Οι Άγιοι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος – Το Μυστήριο της Χάρης και της Ανθρώπινης Συνεργασίας

 Δεν είναι μόνο τιμή προς δύο Μεγάλους Αποστόλους, αλλά και βαθιά θεολογική μαρτυρία της δυναμικής σχέσης μεταξύ της θείας χάριτος και της ελεύθερης ανθρώπινης ανταπόκρισης.

Ο Πέτρος, ένας απλός ψαράς, δέχεται το κάλεσμα του Χριστού με αμεσότητα. Είναι ο μαθητής που θα Τον αρνηθεί μεν, αλλά θα μετανοήσει πικρά και θα Τον αγαπήσει περισσότερο από κάθε άλλον. Ο Πέτρος είναι η εικόνα του ανθρώπου που πέφτει, αλλά ξανασηκώνεται με πίστη, γιατί γνωρίζει την αγάπη του Θεού. Η αποκατάστασή του μετά την Ανάσταση (“Ποίμαινε τα πρόβατά μου”) φανερώνει το έλεος του Χριστού, αλλά και την αξία της μετάνοιας ως πύλης για την αποστολική διακονία.

Ο Παύλος, μορφωμένος Φαρισαίος και διώκτης των πρώτων Χριστιανών, συντρίβεται από την παρουσία του Αναστάντος στον δρόμο προς τη Δαμασκό. Η φωνή του Χριστού δεν τον κατακρίνει, αλλά τον καλεί: «Σαούλ, Σαούλ, τί με διώκεις;». Ο Χριστός δεν βλέπει το παρελθόν του, αλλά τη δυνατότητα της καρδιάς του να μεταμορφωθεί. Ο Παύλος γίνεται το πιο δυναμικό εργαλείο του Θεού στη διάδοση του Ευαγγελίου.

Η Εκκλησία δεν τιμά τους Αποστόλους μόνο για το έργο τους, αλλά κυρίως για το πνεύμα τους. Και οι δύο θυσιάστηκαν· και οι δύο μαρτύρησαν στη Ρώμη – ο Πέτρος σταυρώθηκε, ο Παύλος αποκεφαλίστηκε. Όμως και οι δύο έζησαν την ελευθερία που προσφέρει η σχέση με τον Χριστό. Δεν κινήθηκαν από ιδεολογίες, αλλά από αγάπη. Δεν έκτισαν ανθρώπινες δομές εξουσίας, αλλά το πνευματικό οικοδόμημα της Εκκλησίας.

Η εορτή τους είναι κάλεσμα προς όλους μας: η Χάρη του Θεού δεν αρκεί από μόνη της, ούτε όμως και η ανθρώπινη θέληση είναι επαρκής χωρίς τη Θεία Παρουσία. Όταν όμως συναντηθούν, γεννιούνται άγιοι, Απόστολοι, κήρυκες της Ανάστασης.

Ας παρακαλέσουμε τους Πρωτοκορυφαίους Πέτρο και Παύλο να μας ενισχύουν στην πίστη, να μας διδάσκουν τη μετάνοια, την ταπείνωση, και τη μαρτυρία. Η Εκκλησία χτίζεται κάθε μέρα με τις ψυχές εκείνων που απαντούν στο θείο κάλεσμα όπως εκείνοι: «Ιδού εγώ, Κύριε».