Ἀπό γενεαλογικό δένδρο Ρώσων καί Οὐκρανῶν στή Μολδαβία προερχόμενος ἕνας πολυταλαντοῦχος νέος, πολύγλωσσος, μέ στρατιωτική θητεία στά Ἑλληνοτουρκικά σύνορα καί ἑλληνική πλέον ἀπό ἐτῶν ὑπηκοότητα, ὡρίμασε ἐπί 19 ἔτη, ἀπό τά 20 μέχρι τά 39 του χρόνια, ὁπότε καί ἀξιώθηκε νά καρεῖ καί νά κληθεῖ μοναχός!

Ἴσως κι αὐτό τό ἁπλό παράδειγμα, μέ τόν “πολυεθνικό” νέο μοναχό καί τήν ἅγια Πρόνοια τοῦ Θεοῦ γι᾽ αὐτόν καί γιά τόν καθένα μας καί γιά ὅλον τόν κόσμο, νά μᾶς θυμίσει καί νά μᾶς ξαναθυμίσει τήν οἰκουμενική ταυτότητα τῆς Ἐκκλησίας, ταυτισμένη συνοδικά καί ἐμβιούμενη στήν καθ᾽ ἕκαστον τόπο ἀποκλειστικά μία ἐπισκοπική-μητροπολιτική ἔκφραση, ἀνεξαρτήτως ἐθνικιστικῶν ἀπορροῶν, πού εἶναι ὁ χειρότερος πανδημικός ἰός γιά τήν Ὀρθοδοξία (καί γιά τή χριστιανική μαρτυρία της, στό παγκόσμιο σκηνικό τῆς ἑνοποιούμενης καί ἰσοπεδωτικῆς ἀλλοτρίωσης).

Μετά ἀπό αἰῶνες αἴγλης καί ἐποχές ταπείνωσης, παρ᾽ ὅλες τίς νεότερες ἐσωτερικές καί ἐξωτερικές πρακτικές δυσκολίες, ἀληθινή ὑγείωση γιά τήν Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ ἐμφαντική ἐπιτέλους κατάφαση καί συνολική πιστότητα στήν πληρότητα τήν Ἁγιοπνευματική τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ ἱστορικοῦ σώματος ἑνότητος τοῦ Θεανθρώπου καί ἡμῶν τῶν ἀνθρώπων, μέ τήν Παύλεια ἐκκλησιολογική διατύπωση τοῦ ἑνός σώματος καί τοῦ ἑνός Πνεύματος στίς ἐνιστορικές ἐκφράσεις καί τή διασυνοδική ἅγια ἑνότητα. Καί αὐτό εἶναι, ἐξ ἀρχῆς, ἕνας διαρκής καί ἀφάνταστα δύσκολος ἀγώνας πρόσληψης τῶν Θεανθρωπίνων ἀπό τά ἀτελῆ ἀνθρώπινα τῆς ἱστορίας τῆς Ἐκκλησίας…

Τά εἶπε πολλές φορές ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως καί Πολυκάστρου κ. Δημήτριος στίς κατηχήσεις του πρός τήν Ἀδελφότητα τῆς Μονῆς Ἁγίων Ραφαήλ, Νικολάου καί Εἰρήνης Γουμενίσσης-Γρίβας.

Α΄
Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΚΟΥΡΑ ΕΝΟΣ ΩΡΙΜΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Ὁ νέος μοναχός ἔζησε ἐνταγμένος μέσα στήν Ἀδελφότητα ἐπί 18 ἔτη μέ σταθερή τή μακρά δοκιμασία τῆς ἐλεύθερης ἐπιλογῆς του καί ἀμετακίνητη τήν προσδοκία τῆς ὁριστικῆς ἐπίσημης μοναχικῆς του εἰσόδου στή Μονή Ἁγίων Ραφαήλ, Νικολάου & Εἰρήνης· ὅπως καί τῆς εὐλογημένης ὥρας τῆς χειροτονίας καί εἰσόδου του στό διακονικό σῶμα τῆς Ἱερωσύνης, πού τήν δωροφόρησε στόν κόσμο ὁ Κύριος διά τῆς Ἐκκλησίας μέ ὁδηγό τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, τόν Ὁδηγό εἰς πᾶσαν τήν βιουμένην ἐν ἀνθρώποις ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ.

Καί ὁ Θεός εὐδόκησε νά ρθεῖ ἡ στιγμή τῆς εὐλογημένης εἰσόδου ἄλλου ἑνός ἀνθρώπου στό μοναστικό ἄθλημα τῆς ὑπακοῆς καί τῆς ἀσκήσεως καί τῆς προσευχῆς, ὅπως τό προσδέχεται δι᾽ αἰώνων καί τό ὁροθετεῖ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία στήν ἐκκλησιαστική καί εἰδικότερα στή μοναστηριακή της παράδοση.

Ὁ Κατηχητικός λόγος τοῦ Σεβασμιωτάτου πρός τό νέο Μοναχό εἶχε μέν ἕναν προσωπικό τόνο, ἀλλά συνάμα ἦταν μιά ἁπλή ἄμεση διδαχή πρός ὅλη τήν Ἀδελφότητα καί ἔμμεσα προς ὅλους ὅσους συμμετεῖχαν παρακολουθώντας τή διαδικτυακή ἀναμετάδοση.

Ὁ Θεός καί ἡ Ἐκκλησία τῶν μετανοούντων
(ἀπό τόν Κατηχητικό λόγο τοῦ Σεβασμιωτάτου στήν Κουρά)

« Σέ γνωρίζω γιά 18 χρόνια, ὅσα ἔχεις ἐδῶ στό Μοναστήρι. Μεγάλη χαρά νιώθω, πού ἀνέτειλε αὐτή ἡ μέρα κατ᾽ ἀγαθήν συγκυρία μέ τή μνήμη τοῦ θεοφόρου Ἁγίου Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ, τοῦ ὁποίου τμῆμα ἱεροῦ λειψάνου κατέχω, ἑνός μεγάλου Ὁσίου πού καί ἐκεῖνος, ὅπως ὅλοι οἱ Ὅσιοι, ἀφιερώθηκε στό Θεό, προσοικειώθηκε τόσα χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό θεῖο φωτισμό του, ὥστε νά εἶναι μιά πολύ γνωστή ἅγια προσωπικότητα, ὅσο καί ὁ Ἅγιος Ἀλέξανδρος τοῦ Σβίρ τοῦ ὁποίου τήν μνήμη τιμοῦσες ἐξαιρέτως μέχρι σήμερα.

Ἐπί 18 χρόνια σμιλεύτηκες ἐδῶ στή Μονή, μέ αἰσθητή τήν ἀλλοίωση τῆς δεξιᾶς τοῦ Ὑψίστου, χωρίς νά σέ ἐξαναγκάσει κανένας, ἀπολύτως κανένας.

» Θά μποροῦσες νά ἀκολουθήσεις κατά κόσμον ἄλλες διαδρομές, διότι καί ἱκανότητες προγραμματισμοῦ καί διαχείρισης τῶν ἠλεκτρονικῶν ὑπολογιστῶν ἔχεις, καί ἔμαθες ἄριστα τά ἑλληνικά ἐντός ὀλίγων μηνῶν. Τελείωσες ἀριστοῦχος τή Θεολογική Θεσσαλονίκης, ἀφοῦ ἀπεφοίτησες ἀπό τή Νομική στήν πατρίδα σου.

Γνωρίζεις καί ὁμιλεῖς ἐπίσης τά ἀγγλικά, τά γκαγκαούζικα καί τά τουρκικά, ἐκτός ἀπό τά ρωσικά, πού εἶναι ἡ μητρική σου γλώσσα. Ὅλα αὐτά ὅμως τά ὑποτάσσεις στή διακονία τοῦ Θεοῦ, ὥστε νά τά νοηματίσεις κατά Θεόν γιά τή νέα σου πορεία.

» Παλαιότερα ὁ κόσμος, κρίνων κατά τά κοσμικά κριτήρια νόμιζε ὅτι στά Μοναστήρια καταλήγουν οἱ κακομοίρηδες καί οἱ γέροντες, ὅλοι οἱ μή ἔχοντες νά προσφέρουν στόν κόσμο, γιατί δέν εἶχαν τί νά κάνουν στόν κόσμο. Λαθεμένη αὐτή ἡ ἀντίληψη. Διότι ἄλλο τό φρονεῖν τά τοῦ Θεοῦ καί ἄλλο τό φρονεῖν τά τῶν ἀνθρώπων.

Ὁ κόσμος ἀγαπᾶ τό ἴδιον, δηλ. τόν κοσμικό τρόπο ζωῆς, τόν γεώδη, τόν χοϊκό, πού ἔχει ὁριζοντιωθεῖ μέ τήν ὕλη, αὐτόν πού βουτάει στή λάσπη καί λέει, τί ὡραῖα πού λασπώθηκα (!), ἐκεῖνον πού δέν συνειδητοποιεῖ ὅτι τρικλίζει ἐπάνω στόν πλανήτη μας καί ἔρχεται στιγμή πού φεύγει ἀπό αὐτόν ἐδῶ τόν πλανήτη μέ χίλια ὅσα βάσανα, ταλαιπωρημένος ἀπό τήν ἀκαταστασία τήν ἀντιπνευματική. Ἐπειδή λείπει ὁ Χριστός ἀπό τή ζωή του, γίνεται ἕρμαιο τῶν κακιῶν καί τῶν ἀδυναμιῶν.

»Βέβαια, ἡ ἁγία Ἐκκλησία μας δέν εἶναι Ἐκκλησία τῶν αὐτοδικαιωμένων ὡς καθαρῶν, ἀλλά εἶναι ἡ Ἐκκλησία τῶν ἁμαρτωλῶν πού μετανοοῦν (διότι οὐδείς ἀναμάρτητος, κἄν μία ἡμέρα ἐπί γῆς ἡ ζωή αὐτοῦ, ὅπως λέει ὁ Ἰώβ καί τό ἐπαναλαμβάνουν οἱ Πατέρες).

Καί ὁ Θεός εἶναι Θεός τῶν μετανοούντων (ὅπως λέμε συχνάκις στίς καθημερινές Εὐχές τῆς Ἐκκλησίας μας καί ἡ μετάνοια εἶναι μιά διαρκής σταυρώσιμη καί ἀναστάσιμη τελείωση τῆς λατρείας καί τῆς ἀγάπης μας πρός τόν Κύριο). Ἡ μετάνοια εἶναι τό ἄλφα καί τό ὠμέγα, γιά νά ὀρθοποδήσει κάποιος, ἔστω κι ἄν εἶναι τέλειος κατά τά φαινόμενα καί τά ὑποσχόμενα.

» Δέν περίμενα αὐτήν τήν ἐξέλιξη γιά σένα, ἀλλά ὕστερα ἀπό 18 χρόνια τό συνειδητοποίησα καί γιά σένα καί γιά τό συνάδελφό σου ἐδῶ, πού ἤρθατε μαζί, ἀπό ἄλλη προέλευση πνευματική ὁ ἕνας, ἀπό ἄλλη κατάσταση ὁ ἄλλος.

Ἡ χηρεύσασα ἀπό ἔτους μητέρα σου, πού θά βλέπει προφανῶς τώρα ἐκεῖ στήν πατρίδα της, πού τό ἤθελε, ἀλλά δέν μποροῦσε νά ρθεῖ λόγῳ τῶν ἀπαγορεύσεων πού ἰσχύουν, θά συγκινεῖται καί θά κλαίει ἀπό χαρά, ἀπό ἀγαλλίαση (τό ξέρω), τό περίμενε αὐτό.

Ὅμως πρίν πολλά χρόνια, οὔτε νά τό διανοηθεῖ δέν μποροῦσε, διότι εἶχε ἄλλες προτεραιότητες στή ζωή της, δεν γνώριζε τό Θεό, τήν ἐκκλησιαστική ζωή καί πίστη στόν ἀληθινό Θεό. Ἄλλωστε κι ἐκείνη ἄλλαξε καί ἔδωσε νόημα καί περιεχόμενο στή ζωή της, νόημα ἐν Χριστῷ.

» Ἐκεῖνο πού πρέπει νά προσέξεις εἶναι νά ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καί ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καί ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καί ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καί τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν.

Εἶναι μιά πολύ παλαιά βιβλική ὁδηγία ζωῆς, τήν ὁποία ἐσφράγισε ὁ Κύριος στίς εὐαγγελικές ἀφηγήσεις, ἔμμεσα ἤ ἄμεσα, πάντως μόνιμα. Ὁ ἄνθρωπος, ὅταν δέν σέβεται κατά Θεόν τόν ἑαυτόν του (τήν προοπτική τῆς ὑπάρξεώς του μέ τό Θεό), πῶς θά ἀγαπήσει τόν πλησίον του;

Ὁ ἄνθρωπος, ἄν ἔχει φαρμακωμένη τή συνείδησή του ἀπό μύρια ὅσα σκάνδαλα στή ζωή, πῶς μπορεῖ νά πεῖ ὅτι τιμᾶ τόν θεόκτιστον ἑαυτόν του (τήν σωτηρία τῆς ὑπάρξεώς του), ὥστε νά ἀγαπήσει καί τό συνάνθρωπό του ὅπως τό θέλει ὁ Θεός;

Βλέπει τό συνάνθρωπό του ἕνα καί τό αὐτό μέ τόν ἴδιο, μέ τήν ἴδια φιλοσοφία ζωῆς, δίχως νόημα κατά Θεόν, δίχως τήν ἀποζήτηση τοῦ Θεοῦ, δίχως τήν λυτρωτική καί σωτήρια καί ἁγιαστική σχέση μέ τό Θεό.

Δηλαδή χαίρεται, ἀγάλλεται καί εὐφραίνεται προσωρινά, ὅταν βλέπει καί τόν ἄλλο νά κολυμπάει στό βοῦρκο. Καί αὐτό θέλει πολλή προσοχή ποιμαντική στίς μέρες μας, ὅπως καί σέ κάθε ἐποχή.

» Θά ἤθελα πολύ νά τονίσω ἀκόμη ὅτι, ἐπειδή ἔχεις πολλά τάλαντα, πρέπει νά τά νοηματίσεις, νά τά στρέψεις στήν ἀληθινή κατεύθυνση. Καί νά τά πηδαλιουχήσεις ἔτσι, ὥστε νά δίνουν στή ζωή σου οὐσιαστικό περιεχόμενο.

Ἡ χαρά μου εἶναι μεγάλη καί γιά σένα καί γιά τούς ἄλλους πατέρες. Εἶσαι ὁ δεύτερος ἐδῶ στό Μοναστήρι, στό Ναό αὐτό, πού γίνεται ἡ κουρά σου. Καί μάλιστα ἐνπώπιον τῆς Δεήσεως τοῦ Χριστοῦ μέ τήν Παναγία καί τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Πρόδρομο, πού δέν ἔχει συμπληρωθεῖ ἀκόμη, τῆς ψηφιδωτῆς εἰκόνας πού τήν χρηματοδότησαν ἄνθρωποι ἀπό τήν ἰδιαίτερη πρώτη πατρίδα σας.

Λέω· πῶς τό ἐπέτρεψε ὁ Θεός, ὥστε ἡ εὐλογία τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας, τῶν Ἁγίων νά δίδεται σέ ἀνθρώπους ἀπό μακριά πού ἠγάπησαν τήν εὐπρέπεια τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ καί προσέφεραν γιά νά γίνει ἡ Δέηση.

Κι ἐσεῖς νά χαίρεστε πραγματικά, διότι ἦρθε ἡ στιγμή νά γραφτεῖ τό ὄνομά σας, τό νέο ὄνομα, τό χαριτωμένο μοναχικό ὄνομα στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

» Νά εὐχηθῶ νά ἀκολουθήσεις ἀγόγγυστα τό Γολγοθά πού περιμένει κάθε ἄνθρωπο. Ὅμως ὅλοι οἱ κατ᾽ ἀνθρώπους Γολγοθάδες δέν καταλήγουν στήν ἐν Χριστῷ Ἀνάσταση, διότι ὁ ἄνθρωπος σκοντάφτει, πέφτει καί δέν θέλει νά σηκωθεῖ.

Καί ὅταν σηκώνεται, βαριέται τήν ἀλλαγή καί ξαναπέφτει. Τό νά πέσεις εἶναι ἀνθρώπινο, τό νά σηκωθεῖς εἶναι ἔργο Θεοῦ. Τό νά πέσεις καί νά μή σηκωθεῖς εἶναι ἔργο τοῦ πονηροῦ. Πρέπει νά γίνεται αὐτή ἡ ἀντιδιαστολή. Νά σοῦ εὐχηθῶ νά γίνεις φῶς τῶν πιστῶν, ἐν λόγῳ, ἐν ἔργῳ, ἐν διακονίαις, μέσα στήν Ἐκκλησία, καί παντοῦ καί πάντοτε νά μεγαλύνεις τό ὄνομα τοῦ Κυρίου».

Στό νέο μοναχό δόθηκε τό ὄνομα τοῦ ἑορτάζοντος Ἁγίου Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ. Στό τέλος τῆς Ἀκολουθίας εὐχήθηκαν μέ τή σειρά καί οἱ πατέρες τῆς Μονῆς, μέ τόν καθιερωμένο διάλογο μεταξύ ἑκάστου καί τοῦ νεοκαρέντος: «―Πῶς ἐκλήθης ἀδελφέ; ―Σεραφείμ μοναχός. ―Καλόν Παράδεισο. Νά ζήσεις, νά εὐαρεστήσεις στό Θεό καί τούς Ἁγίους, στό Γέροντα καί στήν Ἀδελφότητα».

Στό Ἀρχονταρίκι ὁ Καθηγούμενος ἀνέγνωσε τήν “Εὐχή εἰς τό ἀποκουκουλίσαι”.

Β΄
Η ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΕΙΣ ΔΙΑΚΟΝΟΝ ΤΟΥ π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Τήν ἑπομένη τελέστηκε ἡ Χειροτονία τοῦ νέου μοναχοῦ Σεραφείμ εἰς Διάκονον, στό Καθολικό τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Ραφαήλ-Γρίβας, μέ τή συμμετοχή τῆς Ἀδελφότητος, μοναχῶν καί δοκίμων, μέ ταυτόχρονη διαδικτυακή μετάδοση τῆς θείας Λειτουργίας καί τῆς Χειροτονίας.

Ἦταν ἄλλη μιά εὐλογημένη ἐμπειρία γιά ὅλους καί μιά πρόσκληση σέ ὅσους παρακολουθοῦσαν ἠλεκτρονικά, ὥστε νά ζήσουν πάρα πολλοί ἀπό μακριά καί αὐστηρῶς ἐλάχιστοι ἀπό κοντά τήν ἐκκλησιαστική διάσταση τῆς χειροτονίας καί τήν ἀνανεούμενη διάρκεια τοῦ μυστηρίου μέσα ἀπό τήν καθημερινή προσευχή καταξίωσης τοῦ νεοχειροτονηθέντος καί κάθε κληρικοῦ.

Διότι εἶναι χρέος ὅλων νά εὔχονται γιά τούς κληρικούς, ὅπως καί τῶν κληρικῶν νά προσεύχονται γιά ὅλους τούς πιστούς, ἐφόσον ὅλοι εἴμεθα ἕνα σῶμα, “σῶμα Χριστοῦ καί μέλη ἐκ μέρους” κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο.

Στό κέλευσμα τό πρό τῆς Χειροτονίας, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Δημήτριος ἀπηύθυνε λόγο κατηχήσεως τοῦ προσαγομένου γιά τίς εὐθύνες του ὡς κληρικοῦ καί μοναχοῦ.

Ἦταν ἕνας λόγος πατρικός καί πολύ διδακτικός γιά τόν π. Σεραφείμ καί γιά ὅλους ὅσους τόν ἄκουσαν καί τόν δέχθηκαν. Δημοσιεύεται ἀμέσως μετά, πρός εὐρύτερη ὠφέλεια.

«Οἱ γάρ φυλάξαντες ὁσίως τά ὅσια ὁσιωθήσονται»
(χειροτονητήριες προτροπές τοῦ Ποιμενάρχου)

«Οἱ γάρ φυλάξαντες ὁσίως τά ὅσια ὁσιωθήσονται, καί οἱ διδαχθέντες αὐτά εὑρήσουσιν ἀπολογίαν». Πῶς μεταφράζονται οἱ δυό μικρές αὐτές συμβουλές; «Ὅσοι φυλάγουν μέ ἅγιο τρόπο τά ἅγια, αὐτοί θά ἁγιάσουν. Καί ὅσοι τά διδάσκονται, αὐτοί θά ἔχουν νά ἀπολογηθοῦν».

Καί τί θέλει νά μᾶς διδάξει ἡ ἑνιαία Ἁγία Γραφή, ἡ Παλαιά Διαθήκη (καί ἡ συνακόλουθη Καινή Διαθήκη), μέ τίς δυό μικρές αὐτές συμβουλές;

» Οἱ Προφῆτες καί οἱ Δίκαιοι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, οἱ Ἀπόστολοι καί οἱ Ἅγιοι τῆς Καινῆς Διαθήκης (οἱ Ἅγιοι ἀνά τούς αἰῶνες) φύλαξαν τήν ἅγια ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ μέ τήν ἁγιασμένη ζωή τους.

Φύλαξαν τίς ἅγιες ὁδηγίες τοῦ Θεοῦ μέ τήν ἁγιασμένη πίστη καί πρακτική τους [ὁδηγία σημαίνει τίς συμβουλές καί τίς ἐντολές πού δείχνουν τό δρόμο, ἀπό τό ὁδός καί ἄγω, φανερώνουν τό δρόμο, τό πῶς νά πορευόμεθα στό δρόμο πού πρέπει. Λοιπόν! Οἱ ἅγιοι δέν ξεστράτησαν καθόλου ἀπό τήν “ὁδό τῆς ζωῆς”, παρέμειναν στήν “ὁδό πού μᾶς φέρνει στό Θεό Πατέρα” κι αὐτή ἡ “ὁδός” εἶναι ὁ Χριστός μας].

Οἱ Ἅγιοι λαχταροῦσαν καί κρατοῦσαν ἀπό τή μεριά τους τήν πιστότητα πρός τό Θεό, καί ὁ Θεός τούς εὐλόγησε. Ὁ Θεός μᾶς φανερώθηκε, καί ὅσοι πιστοί σεβάστηκαν μέ τέλειο τρόπο τήν φανέρωσή Του, ἁγίασαν, βρίσκονται σέ αἰώνια κοινωνία μαζί Του. «Ὅσοι φυλάγουν μέ ἅγιο τρόπο τά ἅγια, αὐτοί ἁγιάζουν».

Ἡ ἀπολογία τῆς Ἐκκλησίας

» Καί ἐρχόμαστε ἔπειτα ὅλοι οἱ πιστοί ἀνά τούς αἰῶνες, τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, καί παίρνουμε τό παράδειγμα τῶν Ἁγίων, τό παράδειγμα ἐκείνων πού φύλαξαν μέ ἅγιο τρόπο τήν ἅγια ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ, καί μιλᾶμε γι᾽ αὐτούς.

Ἀπολογούμαστε στόν κόσμο καί λέμε, χωρίς ἔπαρση, μέ ἕναν ἁπλό χειροπιαστό τρόπο: «Θέλετε ἀποδείξεις γιά τήν ἀληθινή πίστη τῆς Ἐκκλησίας; Ἀποδείξεις εἶναι οἱ Ἅγιοι, ἑκατομμύρια Ἅγιοι. Ἀποδείξεις εἶναι ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία (ἡ ἑνότητα τῶν πιστῶν μέ τό Χριστό). Ἀποδείξεις εἶναι ἡ ζωή τοῦ ἁγιασμοῦ, ἡ ζωή τῆς θείας κοινωνίας, ἡ ζωή τῆς θείας λειτουργίας, ἡ ζωή τῶν θαυμαστῶν Ἁγίων».

Γι᾽ αὐτό πρέπει νά μαθαίνουμε γιά τούς Ἁγίους. Ἔχουμε τόν καλύτερο τρόπο κατηχήσεως καί διδαχῆς, ὅτι ὁ Θεός ἐνανθρώπησε καί φανερώθηκε στούς ἀνθρώπους καί συναναστράφηκε ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους. Ἔγινε ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή μας.

» Γι᾽ αὐτό ἀναφερόμαστε στά θαύματα τῶν Ἁγίων. Χαιρόμαστε τά θαύματα ὄχι σάν κάτι παράξενο, ἀλλά ἐπειδή μέ τόσο αἰσθητό τρόπο ―κοντά στούς ἀδελφούς μας πού γλιτώνουν ἀπό κάποιο βάσανο― ζοῦμε κι ἐμεῖς μαζί τους καί χαιρόμαστε τά ἀποτελέσματα ἀπό τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ.

Ζοῦμε αὐτά πού θά διαλάμψουν μπροστά μας καθολικά στήν ἔσχατη κρίση: τή νίκη κατά τῆς φθορᾶς, τή νίκη κατά τοῦ θανάτου, τή νίκη κατά τῆς ἁμαρτίας, τή νίκη κατά τῆς ἰδιοτέλειας. Εἶναι μιά πράξη μεγάλης φιλανθρωπίας. Ἀνοίγει τούς ὁρίζοντες τῶν ἀνθρώπων, πέρα ἀπό τούς γαλαξίες καί πέρα ἀπό τά μικροσκόπια.

Βλέπουμε ἀπό τήν μιά τήν κτίση, πού εἶναι ὄμορφη ἀλλά ἔχει ὅρια φθαρτότητας. Βλέπουμε ἀπό τήν ἄλλη καί τά ἀποτελέσματα τῆς ἄκτιστης παρουσίας τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Αὐτό μᾶς δόθηκε διά τοῦ Χριστοῦ (στήν Π.Δ. ὡς ἀσάρκου Λόγου τοῦ Θεοῦ· στήν Κ.Δ. διά τοῦ σαρκωθέντος Λόγου).

Σκοπός τῆς χριστιανικῆς ζωῆς ἡ ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

» Χάρη στούς Ἁγίους καί ἐμεῖς οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι ἀποκτοῦμε ἐλπίδα καί αἰσιοδοξία νά ξεπεράσουμε τά ἔσχατα βασανιστικά μας ἀδιέξοδα, κυρίως τοῦ πνευματικοῦ καί τοῦ σωματικοῦ θανάτου. Μέ τά θαύματα τῶν Ἁγίων τό καταλαβαίνουμε ὅτι ὁ κόσμος μας τελειώνει κάποια στιγμή, ἀλλά ἐμεῖς δέν σβήνουμε.

Ὁ ἄνθρωπος ἀποθνήσκει, ἀλλά ἡ ζωή του συνεχίζεται πέραν τοῦ θανάτου. Καί προπαντός ὑπάρχει ἐκεῖνο τό «προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καί ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος». Προσδοκῶ θά πεῖ περιμένω μέ λαχτάρα, ὅπως συμβούλευε νά λέμε καί νά σκεφτόμαστε ὁ ἅγιος Πορφύριος.

» Γιά νά φθάσεις στό «προσδοκῶ…», πρέπει νά περάσεις ἀπό ἐκεῖνο τό «εἰς μίαν, ἁγίαν, καθολικήν καί ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν». Ἄν δέν εἶσαι μέλος συνειδητό τῆς Ἐκκλησίας, μέλος ἐνεργό τῆς Ἐκκλησίας, δέν μπορεῖς νά χαρεῖς τήν ἐσχατολογία τῆς Ἐκκλησίας.

Θά ἀναστηθεῖς κι ἐσύ κι ἐμεῖς καί ὅλοι, ὅμως τήν ἀναστημένη ζωή θά τήν χαίρονται, ὅσοι ζοῦν ἀπό τώρα μέ ἕναν τρόπο ἀναστημένης ζωῆς. Καί αὐτόν τόν τρόπο δέν τόν ἐπινοοῦμε ἐμεῖς. Αὐτόν τόν τρόπο δέν τόν φανταζόμαστε ἐμεῖς.

Δέν εἶναι θρησκεία, εἶναι ἀποκάλυψη, εἶναι ὁ δρόμος μας. Μᾶς τόν ἔδειξε ὁ Ἀναστημένος Κύριος στό Εὐαγγέλιο. Μᾶς τόν δείχνει τό Ἅγιο Πνεῦμα μέ τήν ἐκκλησιαστική ἑρμηνεία τοῦ Εὐαγγελίου. Αὐτό τό νόημα ἔχει ὁ ἐκκλησιασμός, ἡ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἡ προσευχή, ἡ μετάνοια, ἡ λαχτάρα γιά τόν Χριστό.

» Ὁ ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ, πού σήμερα τιμοῦμε καί τό ὄνομά σου ἔλαβες, αὐτό δίδασκε: «Σκοπός τῆς χριστιανικῆς ζωῆς εἶναι ἡ ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».

Μέ αὐτήν τήν τόσο περιεκτική φράση δίδαξε ὁ Ὅσιος τό νόημα τῆς ζωῆς, τό νόημα τῆς ἀληθινῆς ζωῆς, σέ ἕναν προσκυνητή πού ἀπό μικρό παιδί ποθοῦσε νά μάθει ποιός εἶναι ὁ σκοπός πού ὑπάρχουμε.

Ἡ χρηστικότητα τῆς προόδου καί ἡ ρεαλιστική της ἀξιολόγηση

» Ζοῦμε σέ ἕναν κόσμο, μέ πολλές καί μεγάλες καί ἀξιόλογες εὐκαιρίες προόδου, ἀλλά καί πιό πολλά βάσανα καί προβλήματα. Ὅπως τό ἔλεγε ὁ Παναγιώτατος στό Χριστουγεννιάτικο μήνυμά του ἀπό τό Φανάρι, ὁ τιτανισμός τοῦ κόσμου ἀποδείχτηκε μέ μιά πανδημία ἀπατηλός καί ὁ ἄνθρωπος ἀποδεικνύεται τόσο ἀδύναμος.

» Ἡ δική μας ἁγιοπνευματική δύναμη βρίσκεται στόν ἅγιο ἐκκλησιασμό (ὄχι στόν τυπικό, ἀλλά στόν ὁλόψυχο). Ἡ δική μας ἁγιοπνευματική δύναμη βρίσκεται στήν ἁγία λειτουργία (ὄχι στήν παρακολούθηση τῆς τελετουργίας, ἀλλά στήν ἐνεργό λατρευτική συμμετοχή στή θεία λειτουργία).

Ἡ δική μας ἁγιοπνευματική δύναμη βρίσκεται στή θεία κοινωνία (ὄχι σέ μιά τυπική θρησκευτική προσέλευση, ἀλλά στήν ὁλόψυχη συμμετοχή στό λειτουργικό ἅγιο Ποτήριο τῆς θείας Ζωῆς).

Ἔχω εἰπεῖ καί ἔχω ἐξηγήσει πολλά ἐπ᾽ αὐτῶν (ὅπως πολύ περισσότερα ἔχουν εἰπεῖ ἄλλοι Ἱεράρχες καί Ἱερεῖς καί θεολόγοι). Καί πρίν ἀπό ὅλους μας τά ἔχει εἰπεῖ ἡ Ἐκκλησία τῶν θεοφόρων Πατέρων, ἡ ᾽Εκκλησία τῶν θεοπνεύστων Ἀποστόλων.

Περιμένουν ὅλοι αὐτοί ἀπό μᾶς νά τά ζοῦμε, νά τά ἀναπνέουμε, νά τά ἐπιτελοῦμε, νά τά διακονοῦμε, νά τά προσφέρουμε στό Θεό καί νά τά λαμβάνουμε ἀπό τό Θεό γιά νά ζήσουμε καί νά ζοῦμε τήν Παρουσία Του.

» Σ᾽ αὐτήν τήν ἐκκλησιαστική διακονία τῆς ἀθανάτου Ζωῆς ἐν τῷ μέσῳ τῶν ἀνθρώπων σέ προσκαλοῦμε ἀπό σήμερα, π. Σεραφείμ, νά ἐπιστρατευθεῖς καί νά ἐναθλήσεις.

Νά ἔχεις διά βίου καί αἰωνίως τήν εὐλογία καί τήν προστασία καί τήν θεία ἔμπνευση τοῦ Κυρίου, καί τήν ἀσφάλεια τῆς θεοφιλοῦς καί ἁγιοφιλοῦς ταπεινοφροσύνης.

Γιά νά εὐαρεστήσεις στόν Κύριο, ὅπως τά Σεραφείμ, πού λατρεύουν τό Θεό, καί ζωή τους εἶναι ὁ Θεός καί ἡ ὁλοτελής ἐπουράνια λατρεία Του.

Μάλιστα, μέ τή μυστική τους συμμετοχή σέ κάθε θεία λειτουργία μᾶς τό ἐμπνέουν στήν ψυχή νοερά ὅτι ἡ θεία λειτουργία ἡ δική μας ἐπί γῆς (πέρα ἀπό τήν ἐνιστορικότητά της) ταυτίζεται καί ἑνοποιεῖται μέ τήν κοινή ἀγγελική λατρεία τοῦ Θεοῦ.

Εὔχομαι νά εὐαρεστήσεις τόν Κύριο, ὅπως ὅλοι οἱ Ἅγιοι καί οἱ Δίκαιοι πού ἔφεραν τό Σεραφικό ἀγγελικό ὄνομα.

Ἡ μνημοσύνη τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ

» Καί μέσα σ᾽ αὐτόν τόν τρόπο ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, νά ἀναμιμνήσκεσαι καί νά τιμᾶς τήν μακαρία μνήμη τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Σεραφείμ, ὁ ὁποῖος εὐθύς καί ταπεινός, ἄδολος καί ἀνυπόκριτος, μέ πίστη παραδοσιακή καί ἁπλή στήν ὑψηλή του θέση διακονίας τίμησε τό ὄνομα ἑνός πρότερου ἁγίου Σεραφείμ, τοῦ ἱερομάρτυρος Σεραφείμ Ἐπισκόπου Νεοχωρίου καί Φαναρίου.

Ἐπέτρεψε ὁ Θεός νά πηδαλιουχήσει τήν Ἐκκλησία σέ δύσκολες ἐποχές ἐν μέσῳ συνεχῶν πολιτικῶν μεταβολῶν ἐπί ἕνα τέταρτο αἰῶνος.

Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι νοσηλευόμενος σέ ἕνα ἁπλό δωμάτιο τοῦ Λαϊκοῦ Νοσοκομείου Ἀθηνῶν, μοῦ εἶπε: «Ἀδελφέ μου, θέλω νά πιστεύω, παρ᾽ ὅλη τήν ἀναξιότητά μου, βλέποντας ὁ Θεός τήν ἐπιείκειά μου ἀπέναντι στούς παρεκτρεπομένους νά μέ ἐλεήσει.

Ἐλάμβανα σοβαρά ὑπόψη μου τή προτροπή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: “τό ἐπιεικές ὑμῶν γνωσθήτω πᾶσιν ἀνθρώποις” (βλ. Φιλ. δ΄, 5). Καί σέ συμβουλεύω στήν ζωή σου νά φέρεσαι μέ ἐπιείκεια ἀπέναντι στούς ἀνθρώπους».

Τό σκεπτόμουν καί τό ξανασκεπτόμουν. Καί δοκίμασα πολύ μεγάλη ἔκπληξη τήν Κυριακή τῶν Βαΐων, πού τό σκήνωμά του ἦταν τοποθετημένο στόν Μητροπολιτικό Ναό, ὅταν ἀναγνώστηκε ἡ περικοπή μέ τό παραπάνω χωρίο! Ἤμουν ἡ τελευταία του ἄμεση χειροτονία.

» Μέ τήν ἱκετευτική συμπαράσταση τῶν Σεραφείμ καί μέ τίς εὐλογίες τῶν Ἁγίων τοῦ ἀγγελικοῦ αὐτοῦ ὀνόματος, μέ τήν εὐχή τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ, εἴθε νά εὐαρεστήσεις λατρεύων καί πάλι λατρεύων καί διαρκῶς λατρεύων τῷ Θεῷ».

***

Ἀποκρίθηκε ὁ π. Σεραφείμ μέ ὁλοφάνερη τή συγκίνηση μέ μιά ἐξομολογητική ὁμιλία, πού καί αὐτή δέν κούρασε, γιατί ἦταν ἐλάχιστο τό ἐκκλησίασμα καί ἡ εὐκαιρία μοναδική γιά τό χειροτονούμενο καί σπάνια γιά τούς μετέχοντες.

Τρεῖς φορές φανερά μέ ἔσωσε ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ
(ἡ συγκινητική προχειροτονητήρια ὁμιλία τοῦ π. Σεραφείμ)

« Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως, Πολυκάστρου καί Γεφύρας κ.κ. Δημήτριε, Σεβαστέ μου Πατέρα καί Γέροντα!

» Δοξολογῶ τήν πάνσοφη Πρόνοια τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, πού πρίν ἀπό 19 χρόνια μέ ἐξήγαγε ἐκ τῆς πατρίδος καί τῆς συγγενείας μου καί ὁδήγησε τά διαβήματά μου πρός τήν εὐλογημένη γῆ τῆς Ἑλλάδος· χώρας ὅπου κήρυξαν ἅγιοι Ἀπόστολοι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ (χώρα ἀποστολική) μέ τούς κορυφαίους Ἀπόστολο Παῦλο διδάσκαλο τῶν ἐθνῶν, Ἀνδρέα τόν Πρωτόκλητο μέ τή σωτήρια ὁμολογία “εὑρήκαμεν τόν Μεσία” καί Ἰωάννη τόν Θεολόγο, τόν μαθητή τῆς ἀγάπης, Λουκᾶ τόν ἰατρό καί Εὐαγγελιστή, Τιμόθεο καί Τίτο τούς Ἀποστόλους· χώρας τῶν Μαρτύρων μέ κορυφαῖο τόν Μεγαλομάρτυρα Δημήτριο τόν Μυροβλύτη, τόν Θεσσαλονικέα· χώρας σεπτῶν καί κορυφαίων Ἱεραρχῶν, ὅπως οἱ ἅγιοι Ἐπίσκοποι: Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης, Γρηγόριος ὁ Παλαμάς ὁ Θεσσαλονίκης, Νεκτάριος ὁ Πενταπόλεως, Καλλίνικος ὁ Ἐδέσσης· χώρας Ὁσίων, ἀνδρῶν καί γυναικῶν, ὅπως οἱ Ὅσιοι: Χριστόδουλος ὁ ἐν Πάτμῳ, Νικόδημος ὁ ἐν Ἁγίῳ Ὄρει καί τόσοι τῆς Φιλοκαλίας πατέρες καί διδάσκαλοι, οἱ Μετεωρίτες καί Ἁγιορεῖτες.

Οἱ ἐπ᾽ ἐσχάτων ἁγιοκαταταχθέντες, Ἰάκωβος ὁ ἐν Εὐβοίᾳ ὁ «μέ συγχωρεῖτε», Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης, Ἀμφιλόχιος τῆς Πάτμου, Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής, Σοφία ἡ ἐν Κλεισούρᾳ· χώρας μέ σπουδαῖα Μοναστικά κέντρα μέχρι σήμερα, ὅπως ἡ Πάτμος, τό Ἅγιο Ὄρος, τά Μετέωρα· χώρας πολλῶν Νεομαρτύρων, ὅπως οἱ νεοφανεῖς Μάρτυρες Ραφαήλ, Νικόλαος καί Εἰρήνη στό μαρτυρικό νησί τῆς Λέσβου καί τόσοι ἄλλοι σέ ὅλη τήν Ἑλλάδα, χώρα ἁγιοφρούρητη.

Ἡ ἔλευση στήν Ἑλλάδα καί τό χέρι τοῦ Θεοῦ

» Ἦρθα στήν Ἑλλάδα πρίν 19 χρόνια, χάρη σέ ἕνα πρόγραμμα γιά ἐκμάθηση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, μαζί μέ ἄλλα παιδιά. Τότε εἶχα διάφορους σκοπούς καί βλέψεις γιά τό μέλλον μου, εἶχα πολλά καί διάφορα σχέδια γιά τήν πορεία μου στή ζωή.

Ἀλλ᾽ ὁ Πανάγαθος Θεός, ὁ ἀγαπήσας ἡμᾶς πρίν ἀγαπήσουμε ἐμεῖς Αὐτόν σύμφωνα μέ τόν Ἀπόστολο Παῦλο (Β΄ Θεσσ. 2, 16), ὅπως ἐπιφυλάσσει σέ κάθε ἄνθρωπο εὐκαιρίες σωτηρίας, μᾶς ἐπεφύλαξε τήν εὐλογημένη συνάντηση μέ Σᾶς, Γέροντά μου.

Ἄλλα σκεφτόμουν, ὅμως ὁ Θεός ἑτοίμασε ἄλλη πορεία καί ἐξέλιξη στή ζωή μου. “Ἄλλαι αἱ βουλαί τῶν ἀνθρώπων, καί ἄλλα ὁ Θεός κελεύει”. Ἡ κλήση τοῦ Θεοῦ καλλιέργησε μυστικῶς καί οὐσιαστικῶς τόν ἔσω ἄνθρωπο, ὥστε ἐλεύθερα νά ποθήσω καί νά ἀποφασίσω τή νέα μου πορεία.

Ἐκ τῶν ὑστέρων, ἀναθεωρώντας τήν ἔκβαση τῶν γεγονότων, συνειδητοποίησα ὅτι ἡ χείρ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, μέ τίς πρεσβεῖες τῶν νεοφανῶν Μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου καί Εἰρήνης, καθώς καί τοῦ ὁσίου Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ, τοῦ τόσο προσφιλοῦς μου ἁγίου καί τοῦ ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Ρώσου, φαίνεται ὅτι σμίλευαν μέ τή σμίλη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τήν κλίση μου πρός ἀφιέρωση.

Τό χέρι τοῦ Θεοῦ, μέ τήν ἅγια φροντίδα Του, μέ ὁδήγησε μυστικά στή θεόσωστη Μητρόπολή Σας. Ἐδῶ συντελέσθηκε μιά καθοριστική ἀναμέτρηση, γιά τήν ἀπόφαση τῆς νέας ζωῆς μου μέ κέντρο τό Θεό· ἀπόφαση εὔκολη ἀλλά καί δύσκολη στήν ἐφαρμογή της. Εὔκολη γιατί εἶχα τή θέληση. Ἀλλά καί δύσκολη γιατί ἔπρεπε νά ἀντιπαλέψω τόν παλαιό ἑαυτό μου.

» Τί μέ ἔσπρωξε σ᾽ αὐτήν τήν ἀπόφαση γιά μιά τέτοια πράξη; Κανένας δέν μέ ἀνάγκασε. Ἀπόδειξη, ὅτι δέν ἀκολουθήσαμε ὅλοι τήν ἴδια πορεία. Ὅμως, τώρα πού τό σκέφτομαι, σάν νά μέ ἔπιασε τό χέρι τοῦ Θεοῦ καί μοῦ ἔδειξε ἕνα δρόμο ἀνοιχτό γιά μένα.

» Πρίν προλάβουμε νά Σᾶς γνωρίσουμε, προπορεύθηκε καί μᾶς συνάντησε ἡ δική Σας ἁπλότητα καί ἡ ἀγάπη! Στό ἄκουσμα ὅτι ὑπῆρχαν παιδιά πού χρήζουν φιλοξενίας, δέν περιμένατε πότε νά ἔρθουμε ἐμεῖς, ἀλλά ἀμέσως στείλατε τόν πρῶτο συνεργάτη Σας τόν π. Δωρόθεο νά μᾶς πάρει καί νά μᾶς φέρει κοντά Σας.

Μᾶς δεχτήκατε ὡς παιδιά Σας, προσφέροντας τό πολύτιμο δῶρο μιᾶς διαρκοῦς, ἔμπρακτης ἀγάπης, ἄδολης καί ἀνυπόκριτης. Αὐτό μοῦ μίλησε μέχρι τό βάθος τῆς ψυχῆς μου καί τό ἔβλεπα ἀπό τήν πρώτη στιγμή μέχρι σήμερα. Ζοῦσα ἕναν ἄνθρωπο πού εἶχε δύναμη ψυχῆς καί διέθετε καλοσύνη ψυχῆς.

Κοσμικές δεξιότητες καί ἔλλειμμα Θεοῦ

» Ἀπό τήν πρώτη στιγμή ἐργαστήκατε νά μέ συνδέσετε μέ τό Χριστό, τήν Παναγία καί τούς Ἁγίους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, ὅπως οἱ προστάτες τῆς Ἱερᾶς Μονῆς μας νεοφανεῖς Μάρτυρες, Ἅγιοι πού ἐξαιρετικά τιμᾶτε, γιαυτό καί κτίσατε τό Μοναστήρι τους ἐδῶ.

Ἐργασθήκατε νά μέ συνδέσετε μέ τό Σωτήρα Χριστό μέσα ἀπό τή ζωή τῆς Ἐκκλησίας, μέ τίς καθημερινές ἀκολουθίες καί τή θεία λειτουργία.

Ἐργασθήκατε νά μέ συνδέσετε μέ τήν Παναγία μέσα ἀπό τήν ἁγνή καί ταπεινή ζωή τῆς ἀφιερώσεως καί τῆς ψαλμωδίας. Ἐργαστήκατε νά μέ συνδέσετε μέ τούς νεοφανεῖς Ἁγίους, διδάσκοντάς μου τό ἐκφαντορικό ἱστορικό τῶν Ἁγίων, πού εἶναι μιά ζωντανή ἀπόδειξη τῆς ἀληθινῆς μας πίστεως.

Μοῦ δώσατε αὐτά πού εἴχατε ἐσεῖς στήν ψυχή Σας, ὅ,τι κάνετε μέ ὅλους τούς ἀδελφούς τῆς Μονῆς. Χωρίς καμιά ὑστεροβουλία, χωρίς νά περιμένετε τίποτα σάν ἀντάλλαγμα. “Σπείρατε” στήν ψυχή μου, ὅπως λέει τό ἅγιο Εὐαγγέλιο, χωρίς νά ξέρετε σέ τί ἔδαφος ψυχῆς ἔπεφτε ὁ σπόρος τῆς ἀληθινῆς πίστεως.

» Εἶχα κάποιες κοσμικές δεξιότητες, ἀλλά μοῦ ἔλειπε (ὅπως συνηθίζετε νά μᾶς λέτε τόσο ἁπλά) Ἐκεῖνος πού δίνει μοναδική ἀξία σέ ὅλους καί σέ ὅλα.

Μοῦ ἔλειπε ὁ Χριστός, ἡ ἀξιολογική μονάδα τῶν πάντων, μοῦ ἔλειπε ἡ εἰλικρινής σχέση μέ τήν Ἐκκλησία, μοῦ ἔλειπε ἡ ἀληθινή φιλοσοφία τῆς ζωῆς, μοῦ ἔλειπε ἡ ὅραση τοῦ κόσμου μέσα ἀπό τό φῶς τοῦ Χριστοῦ.

Χωρίς νά τό καταλαβαίνω τότε, αὐτή ἡ ἄγνωστη λαχτάρα νά Τόν γνωρίσω μέ ἔφερε στήν Ἑλλάδα ὅπου ἦταν θέλημα Θεοῦ νά Τόν ἀναζητήσω καί νά Τόν ἀγαπήσω, ὅπως τό λέει ὁ προφήτης καί ψαλμωδός Δαβίδ.

Αὐτό δέν ἔγινε ἀπότομα. Καλλιεργεῖται συνέχεια στήν ψυχή μου καί σᾶς παρακαλῶ ὅλους τούς ἀδελφούς νά προσεύχεσθε στόν Θεό ὥστε νά Τόν ἐπιποθῶ (ὡς ἐπιποθεῖ ἡ ἔλαφος ἐπί τάς πηγάς τῶν ὑδάτων, οὕτως ἐπιποθεῖ ἡ ψυχή μου πρός σέ, ὁ Θεός).

» Σᾶς τό εἶπα ὅτι εἶχα πολλές κοσμικές πηγές, γιά νά ξεδιψάω στόν κόσμο μου μέχρι τότε. Ἀλλά ἀποδείχτηκε ὅτι ἡ ψυχή μου χρειαζόταν αὐτήν τή μοναδική Πηγή ζωῆς, πού εἶναι ὁ Κύριος. Καί αὐτό τό εἶδα, τό ἔζησα, τό χάρηκα, τό ἀποφάσισα, τό πάλεψα κοντά Σας, χάρη σέ Σᾶς.

» Δέν μοῦ ζητήσατε τίποτε σάν ἀνταπόδοση. Ἄλλωστε δέν εἶχα τί νά Σᾶς ἀνταποδώσω στήν καλοσύνη, τήν ἀγάπη καί τή φιλοξενία Σας ἀπό τήν πρώτη στιγμή πού βρέθηκα κοντά Σας.

Χρειαζόμουν πολλή δουλειά. Χρειαζόμουν τή μεγάλη ὑπομονή Σας, τήν ἀπόδειξη τῆς ἀγάπης Σας. Ὡς ἄλλος καλός Σαμαρείτης μέ πατρική στοργή μέ περιμαζέψατε τετραυματισμένο καί χωλό ἀπό τίς ἁμαρτίες τοῦ ἐγωισμοῦ μου, γυμνό ἀπό ἀρετές, πεινασμένο καί διψασμένο γιά τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, χωρίς ὅμως νά τό γνωρίζω καί νά τό νιώθω.

Μέ εἰσαγάγατε στό πανδοχεῖο ἀγάπης τῆς Ἐκκλησίας, πού γίνεται γιά ὅλους ἰατρεῖο πνευματικό. Ἡ εἴσοδος σ᾽ αὐτήν τή νέα κατάσταση συνολικῆς ζωῆς, φαινόταν ἀρχικά καί φαίνεται δύσκολο.

Μοῦ προσφέρατε ὥσπερ οἶνον τά στυπτικά λόγια τῶν πνευματικῶν νουθεσιῶν καί τοῦ ἐλέγχου καί τῆς αὐστηρότητας. Καί ὥσπερ ἔλαιον μοῦ ἐπιδώσατε τό δικό Σας παράδειγμα ἐν ἔργῳ, ἐν πίστει, ἐν ἀγάπῃ, ἐν σεμνότητι, ἐν ταπεινοφροσύνῃ, ἐν ὑπομονῇ πολλῇ καί σιωπῇ, μέ τήν πολλή καρδιακή προσευχή Σας.

Γιά νά ἀρχίσω νά καταλαβαίνω τόν ἑαυτό μου ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί νά ἀποφασίσω καί νά προσπαθήσω νά γιατρεύομαι μέ τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἕνας ἀγώνας ζωῆς, μέ ἀρχή τόν κοσμικό μας ἑαυτό καί τέλος τήν κατάσταση στήν ὁποία θά θελήσει ὁ φιλάνθρωπος Θεός νά μᾶς πάρει.

Γι’ αυτό σᾶς παρακαλῶ ὅλους νά προσεύχεσθε γιά μένα, ἀκόμη πιό πολύ ἀπό σήμερα, πού οἱ ὑποχρεώσεις γίνονται μεγαλύτερες καί διαρκεῖς. Καί ζητῶ, σεβαστέ μου Γέροντα, τήν δική Σας σταθερή εὐλογία. Δέν θά πάψω νά μαθητεύω στό δικό Σας παράδειγμα.

Ἡ γλώσσα τῆς ἔμπρακτης ἀγάπης

» Ἀπό τήν πρώτη στιγμή ἡ θυσιαστική ἀγάπη Σας σέ πολλές περιπτώσεις ἔδειχνε πώς δέν ζεῖτε γιά τόν ἑαυτό σας, ἀλλά γιά τό Θεό καί τόν πλησίον! Καί στά κηρύγματα καί στίς ἰδιαίτερες νουθεσίες πρός τήν ἀδελφότητα καί στούς πολλούς καθημερινούς ἐπισκέπτες Σας ἐπαναλαμβάνατε μιά ὁδηγία ζωῆς πού τήν βλέπουμε στήν Ἁγία Γραφή καί στή ζωή τῶν Ἁγίων καί στίς διδασκαλίες τους: «εἶδες τόν ἀδελφό σου; εἶδες Κύριον τόν Θεόν σου».

Ὅποιος προσέχει νά δείξει καλοσύνη καί ἀγάπη στόν ἀδελφό του, τότε αὐτή ἡ καλοσύνη καί ἀγάπη περνᾶ στό Θεό, γίνεται σύνδεσμος μέ τό Χριστό, ἀνοίγει τήν καρδιά νά δεχτεῖ τό Χριστό.

Καί αὐτό τό νιώθει ὁ συνάνθρωπος καί γίνεται εὐκαιρία ἐπίσκεψης τῆς Χάρης τοῦ Θεοῦ στή δική του ψυχή. Πόσες φορές μᾶς διδάξατε ὅτι, δίχως καλοσύνη καί ἔλεος στό συνάνθρωπο, πῶς θά ζητήσουμε ἔλεος ἀπό τό Θεό;

Καί ἄν δέν μᾶς γεμίσει τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, πῶς θά ζήσουμε τήν ἐκκλησιαστική ζωή καί πῶς θά σωθοῦμε; Ἡ θεία λειτουργία εἶναι τό πᾶν (τό λέτε μέ τό παράδειγμά σας), ἀλλά δέν μποροῦμε νά συμμετέχουμε δίχως τήν πρακτική τῆς καλοσύνης καί τῆς ἀγάπης.

Αὐτά ἀποτελοῦν γιά Σᾶς καί τό δείξατε καί σέ μᾶς, σάν τό ἀστέρι πού ὁδηγοῦσε τούς σοφούς τῆς Ἀνατολῆς στό Θεάνθρωπο Κύριο Ἰησοῦ Χριστό! Τό εἶδα αὐτό ὁλοκάθαρα στή στάση Σας ἀπέναντι στόν ταλαιπωρημένο ἀπό ἀρρώστιες Μητροπολίτη Ἀντινόης κ. Παντελεήμονα.

Μέ τήν ἀνίατη ἀρρώστια τοῦ καρκίνου νά τόν παιδεύει ἀπό τά φοιτητικά χρόνια, μέ τόσες ἄλλες ταλαιπωρίες, ἐσεῖς δέν τόν ἀφήσατε δίχως στοργή, ἀγάπη, σεβασμό καί καλοσύνη. Τοῦ δείξατε τήν ἐπιβαλλόμενη καλοσύνη τῆς μέριμνας, τῆς συμπαράστασης καί τῆς ἀδελφικῆς βοήθειας.

» Αὐτό ἦταν τελείως ἀντίθετο μέ ὅ,τι ἔβλεπα σέ ἄλλους κληρικούς στήν πατρίδα μου. Δέν τούς κατηγορῶ καί ζητῶ τή συγχώρηση ὅλων. Ἡ χριστιανική ζωή τῆς καλοσύνης καί τῆς προσφορᾶς εἶναι ἕνα πολύ δύσκολο μάθημα, θέλει καλούς πρακτικούς δασκάλους καί μαθητές μέ διάθεση νά μάθουν.

Κοντά σέ Σᾶς, Γέροντα, ὅπως καί στόν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ τήν κ. Μαρία Τσολάκη, διδάχτηκα καί ἔμαθα τήν ἔμπρακτη ἐφαρμογή ἐκείνης τῆς ὁδηγίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ: «Πορευθέντες μάθετε, τί ἐστιν, ἔλεον θέλω καί οὐ θυσίαν»!

Διδάσκομαι μιά βασική ἀρχή, «εἰ θέλω ἐλεηθῆναι ὑπό τοῦ Θεοῦ, δεῖ με πρῶτον ἐλεῆσαι τόν συνάνθρωπόν» μου! Καί τό εἶδα πώς ἡ ἐλεημοσύνη, ἡ πνευματική διά τῆς προσευχῆς καί ἡ ἔμπρακτη ἐπιτελούμενη ἐν ταπεινώσει, ἔκανε θαύματα.

» Καί κάτι ἀκόμα, πού δονεῖ τήν ψυχή μου καί δέν μέ ἀφήνει νά μήν τό ἐξομολογηθῶ μέ δυό-τρία λόγια, χωρίς λεπτομέρειες.

Σέ ὅλα αὐτά τά 18 χρόνια παραμονῆς μου στήν Ἀδελφότητα, ἔζησα ἐκτός τῶν ἄλλων, καί πλουσιοπάροχες δωρεές τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, περί ὧν οὐκ ἔστι νῦν ὥρα πλατύνεσθαι.

Θά ὁμολογήσω μόνο ἀπό ὅλη τή μέχρι τώρα ζωή μου ὅτι δέν θά ζοῦσα σήμερα, ἄν δέν ὑπῆρχαν οἱ θερμές πρεσβεῖες, οἱ ἐμφανεῖς καί ἀφανεῖς εὐεργεσίες τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῶν Ἁγίων καί τῶν τοῦ Θεοῦ ἁγίων Ἀγγέλων.

Μιά σιωπηλή σταδιακή ἔνταξη στήν Ἐκκλησία

» Ἀναλογίζομαι ὅλες αὐτές τίς πλουσιοπάροχες δωρεές πού ἐπιδαψιλεύει καί μέχρι σήμερα ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ σέ ὅλον τόν κόσμο καί σέ μένα, μέ τίς δυσκολίες τίς πολλές καί τίς εὐκολίες τίς λίγες. Μένω ἄναυδος μπροστά στήν ἀπροσμέτρητη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

Καί συναισθάνομαι τήν ἀναξιότητά μου γιά τήν πολύ μεγάλη σημερινή εὐλογία, πού ἦρθε ξαφνικά χωρίς νά τό περιμένω, χωρίς νά τολμήσω νά παρακαλέσω γιά τήν εὐλογία καί τήν ὥρα. Ψάχνω στή ζωή μου, ψάχνω στήν ψυχή μου καί τό καταλαβαίνω πώς οὐ διά τῶν ἔργων ἀξιοῦμαι τοιαύτης εὐλογίας, ἀλλά ἀποκλειστικά καί μόνο ἀπό τό ἀπέραντο μέγα ἔλεος καί τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

» Πρέπει νά τό πῶ, παίρνοντας ἀφορμή ἀπό τά λόγια τοῦ π. Ραφαήλ πού χειροτονήθηκε πρίν λίγες μέρες. Ἐκεῖνος γεννήθηκε σέ μιά ἱερατική οἰκογένεια μέ μεγάλη παράδοση ἱερατική καί ἐκκλησιαστική. Ἐγώ γεννήθηκα σέ οἰκογένεια πού δέν εἶχε σχέση μέ τήν Ἐκκλησία.

Μόνο ἡ γιαγιά μου Ἄννα πίστευε καί ἐκκλησιαζόταν, ἀψηφώντας τό ἄθεο καθεστώς. Αὐτή ἡ ἁπλοϊκή καί ὀλιγογράμματη γυναίκα μέ πήγαινε στήν Ἐκκλησία καί μέ κοινωνοῦσε. (Ἄραγε γι᾽ αὐτό μπορεῖ νά εἶναι ἡ μόνη ἀπό τούς προγόνους μου, πού ἀξιώνεται νά ζεῖ αὐτήν τήν ἡμέρα καί νά χαίρεται, ἔστω καί ἀπό μακριά! Δέν τό γνωρίζω, τό ἐλπίζω καί παρακαλῶ πρός τοῦτο μέ συντριβή τόν Ἐλεήμονα Κύριο, τήν εὐσπλαχνική Μητέρα Του καί τήν ἁγία Ἄννα).

Ἀλλά τότε πού ἡ γιαγιά μου μέ πήγαινε στήν Ἐκκλησία, σέ περίοδο ἐπίσημου ἀθεϊσμοῦ, ἤμουνα μικρός καί δέν καταλάβαινα πολλά.

» Ἀργότερα, ὅταν ἤμουν στό γυμνάσιο, ἀπό περιέργεια ἀκολούθησα τό δάσκαλο τοῦ σχολείου πού πήγαινε στήν Ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ. Ἦταν ἑσπερινός τοῦ Σαββάτου.

Δέν καταλάβαινα πολλά πράγματα, ὡστόσο μοῦ ἄρεσε καί ἔκτοτε ἄρχισα νά πηγαίνω κάθε Σάββατο καί Κυριακή στήν Ἐκκλησία.

Σιγά-σιγά ἡ πρώτη περιέργεια ἔγινε συνήθεια, ἡ ὁποία σύν τῷ χρόνῳ ἐξελίχθηκε σέ ἀνάγκη, σέ ἀνάγκη γιά συνεχή ἐκκλησιασμό. Ὅμως ἡ συνάντηση μέ Σᾶς, Γέροντα, μετέτρεψε ἐκείνη τήν ἀνάγκη σέ σκοπό τῆς ζωῆς!

Θαύματα φανερά καί θαύματα ἀφανοῦς θείας πρόνοιας

» Πρίν φτάσω ὅμως ἐδῶ, πρίν κάνω τά πρῶτα βήματα στήν Ἐκκλησία, τρεῖς φορές φανερά μέ ἔσωσε ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Τρεῖς φορές κινδύνεψα νά φύγω ἀπό αὐτήν τή ζωή: ἀπό ἠλεκτρικό ρεῦμα, ἀπό πνιγμό στή θάλασσα καί ἀπό πέσιμο σέ πηγάδι.

Στό τελευταῖο συμβάν ἦταν ἀκόμα πιό φανερή ἡ θεία ἐπέμβαση, διότι οὔτε προσέκρουσα στίς ἐξοχές ἀπό τίς πέτρες (πού ἦταν χτισμένο τό στενό καί βαθύ πηγάδι) οὔτε κατάλαβα πῶς ἔφτασα στόν πάτο. Καί ὅταν μέ βγάλανε ἕνας φίλος μου μαζί μέ τόν πατέρα του, δέν εἶχα τόν παραμικρό τραυματισμό ἤ σημάδι, μόνο βρεγμένα τά ροῦχά μου.

» Ἀργότερα, ὅταν πέρασα σέ ἕνα ἰδιωτικό κολλέγιο πού λειτουργοῦσε στήν περιοχή μας (ἕνα λύκειο μέ τουρκική χρηματοδότηση καί πρόγραμμα μαθημάτων), πάλι μέ θαυμαστό τρόπο ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ μέ ἔβγαλε κι ἀπό ᾽κεῖ.

Μοῦ ἔστειλε μιά ἀρρώστια καί ἀναγκάστηκα νά περάσω ὅλη τή Μεγ. Τεσσαρακοστή στό νοσοκομεῖο, ἀπό ὅπου πῆρα ἐξιτήριο μόλις τή Μεγ. Τετάρτη. Ἔτσι δέν συνέχισα τίς σπουδές σ᾽ ἐκεῖνο τό κολλέγιο καί ἀναγκάστηκα νά ἐπιστρέψω στό σχολεῖο τοῦ χωριοῦ.

» Τελειώνοντας τό σχολεῖο, ἤθελα νά περάσω στήν Ἀστυνομική Ἀκαδημία, ἀλλά κι ἐδῶ ἄλλη ἦταν ἡ βουλή τοῦ Θεοῦ. Ματαίωση κοντά στήν ματαίωση. Μπερδεύτηκαν τά ἔγγραφα πού ἔπρεπε νά προσκομίσω στήν Ἐπιτροπή, παρότι τά κοιτάξαμε καί ἐλέγξαμε ἐπανειλημμένα, καί ἔτσι ἀπορρίφθηκε ἡ αἴτησή μου.

» Τελειώνοντας πλέον τό τρίτo ἔτος στή Νομική, γνωρίστηκα μέ μιά ὁμάδα παιδιῶν ἀπό τήν Κύπρο καί τήν Ἑλλάδα, οἱ ὁποῖοι πρότειναν σέ μένα καί σέ ἄλλα παιδιά τήν εὐκαιρία νά ῤθοῦμε στήν Ἑλλάδα καί νά μάθουμε τήν ἑλληνική γλώσσα στό Ἐκκλησιαστικό Λύκειο Κιλκίς. Ἁργότερα ὁλοκλήρωσα τίς σπουδές μου.

» Ἔτσι, ἐλθόντες στήν Ἑλλάδα, ὁ Πανάγαθος Θεός μᾶς ὁδήγησε σέ Σᾶς, ἅγιε Δέσποτα, καί Σᾶς χρησιμοποίησε σάν ὄργανό Του γιά νά βροῦμε τήν πύλη τῆς μετανοίας καί νά ζοῦμε τή ζωή τῆς σωτηρίας!

Γιά κάθε ἄνθρωπο ὑπάρχει αὐτή ἡ πύλη ἀνοιχτή. Γιά μᾶς αὐτή ἡ πύλη ἦταν ἡ μεγάλη Σας καρδιά, ἡ καθοδήγηση στήν ἐκκλησιαστική ζωή, τό ἅγιο παράδειγμα, ἡ πνευματική πατρότητα, ἡ ἐπισκοπική εὐλογία.

Σᾶς εἶμαι εὐγνώμων, πού μέ δεχτήκατε σ᾽ αὐτήν τήν εὐλογημένη Ἀδελφότητα τῶν ἁγίων νεοφανῶν Μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου καί Εἰρήνης. Ἦταν ἡ εὐκαιρία τῆς ζωῆς μου, τό δῶρο τοῦ οὐρανοῦ σέ μένα τόν ἀνάξιο. Κι Ἐσεῖς μέ ὠθήσατε νά συνεχίσω καί νά ἐφοδιασθῶ μέ τή σπουδή τῆς θεολογίας σάν ἐφόδιο ζωῆς καί προσφορᾶς.

Παράκληση μπρός στόν Πανάγιο Τάφο

» Ἀναλογιζόμενος αὐτήν τή διαδρομή μου πρός τήν Ἀδελφότητα, τήν ἐνεργό ἔνταξή μου στήν Ἐκκλησία, ἐνθυμοῦμαι μέ συγκίνηση καί ἕνα ἄλλο στιγμιότυπο ἀπό τό παρελθόν, ὅταν στά δεκαπέντε μου χρόνια ἀξιώθηκα γιά πρώτη φορά νά ταξιδέψω στά Ἱεροσόλυμα.

Προσκυνώντας τό Ζωοδόχο Τάφο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, δέν ἤξερα τί νά παρακαλέσω ἤ τί νά ζητήσω. Γιατί οὔτε προβλήματα ὑγείας εἶχα οὔτε κάποιο ἄλλο ζήτημα μέ ἀπασχολοῦσε. Τότε ζήτησα ἀπό τόν Κύριο νά ὁδηγήσει τάς τρίβους μου. Ἀλλά τότε δέν γνώριζα ὅτι μαζί μέ τήν αἴτηση θά μοῦ χάριζε καί τό αἰτούμενο!

» Καί τώρα, μετά ἀπό μιά πορεία 39 χρόνων ζωῆς, στέκομαι μπροστά στήν Ὡραία Πύλη, πρίν μοῦ χαρίσετε τήν εἰσαγωγή στό μεγάλο δῶρο καί μυστήριο τῆς Ἱερωσύνης, ἀφοῦ ἀπαρνήθηκα προηγουμένως τόν κόσμο καί διάλεξα συνειδητά τόν Πανάγιο Σταυρό καί τόν χρηστό ζυγό καί τό ἐλαφρό φορτίο τοῦ Χριστοῦ.

» Φρίττω καί τρέμω ἐνώπιον τῆς φοβερῆς αὐτῆς ὥρας! Ὅλοι τό λένε αὐτό, ὅταν φθάσουν σ᾽ αὐτήν τήν ὥρα. Ὅμως, δέν μπορῶ νά περιγράψω πῶς νιώθω κι ἐγώ τρόμο καί φόβο κατενώπιον τοῦ Θεοῦ, ἐδῶ μπροστά στήν Ὡραία Πύλη.

«Ἡ γάρ ἰερωσύνη τελεῖται μέν ἐπί τῆς γῆς, τάξιν δέ ἐπουρανίων ἔχει ταγμάτων. Οὐ γάρ ἄνθρωπος, οὐκ ἄγγελος, οὐκ ἀρχάγγελος, οὐκ ἄλλη τις κτιστή δύναμις, ἀλλ᾽ αὐτός ὁ Παράκλητος ταύτην διετάξατο τήν ἀκολουθίαν καί, ἔτι μένοντας ἐν σαρκί, τήν τῶν ἀγγέλων ἔπεισε φαντάζεσθαι διακονίαν»!

» Φόβος μέγας περιέχει τήν ψυχή μου, διότι ἔτι ἀσθενής ὤν (στόν ἰσόβιο ἀγώνα ἀπαλλαγῆς ἀπό τά πάθη τοῦ ἐγωϊσμοῦ) καλοῦμαι νά ὑπηρετήσω ὡς διάκονος στό ἅγιο ἰατρεῖο τῆς σωτηρίας πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ!

Δέηση στόν Παράκλητο

» Γι’ αὐτό ταπεινά ζητάω τίς ἅγιες εὐχές Σας, Γέροντά μου, πού καθ’ ἑκάστην κοπιάζετε καί θυσιάζεστε γιά τήν δική μου πνευματική πρόοδο.

Οἱ ἅγιες εὐχές Σας ἄς γίνουν πλοηγός στό πηδάλιο καί πολύτιμα ἐφόδια στό φτωχό φορτίο γιά τό πολύ μικρό σκάφος τῆς ψυχῆς μου, πού αὐτήν τήν ὥρα ἀνοίγεται στό ταξίδι μέσα στή φουρτουνιασμένη θάλασσα τοῦ παρόντος κόσμου.

Γιά νά μήν ἄγεται καί φέρεται ὑπό χαλεπῶν κυμάτων, ἀλλά νά ἔχει βάρος εὐλογίας καί τιμόνι σταθερό καί προορισμό τόν Θεάνθρωπο Χριστό, τήν Πανάχραντη Μητέρα Του καί τούς Ἁγίους Του. Ὥστε νά ἐξυπηρετεῖ τήν Ἐκκλησία τῶν πιστῶν, ὅπως ὁρίζει ὁ Κύριος.

«Ἐσύ, Παράκλητε Ἀγαθέ, Θεέ ὑπεράγαθε, ὁ τελεσιουργός τῶν μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας· διά σοῦ, εἰ καί ἀνάξιος τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς καί αὐτῆς τῆς προσκαίρου ζωῆς, τῆς ἀθανάτου τραπέζης τῶν ζωοποιῶν μυστηρίων ἀξιωθήσομαι, καί σύμμορφος γενήσομαι Χριστοῦ καί θεός κατά χάριν.

Σύ τῆς ἱερωσύνης αὐτουργός, τῆς ἁγνείας χορηγός, τοῖς διαπλέουσι ἐν τῷ πελάγει τῆς ἁλμυρᾶς τοῦ βίου θαλάσσης πλοηγός, σύ μοι βοήθησον κινδυνεύοντι, συμμάχησον τῇ ἀφάτῳ δυνάμει σου Παντοδύναμε· ἀντιλαβοῦ τῆς ἀσθενείας μου καί φεῖσαι τῆς ἀμελείας καί ραθυμίας μου.

Δός μοι εὐσυμπάθητε μέχρι τελευταίας μου ἀναπνοῆς, ἐν ἁγνείᾳ καί προσοχῇ καί θείῳ φόβῳ τόν ἱερατικόν βίον διανύσαντι, καί τῶν οὐρανίων ἀγαθῶν ἐπιτυχεῖν. Καί σέ τόν δεδοξασμένον Παράκλητον Θεόν δοξάζειν καί εὐχαριστεῖν καί προσκυνεῖν σύν τῷ Πατρί καί τῷ Υἱῷ εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων».

***

Ἐπακολούθησε ἡ Χειροτονία εἰς Διάκονον τοῦ π. Σεραφείμ καί ἡ συνέχιση τῆς Ἀρχιερατικῆς θείας Λειτουργίας μέ τή συμμετοχή καί τοῦ νέου Διακόνου.

Στήν Ἀπόλυση ὁ Σεβασμιώτατος ἐπισήμανε γιά ἄλλη μιά φορά ἕνα στιγμιότυπο ἀπό τήν πανεπιστημιακή κατάρτιση τοῦ νέου Διακόνου, ὁ ὁποῖος τέλειωσε ἀριστοῦχος τή Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης.

Ἐκτός ἀπό τήν γνώση καί τό χειρισμό τῆς μητρικῆς του γλώσσας καί ἄλλων γλωσσῶν ἔμαθε νά χειρίζεται ἄριστα τήν ἑλληνική, καί αὐτό φάνηκε στή σύνθεση καί τήν ἐκφώνηση τῆς χειροτονητήριας προσφωνήσεως, ὅπως εἶπε ὁ Μητροπολίτης.

Ἕνας δέ ἐκ τῶν Καθηγητῶν του τῆς Θεολογικῆς σέ ἐπίσκεψή του στή Μητρόπολή μας σχολίαζε στό Σεβασμιώτατο τήν αἴσθηση πού τοῦ προκαλοῦσε ὁ ἄρτιος χειρισμός τῆς γλώσσας ἀπό τόν τότε τελειόφοιτο Ἀλέξανδρο, τόν σημερινό π. Σεραφείμ.

Μέ ἀφορμή αὐτό ἀκριβῶς τό παράδειγμα ζήλου ἐκμάθησης τῆς ἑλληνικῆς, ὁ Σεβασμιώτατος στό τέλος τῆς θείας λειτουργίας ἐξέφρασε γιά ἄλλη μιά φορά τή θλίψη πού δοκιμάζει, ὅταν βλέπει δημόσια πρόσωπα καί δημοσιογράφους νά χρησιμοποιοῦν μέ τόσην εὐκολία κατά κόρον ξενικές ὁρολογίες (προσιτές στούς νέους καί στά ἐθιζόμενα μικρά παιδιά καί στίς γόνιμες ἡλικίες) καί νά ἀποφεύγουν νά διδάξουν στή νέα γενιά τήν ὀμορφιά καί τή μουσικότητα καί τήν ἀρτιότητα τῆς Ἑλληνικῆς, ἔστω καί μέ τό δικό τους δημόσιο λόγο.

Καί αὐτό δέν τό πράττουν γιά νά δώσουν μιά εἰκόνα προοδευτικότητας, σύμφωνα μέ τίς ἀνάγκες διεθνοῦς διαλόγου καί τά νέα δεδομένα τῆς ἐποχῆς μας, ἀλλά ἀπό μεινονεκτική καταφρόνηση μιᾶς γλώσσας πού ἔχει τόσην ὀμορφιά καί ἐμπνέει ἀνάλογες πρωτοβουλίες ὅπως ἡ ἑλληνική δυναμική στούς δημιουργούς ἑνός μακραίωνου πολιτισμοῦ, τά πολυειδῆ μνημεῖα τοῦ ὁποίου ἀποθαυμάζονται ἀπό ἀρκετούς ξένους.

Εκκλησία Online
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 0 (0 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.