Κάθε χρόνο στις 5 Μαΐου, πλήθη πιστών από κάθε γωνιά της Ελλάδας συρρέουν στη Νέα Μάκρη για να τιμήσουν τη μνήμη του Αγίου Εφραίμ του Νεοφανούς και Θαυματουργού. Η συγκεκριμένη ημέρα δεν είναι μόνο μια θρησκευτική επέτειος, αλλά έχει μετατραπεί σε ένα ετήσιο πνευματικό προσκύνημα με έντονη συναισθηματική και προσευχητική φόρτιση.
Η ημέρα ξεκινά με αγρυπνία από την παραμονή και συνεχίζεται με πανηγυρική Θεία Λειτουργία ανήμερα της εορτής. Στον προαύλιο χώρο της Μονής, χιλιάδες πιστοί περιμένουν υπομονετικά να προσκυνήσουν τον τάφο και τα άγια λείψανα του Αγίου. Πολλοί φέρνουν μαζί τους φωτογραφίες αγαπημένων προσώπων, εικονίσματα, γράμματα, ακόμα και ρούχα ασθενών, παρακαλώντας τον Άγιο να τους ενισχύσει και να τους βοηθήσει.
Ένα από τα έθιμα που έχει επικρατήσει είναι η λεγόμενη “περιφορά του πόνου”. Πιστοί κάνουν το γύρο του μοναστηριού γονατιστοί, κουβαλώντας το βάρος τους, είτε σωματικό είτε ψυχικό. Άλλοι προσφέρουν λαμπάδες, τάματα και ελπίδα. Συγκινητικές είναι και οι μαρτυρίες ανθρώπων που επισκέπτονται τη Μονή για να “ευχαριστήσουν” τον Άγιο για ένα θαύμα που βίωσαν.
Ο Άγιος Εφραίμ έχει γίνει προστάτης πολλών οικογενειών και παιδιών. Πολλοί γονείς τον παρακαλούν για τεκνογονία ή προστασία των παιδιών τους και βαφτίζουν τα παιδιά τους με το όνομά του. Δεν είναι λίγοι αυτοί που, ανήμερα της γιορτής του, φέρνουν τα βρέφη τους για να τα περάσουν κάτω από το ιερό λείψανο, ως πράξη ευλογίας.
Η εορτή δεν περιορίζεται μόνο στη Νέα Μάκρη. Σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, πλέον υπάρχουν παρεκκλήσια αφιερωμένα στον Άγιο Εφραίμ, όπου τελούνται λειτουργίες και λιτανείες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα μικρά εξωκκλήσια που έχουν στηθεί από πιστούς ως τάματα, σε νησιά, βουνά και χωριά.
Το σημαντικότερο, όμως, έθιμο είναι η προσωπική προσευχή. Πολλοί νηστεύουν από την παραμονή ή αφιερώνουν την ημέρα στη σιωπή και τη συμμετοχή στα Μυστήρια της Εκκλησίας, τιμώντας έτσι ουσιαστικά τον Άγιο, όχι μόνο εξωτερικά, αλλά και εσωτερικά.
Η εορτή του Αγίου Εφραίμ αποτελεί μια ζωντανή υπενθύμιση της αγιότητας που δρα και παρηγορεί, ακόμα και στον σύγχρονο κόσμο. Είναι μια ημέρα που δεν ξεχνιέται από όσους έστω και μία φορά στάθηκαν μπροστά στον τάφο του, με δάκρυα στα μάτια και πίστη στην καρδιά.
