Η καλλιπάρθενος, μεγαλομάρτυς, πανένδοξος και θαυματουργός Αγία Μαρίνα, των αθληφόρων το κλέος!

Καί νύν πηγάζεις τώ κόσμω, τών ιαμάτων χαρίσματα, ψάλλουμε στο απολυτίκιο της Αγίας ενδόξου Μαρίνας της μεγαλομάρτυρος και θαυματουργού.

Άγιοι είναι οι χαριτωμένοι εκείνοι άνθρωποι, που με την ταπείνωση και την αγάπη τους στον Χριστό κένωσαν τον εαυτό τους, για να τον ξαναβρούν στο πρόσωπο του Χριστού και του πλησίον. Είναι εκείνοι που νίκησαν τη φιλαυτία και άφησαν την Χάρη του Θεού να φανερωθεί στην ύπαρξή τους. Είναι τα μέλη του σώματος του Χριστού, που μαρτυρούν την παρουσία Του μέσα στον κόσμο. Οι άγιοι προσεύχονται συνέχεια με βαθιά ειλικρίνεια και πίστη έχοντας ως σκοπό της ζωής τους τη μίμηση του Ιησού Χριστού. Η πίστη είναι η μετά δακρύων μετάνοια και η εξομολόγηση στο έλεος του Θεού. Με το φωτεινό και Άγιο παράδειγμά τους αποτελούσαν το φώς του κόσμου, αναγνωρίζοντας τον Χριστό ως Σωτήρα της ψυχής τους και έχοντάς Τον πάντοτε σαν φωτεινό φάρο στην ζωή τους. Σε κάθε εποχή αναδεικνύονται άγιοι, διότι η Χάρη του Θεού είναι αιώνια και παντοτινή. «Θαυμαστός ό Θεός έν τοίς αγίοις αυτού» (Ψαλμ. ξ ζ’36). Η Εκκλησία τιμά τους αγίους και προβάλλει την ζωή τους για την πνευματική καθοδήγηση και στήριξη των πιστών ανθρώπων.

Στο συναξάρι της Ορθοδόξου Εκκλησίας αναφέρονται άγιοι, όσιοι , μάρτυρες, απολογητές, ομολογητές. Η ποικιλία αυτή των μελών του σώματος του Χριστού σχηματίζει την ιδιαίτερη μορφή και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της κάθε μέρας του εκκλησιαστικού έτους. Οι βίοι των αγίων είναι ζωντανά υπομνήματα του Ευαγγελίου στην ιστορία της Εκκλησίας. Οι άγιοι αποτελούν δείκτες ζωής για τους πιστούς Χριστιανούς μέσα στον κόσμο. Ο τρόπος με τον οποίο φτάνει ένας άνθρωπος στην αγιότητα, δηλαδή στην πνευματική τελείωση, είναι διαφορετικός για τον καθένα. Μάρτυρες άγιοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι εκείνοι οι Χριστιανοί οι οποίοι υπέστησαν μαρτυρικό θάνατο από διώκτες του Χριστού, δεν υπέκυψαν στα βασανιστήρια ώστε να προδώσουν την πίστη τους αλλά την ομολογούσαν μέχρι τέλους. Η ημέρα του μαρτυρικού θανάτου εορταζόταν ως γενέθλιος ημέρα του μάρτυρα. Ο μαρτυρικός θάνατος θεωρήθηκε και είναι η ύψιστη προσφορά ενός ανθρώπου στον Θεό καθώς και ο δυσκολότερος και πιο οδυνηρός δρόμος. Κατά τους πρώτους αιώνες, εξαιτίας των διωγμών, ήταν ο συνηθέστερος τρόπος διάβασης προς την πνευματική τελείωση. Μία από τις θαυμαστές μορφές του αγιολογίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας που άθλησε και μαρτύρησε σε ηλικία μόλις 15 ετών ήταν η Αγία Μαρίνα. Ο στίχος στο συναξάρι της Αγίας Μεγαλομάρτυρος και Καλλιπαρθένου Μαρίνας αναφέρει συνοπτικά «Χείρ δημίου τέμνει σε, Μαρίνα, ξίφει, Χείρ Κυρίου χάριτι Θεία δέ στέφει» δηλαδή «το χέρι του δημίου σε αποκεφαλίζει με το ξίφος, αλλά το χέρι Του Κυρίου με τη Θεία Χάρη σε στεφανώνει».

Γύρω στο έτος 270 μ. Χ. γεννήθηκε η παρθενομάρτυρας Μαρίνα, στην Αντιόχεια της Πισιδίας, όπου εκείνη την εποχή αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός ή ο Κλαύδιος Καίσαρας. Οι γονείς της ανήκαν στην ανώτερη τάξη της περιοχής της Πισιδίας. Ο πατέρας της ήταν διακεκριμένος και σεβαστός από τους εθνικούς, ιερέας των ειδώλων και ονομαζόταν Αιδέσιος. Μετά την γέννηση της Μαρίνας, η μητέρα της πέθανε. Έτσι ο πατέρας της ανέθεσε την ανατροφή της κόρης του Μαρίνας, σε μία άλλη γυναίκα η οποία ζούσε σε ένα χωριό κοντά στην Αντιόχεια. Πίστευε ότι θα μεγάλωνε σωστά και κάτω από τις καλύτερες κατά το δυνατό συνθήκες, ενώ θα μετριαζόταν και οι συνέπειες της απουσίας της μητέρας, λόγω της καλής τροφού. Δεν παρέλειπε να επισκέπτεται συχνά την κόρη του και να της εκδηλώνει με κάθε τρόπο τη στοργή του ευχόμενος να αξιωθεί να την καμαρώσει μία ημέρα και όμορφη νύφη. Ωστόσο όμως, η γυναίκα που είχε αναλάβει την ανατροφή της μικρής Μαρίνας, ήταν Χριστιανή, καθώς επίσης χριστιανικό ήταν και το περιβάλλον του χωριού. Έτσι, η μικρή Μαρίνα ανατράφηκε και γαλουχήθηκε με χριστιανικό φρόνημα και νουθεσία Κυρίου. Στην ηλικία των 12 ετών έλαβε το Άγιο Βάπτισμα παίρνοντας το όνομα Μαρίνα. Το γεγονός αυτό δεν το έκαναν γνωστό στον ειδωλολάτρη πατέρα της, γιατί εκείνος ήταν πολύ αφοσιωμένος στην λατρεία των ψεύτικων “θεών” και φανατισμένος κατά των Χριστιανών. Η Μαρίνα είχε μεγάλο ζήλο για τον Χριστιανισμό και δεν παρέλειπε να παρευρίσκεται σε όλες τις συνάξεις των Χριστιανών. Ποθούσε επίσης να μάθει και καθετί που είχε σχέση με τον Ιησού Χριστό «την Γέννηση, το έργο, τα θαύματα, την διδασκαλία, την Σταύρωση και την εκ νεκρών Ανάστασή Του». Ακόμη την ενδιέφερε να μάθει τα πάντα γύρω από την σωτηρία του ανθρώπου. Δεν δίσταζε να ομολογεί την πίστη της στον Χριστό και να δηλώνει την αποστροφή προς τα είδωλα. Τα γεγονότα αυτά δεν άργησε να τα πληροφορηθεί ο πατέρας της, με αποτέλεσμα, φανατισμένος από την ειδωλολατρική θρησκεία του, να μισήσει την ίδια του την κόρη και να την αποκληρώσει. Όσο πιο πολύ όμως την αποδοκίμαζε ο φυσικός της πατέρας, τόσο πιο πολύ την αποδεχόταν ο Επουράνιος Πατέρας. Και η Μαρίνα μεγάλωνε και πρόκοβε στην σοφία και η χάρη που είχε ευαρεστούσε τον Θεό (Λουκ. 2,52) και όλους τους πιστούς της μικρής χριστιανικής κοινότητας της Αντιόχειας της Πισιδίας. Η μικρή στην ηλικία και πολύ γενναία στην ψυχή Μαρίνα είχε δοθεί ολοκληρωτικά στην αγάπη του Χριστού. Θαύμαζε όσους μαρτυρούσαν με παρρησία για την πίστη τους στον Χριστό. Μεγάλος της πόθος αποτελούσε η μίμηση αυτών των ανθρώπων, ήθελε και αυτή να μαρτυρήσει για τον Χριστό που τόσο αγαπούσε και είχε πάντα προτεραιότητα στην ζωή της , εφόσον το επέτρεπε ο Κύριος.

Όταν η Μαρίνα έφτασε στην ηλικία των 15 ετών, ο έπαρχος Ολύβριος , λόγω της ωραίας της εξωτερικής εμφάνισης, θέλησε να την παντρευτεί. Εκείνη όμως αρνήθηκε στην πρόταση αυτή, ενώ ταυτόχρονα αποκάλυψε την Χριστιανική της πίστη. Τότε ο έπαρχος έστησε την Μαρίνα μπροστά σε δικαστήριο το οποίο ζήτησε επίσημα κατά το ρωμαϊκό δίκαιο να μάθει, αν πράγματι ήταν Χριστιανή. Με γενναιότητα και εδώ η Μαρίνα και αποφασιστικότητα ομολόγησε την Χριστιανική πίστη της, γεγονός που κατέπληξε τους παρισταμένους, βλέποντας τόσο ηρωισμό και θάρρος σε μία τόσο νεαρή κοπέλα. Έτσι, εξαιτίας της ομολογίας της, καταδικάστηκε στην ποινή της μαστίγωσης. Κατά την διάρκεια του φρικτού μαρτυρίου του μαστιγώματος της έσκισαν την σάρκα οι στρατιώτες που την μαστίγωναν αλύπητα, γεμίζοντας αίματα παντού. Η καρτερικότητα όμως της Μαρίνας και η αντοχή της σε όλο αυτό το μαρτύριο, ήταν τέτοιες που άφησε κατάπληκτους τον έπαρχο, τους αξιωματούχους και τον λαό. Η καλλιπάρθενος Μαρίνα δεν έβγαλε κραυγές πόνου, δεν έκλαψε καθόλου και δεν ζήτησε το έλεος των δημίων της. Αντίθετα, έχοντας υψωμένο το βλέμμα της στον Ουρανό, δεν έπαυσε να προσεύχεται, να επικαλείται την βοήθεια του Κυρίου και την στήριξή του για να υπομείνει με ανδρεία τις μαστιγώσεις. Στην συνέχεια, ο έπαρχος έδωσε την εντολή να σταματήσουν οι στρατιώτες τις μαστιγώσεις και να οδηγήσουν την Μαρίνα στην φυλακή, ελπίζοντας ότι μετά από το μαστίγωμα θα συνετιστεί η Μαρίνα και ότι θα αλλάξει στάση. Όπως ήταν αναμενόμενο για τον χαρακτήρα της, όχι μόνο δεν άλλαξε στάση, αλλά στερεώθηκε ακόμη περισσότερο η πίστη της στον Έναν και Μόνο Αληθινό Θεό « καί όν απέστειλεν Ιησούν Χριστόν » (Ιω. 17,3).

Περιμένοντας τώρα νέα μαρτύρια, δεν έπαυσε την προσευχή της στον Σωτήρα και Λυτρωτή της Ιησού Χριστό. Όπως αναφέρουν οι συναξαριστές της Αγίας Μαρίνας, όταν εξαντλημένη για λίγο αποκοιμήθηκε στην φυλακή, βλέποντας στο όνειρό της, ότι υφίστατο μαρτύρια, έλεγε με παρρησία «Είμαι Χριστιανή»! Έπειτα από λίγες ημέρες, με εντολή του έπαρχου οδηγήθηκε εκ νέου στο δικαστήριο, όπου και πάλι όπως ήταν φυσικό ομολόγησε πίστη στον Χριστό, και αρνήθηκε να θυσιάσει στα είδωλα. Ευθύς αμέσως άρχισαν νέα βασανιστήρια, πολύ πιο φρικτά από την προηγούμενη φορά. Την κρέμασαν την Αγία Μαρίνα και της καταξέσκισαν τα πλευρά της με σιδερένια νύχια. Φρικτός και αβάσταχτος ο πόνος ήταν για την συνήθη ανθρώπινη αντοχή. Όχι όμως και για την Αγία, η οποία δεν έβγαλε κραυγές από αυτό το συγκλονιστικό μαρτύριο, παρά μόνο κάποιους συγκρατημένους ελιγμούς, διότι υπερίσχυσαν οι προσευχές και η πίστη της. Έτσι, με την Θεία Βοήθεια, έμεινε μέχρι τέλους άκαμπτη και σταθερή στην αφοσίωσή της στον Νυμφίο Χριστό. Τα βασανιστήρια ήταν τόσο σκληρά που έκαναν τον λαό των εθνικών που παρακολουθούσε το μαρτύριο της Αγίας Μαρίνας να την συμπονέσει και να δακρύσει με αυτά που έβλεπαν να γίνονται, αλλά και ο ίδιος ο έπαρχος βλέποντας το μαρτύριο αυτό που δεχόταν η Αγία Μαρίνα αγέρωχη και με τόση γενναιότητα στην ψυχή της, να της καταξεσκίζουν την σάρκα και να είναι μέσα στα αίματα, γύρισε αλλού το βλέμμα του, επειδή δεν μπορούσε να βλέπει και αυτός, το ταλαιπωρημένο και καταματωμένο σώμα της Αγίας. Μετά απ’αυτό το συγκλονιστικό μαρτύριο, η Αγία Μαρίνα οδηγείται και πάλι στην φυλακή και αφήνεται εκεί χωρίς φροντίδα και χωρίς τροφή. Όσο κι αν το σώμα της ήταν γδαρμένο και καταματωμένο, τόσο η ψυχή της γινόταν λαμπρότερη γιατί δεν έπαυε να προσεύχεται και να ευχαριστεί τον Κύριο που δεχόταν να ομολογεί το όνομά Του και να υποφέρει για την αγάπη Του. Δεν έπαυε λεπτό χωρίς να προσεύχεται στον Χριστό. Εκεί στην φυλακή αντιμετώπισε και την επίθεση του διαβόλου ο οποίος είχε πάρει την μορφή δράκου και της επιτέθηκε, τον οποίο απώθησε και νίκησε επικαλούμενη το όνομα του Ιησού Χριστού. Και ω του θαύματος, ο δράκοντας διερράγη και έγινε άφαντος, η δε Μαρίνα χαίροντας έψαλλε ύμνους και χαρμόσυνα νικητήρια στον Ιησού Χριστό.

Μια ακόμη απώθηση του πονηρού ακολούθησε από την Αγία Μαρίνα , η οποία τον απώθησε και πάλι με την προσευχή της στον Ιησού Χριστό. Στην συνέχεια, μετά απ’αυτό, δυνατό φώς πλημμύρισε τον σκοτεινό χώρο της φυλακής της. Το δυνατό φως αυτό έβγαινε από έναν Σταυρό, του οποίου η κορυφή υψωνόταν στον Ουρανό. Πάνω από τον Σταυρό πετούσε κυκλικά ένα λευκό περιστέρι. Κατόπιν ακούστηκε Θεία Φωνή που την ενίσχυε στον αγώνα της. Ο συναξαριστής της Αγίας Μαρίνας δίνει και την εξήγηση των συμβολισμών του οράματος :όλα αυτά σήμαιναν το μυστήριο της Αγίας Τριάδος. Το φως, την Δόξα του Πατέρα. Ο Σταυρός, τον Εσταυρωμένο Χριστό. Και το περιστέρι, το Άγιο Πνεύμα. Έπειτα το περιστέρι κατέβηκε και πλησίασε την καλλιπάρθενο Μαρίνα και της είπε «Χαίρε, Μαρίνα, η λογική περιστερά του Θεού, διότι νίκησες τον πονηρό δαίμονα και ντρόπιασες τον εχθρό. Χαίρε πιστή και αγαθή δούλη του Κυρίου σου, τον οποίο πόθησες με όλη την καρδιά σου και μίσησες κάθε πρόσκαιρη απόλαυση. Χαίρε και αγάλλου, γιατί έφτασε η μέρα να λάβεις το στεφάνι της νίκης και να μπεις, όπως το αξίζεις, στολισμένη, μαζί με τις φρόνιμες παρθένες στο νυμφώνα του Χριστού και βασιλιά σου». Την στιγμή που η Αγία Μαρίνα άκουγε την Θεία Φωνή που την ενίσχυε στον αγώνα της, ένα ακόμη συγκλονιστικό θαύμα συντελέστηκε. Όλες οι πληγές στο σώμα της επουλώθηκαν και η νεαρή μάρτυς απέκτησε και πάλι το κάλλος που θαύμαζαν όλοι. Έτσι, όταν το πρωί οδηγήθηκε στο δικαστήριο εκ νέου, ο έπαρχος, οι δικαστές και ο λαός που είχε συγκεντρωθεί, είδαν με έκπληξη ότι οι πληγές του σώματός της είχαν εξαφανιστεί και μπροστά τους στεκόταν, σεμνή αλλά σαν και πρώτα όμορφη η Μαρίνα.

Το μένος του έπαρχου είχε φτάσει στο αποκορύφωμά του. Γεμάτος θυμό που έβλεπε πολλούς εθνικούς να ακολουθούν την πίστη της Μαρίνας και που δεν μπόρεσε να την πείσει να αρνηθεί τον Χριστό, έδωσε εντολή να γυμνώσουν την μάρτυρα, να την κρεμάσουν στο ξύλο και να καίνε με λαμπάδες το σώμα της. Η μεγαλομάρτυρας Μαρίνα για αρκετή ώρα υπέμεινε με καρτερία τους φρικτούς πόνους, ενώ δεν έπαυε να προσεύχεται και να ευχαριστεί τον Κύριο γιατί την αξίωνε για μία ακόμη φορά να ομολογεί την πίστη της ενώπιον των ανθρώπων.

Η μανία των σκληρών διωκτών των Χριστιανών δεν είχε όρια. Έτσι, στην συνέχεια, γέμισαν οι διώκτες έναν μεγάλο λέβητα με νερό, κατέβασαν την καλλιπάρθενο και μεγαλομάρτυρα Μαρίνα από το ξύλο, την έδεσαν σφιχτά και την βούτηξαν με το κεφάλι προς τα κάτω μέσα στο νερό για να πεθάνει από πνιγμό. Προσευχήθηκε η Αγία Μαρίνα και πάλι στον Κύριο και Θεό της Ιησού Χριστό, και αμέσως έγινε μεγάλος σεισμός, ενώ το περιστέρι κρατώντας στο στόμα του στεφάνι και ο πύρινος Σταυρός εμφανίστηκαν και πάλι. Η Αγία Μαρίνα βγήκε από το νερό σώα και αβλαβής, τα δεσμά της είχαν λυθεί και στεκόταν και πάλι σε στάση προσευχής, δοξάζοντας τον Θεό.

Το περιστέρι κάθισε πάνω στο κεφάλι της και είπε προς την Μαρίνα «Ειρήνη σε σένα δούλη του Θεού. Έχε θάρρος και λάβε από την δεξιά του Υψίστου αυτό το ουράνιο στεφάνι». Λέγοντας αυτά η θεϊκή περιστερά, πέταξε και κάθισε επάνω στον Σταυρό και απευθυνόμενη προς την μεγαλομάρτυρα Μαρίνα, είπε δυνατά έτσι που να ακούνε όλοι «Έλα, Μαρίνα, στις άνω μονές του Παραδείσου, για να απολαύσεις το στεφάνι της αφθαρσίας στα αγαπητά σκηνώματα του Κυρίου, να χαίρεσαι μαζί με τους αγίους και να αναπαύεσαι αιώνια». Η φωνή αυτή που ακούστηκε, συγκλόνισε πολλούς ανθρώπους, άντρες και γυναίκες, με αποτέλεσμα αρκετοί από αυτούς ομολόγησαν ότι ήταν έτοιμοι να πιστέψουν και να δώσουν ακόμη και την ζωή τους για τον Χριστό. Σε αυτά που έβλεπε να συμβαίνουν και άκουγε, ο έπαρχος δεν μπορούσε να πιστέψει πως γινόταν να πιστεύει πολύ κόσμος στον Χριστό. Τυφλωμένος από το πάθος κατά των Χριστιανών, πρόσταξε να θανατώσουν όσους είχαν πριν λίγο ομολογήσει πίστη στον Χριστό. Έτσι όλοι οι άνθρωποι όλων των ηλικιών, άντρες, γυναίκες και παιδιά , έλαβαν το βάπτισμα του αίματος και συγκαταριθμήθηκαν στις ουράνιες μονές μαζί με τους απ’αιώνος ευαρεστήσαντες τον Θεό. Ο έπαρχος Ολύβριος στη συνέχεια διέλυσε το δικαστήριο και προσποιήθηκε ότι δίνει εντολή να μεταφέρουν την Αγία Μαρίνα και πάλι στην φυλακή. Έδωσε όμως άλλη εντολή μυστικά στον επικεφαλή της φρουράς, να την πάρουν την καλλιπάρθενο μεγαλομάρτυρα Μαρίνα και να την αποκεφαλίσουν. Εκεί η Αγία Μαρίνα αφού προσευχήθηκε για τελευταία φορά πάνω στη γη, έσκυψε και το ξίφος του δημίου την αποκεφάλισε, κατατάσσοντάς την στους Μεγαλομάρτυρες της Ορθοδόξου Εκκλησίας, λαμβάνοντας τον αδαμάντινο στέφανο του μαρτυρίου. Μετά τον δια του ξίφους θάνατό της, οι Χριστιανοί παρέλαβαν κρυφά το Άγιο σώμα της και το ενταφίασαν με τιμές που αρμόζουν στους μάρτυρες της πίστεως. Η Αγία Μαρίνα μαρτύρησε στις 17 Ιουλίου του έτους 286 μ. Χ. σε ηλικία μόλις 15 ετών.

Την ημέρα αυτή εκάστου έτους η Ορθόδοξος Εκκλησία τιμά την μνήμη της. Τα Αγία λείψανα της φυλάσσονταν ως το 1230 μ. Χ. στην Κωνσταντινούπολη. Ο διπλός κανόνας προς τιμήν της συντάχθηκε από τους υμνογράφους Θεοφάνη και Ιωσήφ αντίστοιχα, με ωραιότατους ύμνους, ενώ επίσης της έχουν αφιερωθεί πάρα πολλοί ιεροί ναοί, ιερές μονές και παρεκκλήσια σε πολλές περιοχές της Ελλάδας και του εξωτερικού. Στην ιερά μονή της Αγίας Μαρίνας Άνδρου φυλάσσεται οστό από το δαχτυλάκι της Αγίας Μαρίνας όπου εκατοντάδες πιστοί κάθε χρόνο συρρέουν να το ασπαστούν και να προσκυνήσουν την θαυματουργή της εικόνα. Τμήματα ιερών λειψάνων της Αγίας Μαρίνας επίσης βρίσκονται σε πολλούς ιερούς ναούς όπου οι πιστοί Χριστιανοί συρρέουν προς προσκύνηση και ευλογία. Η ανέγερση της Ιεράς Μονής της Αγίας Μαρίνας στην Άνδρο, συνδέεται με την εύρεση της εικόνας της με τρόπο που αποδίδεται σε θαύμα. Σύμφωνα με την παράδοση η Αγία Μαρίνα εμφανίστηκε σε έναν γέροντα ασκητή της περιοχής στον οποίο υπέδειξε την σχισμή ενός βράχου, όπου ήταν κρυμμένη η εικόνα της. Πράγματι η εικόνα βρέθηκε και στην συνέχεια ο Εμμανουήλ Παλαιολόγος ενίσχυσε οικονομικά την ανέγερση στον χώρο της εύρεσης της εικόνας της ομώνυμης μονής της Αγίας Μαρίνας.

Η Αγία Μαρίνα θεωρείται προστάτιδα των άρρωστων παιδιών και πολλές είναι οι μαρτυρίες για τα θαύματα που έχουν πραγματοποιηθεί με τη Χάρη της Αγίας. Στην ιερά μονή της Βόνης στην Κρήτη εντύπωση προκαλεί το δωμάτιο με τα διάφορα προσωπικά είδη όσων έζησαν το θαύμα τους, πχ πατερίτσες. Πολλές επίσης είναι οι μαρτυρίες από διάφορα μέρη του κόσμου για εμφάνιση της Αγίας Μαρίνας σε χειρουργεία και νοσοκομεία, η οποία παρουσιάζεται με την ιδιότητα της γιατρού ή της νοσοκόμας. Πολλά θαύματα που έχει κάνει η Αγία έχουν καταγραφεί και συνεχίζονται να καταγράφονται καθώς συμβαίνουν συνέχεια. Από ανίατες ασθένειες που θεράπευσε σε οποιαδήποτε βοήθεια για το καλό του ανθρώπου που ζητάει την βοήθειά της.

Η παρθενομάρτυς Αγία Μαρίνα είναι ιδιαίτερα αγαπητή στους Χριστιανούς, όχι μόνο για τον πλούσιο πολύαθλο βίο της, τα φρικτά μαρτύρια και την αφοσίωσή της στον Ιησού Χριστό, αλλά και διότι ακούει τις προσευχές όσων επικαλούνται την βοήθεια και μεσιτεία της και πρεσβεύει υπέρ αυτών στον Κύριό μας Ιησού Χριστό, ο οποίος ικανοποιεί τα αιτήματα όσων με πίστη προσέρχονται σε Αυτόν .

Ιερούς ναούς αφιερωμένους στην Αγία Μαρίνα συναντούμε, στην άνω Τούμπα Θεσσαλονίκης όπου φυλάσσονται και ιερά λείψανα της Αγίας Μαρίνας προς προσκύνηση και ευλογία των ευλαβών Χριστιανών , στο Εγκρεμό της Χίου, στην Ηλιούπολη Αττικής, στην Χαλκίδα, στο Λαγονήσι, στην Εκάλη Αττικής, στο Χαϊδάρι Αττικής, στο Θησείο Αθηνών, στα Ιλίσια Αθηνών, στην Νέα Φιλαδέλφεια, στον Πειραιά, στην Νέα Μάκρη Αττικής , στην Στυλίδα Φθιώτιδας, στην Άφησσο Βόλου, στον Κισσό Πηλίου, στην Ασπροβάλτα Θεσσαλονίκης, στα Τρίκαλα Θεσσαλίας και αλλού. Επίσης ιερές μονές αφιερωμένες στην Αγία Μαρίνα βρίσκουμε στην νήσο Άνδρο και στην Βόνη Ηρακλείου της νήσου της Κρήτης, της Ιεράς Μητροπόλεως Αρκαλοχωρίου , Καστελλίου και Βιάννου. Επίσης, η τίμια κάρα της αγίας Μαρίνας φυλάσσεται στην Ιερά Μονή αγίου Γεωργίου Ηλίων βόρειας Εύβοιας της Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος, όπου συρρέει πλήθος πιστών Χριστιανών για προσκύνηση και ευλογία.

Η Αγία Μαρίνα θεωρείται προστάτιδα των άρρωστων παιδιών και παρέχει συνεχώς την βοήθειά της σε κάθε άνθρωπο που θα ζητήσει βοήθεια και θεραπεύει κάθε ασθενή που θα την επικαλεστεί. Πολλά τάματα πιστών Χριστιανών βρίσκονται στις εικόνες της Αγίας Μαρίνας, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης των Χριστιανών σε βοήθεια που τους παρείχε η Αγία και πολλοί γονείς δίνουν το όνομα της Αγίας Μαρίνας στα παιδιά τους ως ένδειξη επίσης ευγνωμοσύνης και αγάπης προς την Αγία.

Παρ’ότι η Αγία Μαρίνα έζησε πολλούς αιώνες πριν, άφησε την παρακαταθήκη της θυσίας, του μαρτυρίου της, της ακλόνητης πίστης της στον Ιησού Χριστό και τους αγώνες της για τον Χριστιανισμό.

Στα προσκυνητάρια όπου είναι τοποθετημένες οι εικόνες της, καθημερινά εκεί η Αγία Μαρίνα ακούει ευχαριστίες, θλίψεις, προβληματισμούς, αιτήσεις και ικεσίες των πιστών Χριστιανών που συρρέουν να την ασπαστούν. Συλλέγει χαμόγελα και τα κάνει προσευχές στον θρόνο του Θεού. Συλλέγει δάκρυα και με αυτά καθαρίζει τις ψυχές των πονεμένων ανθρώπων. Για όλους έχει να πεί κάτι στον Θεό. Ολημερίς και ολονυχτίς εργάζεται στον αμπελώνα του Κυρίου και μεταφέρει όλα τα αιτήματα των ανθρώπων που με πίστη προσέρχονται σε αυτήν, στον Κύριο.

Το « θαύμα» και το « τάμα » είναι δύο έννοιες οι οποίες συγκινούν και συγκλονίζουν την ανθρώπινη ύπαρξη και έχουν λάβει στον ιερό χώρο της Εκκλησίας την καταξίωση και την πληρότητά τους, μέσα στα δάκρυα, τα υψωμένα χέρια, τις απλοϊκές καρδιακές προσευχές των προσκυνητών που προστρέχουν για προσκύνημα αφιερώνοντας τάματα στην εικόνα της Αγίας Μαρίνας που επικαλούνται για βοήθεια. Κάθε πονεμένη ψυχή και κάθε σώμα που δοκιμάζει την οδύνη της αρρώστιας με θέρμη και πίστη ψάλλει στην Αγία Μαρίνα παρακλητικό κανόνα. Η ευεργετική δράση της Αγίας Μαρίνας συνεχίζεται αμείωτη και σήμερα. Ως πηγή ανεξάντλητη εξακολουθεί να θαυματουργεί, να γιατρεύει ασθένειες, να παραμυθεί ολιγοψύχους και να συντρέχει σε όσους ανθρώπους βρίσκονται σε ανάγκες. Μάρτυρες όλοι αυτοί οι άνθρωποι που συρρέουν με πόθο να προσκυνήσουν, να παρακαλέσουν, να ευχαριστήσουν ψάλλοντας παράκληση στην ιερά εικόνα της Αγίας.

Όπως ψάλλουμε στον παρακλητικό κανόνα της Αγίας μεγαλομάρτυρος Μαρίνας «Σήμερον υμνούμεν ευσεβώς, μάρτυς Αθληφόρε Μαρίνα, σού τό εκνίκημα καί τήν θείαν μνήμην σου, καί ευκλεή εορτήν, οί ορθώς δογματίζοντες, Τριάδα Αγίαν, καί σέ ικετεύομεν, ρύσαι σούς δούλους δεινών, νόσων καί παντοίων κινδύνων, καί τής τού εχθρού τυραννίδος, τούς σοί προσπελάζοντας, αοίδιμε».

Μεταξύ των ενδόξων μεγαλομαρτύρων της Χριστιανικής πίστης διακεκριμένη θέση κατέχει η καλλιπάρθενος Αγία Μαρίνα. Έμεινε ακλόνητη στην πίστη της στον Σωτήρα Ιησού Χριστό και έκτοτε ακτινοβολεί στην οικουμένη ως ανεξάντλητος φάρος της Ορθοδοξίας!

Να έχουμε τις πρεσβείες της!