Κήρυγμα στον Ακάθιστο Ύμνο – «Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε»

Ο ύμνος αυτός είναι ένα αριστούργημα της εκκλησιαστικής ποίησης, αποδοσμένος πιθανότατα στον Άγιο Ρωμανό τον Μελωδό. Είναι όμως κάτι παραπάνω από ποίημα: είναι δογματικός, ευχαριστιακός, εσχατολογικός, παρηγορητικός. Είναι μια συμπύκνωση όλης της Ορθόδοξης θεολογίας γύρω από το πρόσωπο της Θεοτόκου.

Η Παναγία ως Κεντρικό Πρόσωπο της Οικονομίας της Σωτηρίας

Ας θυμηθούμε ότι ο Ακάθιστος Ύμνος ξεκινά από το γεγονός του Ευαγγελισμού: την υπακοή της Παρθένου στο μήνυμα του Αρχαγγέλου.
Είναι το «γένοιτό μοι» της Μαριάμ που ανοίγει τον δρόμο της σωτηρίας για όλους τους ανθρώπους.
Και ο Ύμνος εξυμνεί την Παρθένο Μαρία όχι μόνο για την καθαρότητά της, αλλά κυρίως για τη συνεργασία της στο σχέδιο του Θεού.

Η Θεοτόκος γίνεται η “γέφυρα μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν”, η Κιβωτός της Νέας Διαθήκης, ο Νέος Παράδεισος που κατοίκησε ο Χριστός.
Είναι η Μητέρα του Φωτός, η Οδηγήτρια, η Παραμυθία, η Προστασία μας.

Ένας Ύμνος Προσευχής και Ελπίδας

Ο Ακάθιστος Ύμνος δεν είναι απλώς εγκώμιο· είναι προσευχή. Οι πιστοί στρεφόμαστε στην Παναγία και της εμπιστευόμαστε τα πάντα: τον πόνο μας, τους φόβους μας, τις αμαρτίες μας. Της ζητάμε να είναι το στήριγμά μας, το “τείχος απροσμάχητον” και το “καταφύγιον εν ταις συμφοραίς”.

Ζούμε σε καιρούς ταραγμένους: κοινωνική αστάθεια, πνευματική σύγχυση, πόλεμοι, καταστροφές, προσωπικές δοκιμασίες. Και όμως, μέσα σ’ αυτή τη θύελλα, η Παναγία είναι για μας το απάνεμο λιμάνι. Γι’ αυτό και ο ύμνος αποκαλεί την Παναγία «λιμένα των θελόντων σωθήναι». Όποιος θέλει να σωθεί, προσφεύγει σ’ Εκείνη. Όποιος αισθάνεται ότι πνίγεται, της φωνάζει «Χαίρε, λιμήν των θελόντων σωθήναι!»

Η Παναγία και η Καρδιά του Ανθρώπου

Αν κοιτάξουμε μέσα μας με ειλικρίνεια, θα δούμε πόσο ανάγκη έχουμε την παρουσία της Παναγίας στη ζωή μας. Γιατί εκείνη, ως Μητέρα, μας σκεπάζει, μας οδηγεί, μας νουθετεί, χωρίς ποτέ να επιβάλλεται. Είναι το “σιωπηλό φως” που φωτίζει τον δρόμο μας προς τον Χριστό. Είναι η πρώτη που έζησε την πλήρη ένωση με τον Θεό και μας δείχνει πώς να βαδίσουμε κι εμείς.

Ας μην πάψουμε να λέμε “Χαίρε”

Ας ψάλλουμε, λοιπόν, όχι μόνο με τα χείλη, αλλά με όλη μας την ύπαρξη αυτό το “Χαίρε”. Όχι μόνο στις εκκλησίες, αλλά και στα σπίτια μας, στα καθημερινά μας προβλήματα, στις στιγμές αγωνίας. Ας πούμε στην Παναγία “Χαίρε” κάθε φορά που νιώθουμε αδύναμοι, κουρασμένοι ή λυπημένοι. Γιατί το όνομά της είναι φάρμακο και παρηγοριά.

Ας της εμπιστευθούμε τα παιδιά μας, τη νεολαία μας, την κοινωνία μας. Και να είμαστε βέβαιοι ότι Εκείνη, όπως και τότε που έσωσε την Πόλη, θα σώσει και εμάς, όχι μόνο από τους εξωτερικούς κινδύνους, αλλά και από τους εσωτερικούς: την απιστία, την αδιαφορία, την πνευματική κόπωση.

Και τότε, στο τέλος της πορείας μας, θα αξιωθούμε να ακούσουμε το πιο μεγάλο “Χαίρε” – όχι από εμάς προς την Παναγία, αλλά από Εκείνη προς εμάς, όταν θα μας οδηγήσει στον Υιό της και θα πει:
«Χαίρετε, δούλοι του Θεού. Ελάτε στην αιώνια χαρά».

Αμήν.

Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αργύρης,
εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Άνω Βάθειας.