Την Κυριακή των Αγίων Πατέρων ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων, προσκληθείς από τον Πρωτοπρ. Ιωάννη Παναγιώτου, Γεν. Αρχιερατικό Επίτροπο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς και με την άδεια του οικείου Μητροπολίτου Σεβασμιωτάτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ,χοροστάτησε στον Όρθρο και προέστη της Θείας Λειτουργίας μεθεορτίως στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.
Τον πλαισίωσαν ο προϊστάμενος του Ναού π. Ιωάννης και οι ευλαβείς συνεφημέριοί του.
Στο κήρυγμά του ο Μητροπολίτης Κορωνείας πήρε αφορμή από την περικοπή των Πράξεων των Αποστόλων που αναγνώσθηκε.
«Και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα». (Πράξ. κ, 30).
Στην περικοπή των Πράξεων των Αποστόλων, είπε ο Σεβασμιώταατος, που ακούσαμε σήμερα, ο Απ. Παύλος προειδοποιεί τους πιστούς ότι ανάμεσα από τους ίδιους κάποιοι θα βρεθούν, που θα διδάσκουν «διεστραμμένα» και θα πλήττουν την καθαρότητα και ορθότητα της χριστιανικής πίστεως.
Αυτό,πράγματι, συνέβη από τους πρώτους αιώνες της Εκκλησίας και κορυφώθηκε στις αρχές του 4ου αιώνα, όταν ένας ιερέας από την Αλεξάνδρεια, ο Άρειος δίδασκε εντελώς «διεστραμμένα» και αμφισβητούσε την θεότητα του Χριστού και την ομοουσιότητά του με τον Πατέρα.
Όμως ο Κύριος είχε διακηρύξει «εγώ και ο πατήρ εν εσμέν» (Ιωάν. ι,30) και «ο εωρακώς έμε, εώρακε τον Πατέρα» (Ιωάν. ιδ, 9). Βέβαια, δεν μιλούσε ο Κύριος για κάποια εξωτερική ομοιότητα. Ο Χριστός, αφού ενανθρώπισε, είχε ανθρώπινη μορφή.
Εννοούσε, λοιπόν, για την ταυτότητα της ουσίας του με τον Πατέρα. Αυτό, που ονόμασαν «ομοούσιον» οι 318 Θεοφόροι Πατέρες, που συγκρότησαν το 325 την πρώτη εν Νικαία Οικουμενική Σύνοδο, που τιμάμε σήμερα και που συνεκλήθη από τον Μέγα Κωνσταντίνο,επ´ονόματι του οποίου τιμάται ο Ναός αυτός και που εοράσαμε κατ ´αυτάς την μνήμη Του.
Σε αυτήν οι Άγιοι Πατέρες διατύπωσαν τα επτά πρώτα άρθρα του Συμβόλου της Πίστεως. Σε αυτά, λοιπόν, τονίζεται ότι ο Χριστός είναι Υιός του Θεού «μονογενής» και όχι κτίσμα, δημιούργημα.
Είναι «Θεός αληθινός εκ Θεού αληθινού» και «ομοούσιος» δηλ. ταυτούσιος με τον Πατέρα. Αυτό είναι ένα «δόγμα» βασικό και θεμελιώδες για την Εκκλησία.
Το δόγμα,το κάθε δόγμα,είναι η κατάληξη μιάς μακράς ιστορίας χριστιανικής πείρας, προσευχής και σκέψεως,αγώνος και πόνου ακόμα.
Το όργανο της Εκκλησίας, που διατυπώνει, τελικώς, το δόγμα είναι η Οικουμενική Σύνοδος.
Όμως γεννώνται ορισμένα ερωτήματα:
α. Μπορούμε να κατανοήσαμε με τον νου μας το δόγμα; Ασφαλώς όχι. Ένα κυρίως καταλαβαίνουμε : Πόσο αβόλιστο και ανεξερεύνητο είναι το μυστήριο της πίστεως. Ο Θεός δεν θα ήταν Θεός, αν «χωρούσε» στο ανθρώπινο μυαλό.
Οι νοητικές μας δυνατότητες είναι πολύ περιορισμένες,για να επιτύχουμε κάτι τέτοιο. Μπορεί να χωρέσει ο ωκεανός σε ένα κοχύλι; Άλλωστε το δόγμα δεν ερμηνεύει τίποτα.
Είναι σαν ένα φράγμα,που προφυλάσσει την αλήθεια της πίστεως να μη διαρρεύσει και διαλυθεί. Και ακόμα να μη δεχθεί από έξω επιδράσεις, που θα την νοθεύσουν και αλλοιώσουν.
β. Το δόγμα είναι «όρος πίστεως», νόμος. Δεν συγκρούεται αυτό με το πνεύμα του Ιησού,που θέλει να μας οδηγήσει στην ελευθερία του πνεύματος και στην γενναιότητα της αγάπης;
Πράγματι ο σημερινός άνθρωπος δείχνει,ίσως,προθυμία να δέχεται την ηθική διδασκαλία του Χριστού για την αγάπη,την δικαιοσύνη,την ειλικρίνεια κ.λ.π. δυσανασχετεί,όμως,όταν του μιλήσουμε για δόγμα.
Γι’ αυτό και ορισμένοι βλέπουν την Εκκλησία σαν μία εγκόσμια φιλανθρωπική οργάνωση (π.χ. Μ.Κ.Ο.) και όχι ως το θεανθρώπινο Σώμα του Χριστού. Όμως ένας Χριστιανισμός, μια Εκκλησία χωρίς δόγμα είναι ένα σώμα χωρίς σκελετό.
γ. Τι σχέση έχει το δόγμα με την ζωή; Μέσα στην σύγχυση και τα σκοτάδια της εποχής το δόγμα, που η Εκκλησία η Ορθόδοξη το διατηρεί σαν ιερή παρακαταθήκη ανόθευτο και πλήρες, είναι η Αλήθεια του Θεού.
Είναι το φως,που μπορεί να μας οδηγήσει σε μια ζωή ισορροπημένη, ολοκληρωμένη,σωστή και με νόημα.
Όταν το δένδρο ποτιστεί σωστά,θα ωριμάσουν οι καρποί.
Όταν ο χριστιανός ποτισθεί με την αλήθεια της πίστεως και ενσωματωθεί με τον Χριστό, θα γίνει «καινή κτίσις». (Γαλ. στ, 15).
Και από την καινή κτήση θα έλθει η καινή πράξη και η «καινή ζωή». Αυτή είναι η κλήση μας!
