρώπου με τον Θεό και τον άνθρωπο εν Χριστώ.
β. Συμβαίνει αυτό; Κάθε άλλο! Οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα δεν συμβιώνουν. Απλώς επιβιώνουν. Δεν ζουν σε σχέση, αλλά σε σχάση. Η ζωή όμως βρίσκεται στην σχέση, όχι στο χωρισμό,στην διαίρεση , στην σχάση.
Γι’ αυτό και ζουν σε μια κατάσταση εσωτερικής συγχύσεως, άγχους, αγωνίας,ανασφάλειας. Δεν ξέρουν «τί τέξεται η επιούσα». Τί τους ξημερώνει.
Και μη έχοντας πού να στηριχθούν, πνίγονται, πολλές φορές, στην απαισιοδοξία, στην απελπισία και στην κατάθλιψη.
Αυτή είναι η χωρίς Χριστό ζωή πολλών ανθρώπων σήμερα. Και η κατάσταση αυτή αντανακλά και στους άλλους ανθρώπους γύρω τους και στο περιβάλλον γενικότερα.
2. Ο θάνατος χάριν του Χριστού και με τον Χριστό στην καρδιά μας είναι ζωή. Ζωή, που την απολαμβάνουμε στην πληρότητά της, όταν ενσωματωνόμαστε στο «Σώμα του Χριστού», την Εκκλησία.
Τότε μάς βεβαιώνει ο Κύριος: «Ο πιστεύων εις εμέ καν αποθάνη, ζήσεται» (Ιωάν. ια, 26).
Αυτή ήταν η πίστη όλων των Αγίων και των Μαρτύρων. Για τον πιστό ό θάνατος δεν είναι εκμηδένιση. Είναι αλλαγή καταστάσεώς. Από τα πρόσκαιρα στα αιώνια. Απο τα φθαρτά στα άφθαρτα.
Είναι «μακαρία ανάπαυσις», όπως εύχεται η Εκκλησία για τους κεκοιμημένους. Είναι «η κοίμηση», που αναμένει το ξύπνημα,όταν «το φθαρτον τούτο ενδύσηται αφθαρσίαν και το θνητόν τούτο ενδύσηται αθανασίαν» (Α Κοριν. ιε, 54).
Ευτυχείς όσοι ζουν και πεθαίνουν με αυτήν την πίστη! Με τον Χριστό στην καρδιά τους. Σίγουρα δεν θα διαψευσθούν. Έτσι μαρτύρησαν και πέθαναν με τον Χριστό στην καρδιά τους οι εορταζόμενες σήμερα άγιες και ζουν εν Χριστώ εις τον αιώνα.
