Απόψε, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας μας, ἀνάψαμε τὸ καζάνι καὶ ἐβγάλαμε τὴ ζιβανία μας. Μαζὶ μὲ τοὺς πατέρες ζήσαμε τὴ χαρὰ τῆς παραδόσεως, βλέποντας τὸν κόπο τοῦ τρύγου νὰ γίνεται μοσχοβόλημα καὶ εὐλογία.
Ἡ φλόγα ἔδιδε ζωντάνια στὸ καζάνι, ὁ ἀχνὸς ἀνέβαινε στὸν ἀέρα, καὶ μέσα στὴν ἁπλότητα τῆς βραδιᾶς ὅλα ἔμοιαζαν νὰ μεταμορφώνονται σὲ δοξολογία. Γιατί ὅταν ὁ κόπος συνοδεύεται μὲ ἀγάπη καὶ ἀδελφοσύνη, τὸ παραδοσιακὸ γίνεταί καὶ ἱερὸ.
Εὐχαριστοῦμε τὸν Θεό ποὺ μᾶς χαρίζει τὸν καρπὸ τῆς ἀμπέλου καὶ τὴ χαρὰ νὰ τὸν μετατρέπουμε σὲ μοσχοβόλητη ζιβανία, μὲ ἀγάπη καὶ εὐγνωμοσύνη.
