Η ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ: ΟΣΟ ΒΑΘΑΙΝΕΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ, ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ Η ΑΥΓΗ.
Το βάρος της ανθρώπινης αμαρτίας και ο πόνος του Σταυρού στην κορύφωσή του. Αυτή είναι η στιγμή της απόλυτης ανθρώπινης απόγνωσης που βιώνει ο Ιησούς, συμπυκνωμένη σε μια κραυγή που δονεί τους αιώνες: «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;».
Πάνω στο ύψωμα του Γολγοθά, η ιστορία του κόσμου χωρίστηκε στα δύο. Εκεί, η κραυγή της απόλυτης μοναξιάς συνάντησε την υπέρτατη πράξη ελέους: «Πάτερ, άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι». Αυτά τα λόγια αποτελούν την επισφράγιση μιας αγάπης που δεν γνωρίζει όρια.
Ο Εσταυρωμένος δεν συγχωρεί απλώς από θέση ισχύος, αλλά μέσα από την κορύφωση του πόνου Του. Την ώρα που η αδικία Τον καρφώνει στο ξύλο, Εκείνος προσφέρει άλλοθι στους διώκτες Του, αναγνωρίζοντας την πνευματική τους τύφλωση.
Ποιος μπορεί να μείνει ασυγκίνητος μπροστά σε αυτό το θέαμα; Ποιος μπορεί να νιώσει πια αδικημένος, πονεμένος ή απελπισμένος, όταν βλέπει την ίδια την Αγάπη να θυσιάζεται, ζητώντας χάρη για εκείνους που την πληγώνουν; Ο Σταυρός είναι η μεγαλύτερη αδικία της ιστορίας, αλλά ταυτόχρονα και η μεγαλύτερη νίκη: η νίκη της συγχώρεσης πάνω στην εκδίκηση.
Ήταν η στιγμή που ο άνθρωπος έφτασε στο απόλυτο σκοτάδι, εκεί που η απελπισία έμοιαζε κυρίαρχη. Όμως, μέσα από αυτή την «εγκατάλειψη» και αυτή τη συγχώρεση, γεννήθηκε η ελπίδα.
Η κραυγή του πόνου μεταμορφώθηκε σε γέφυρα προς την αιωνιότητα, μια ακλόνητη μαρτυρία πως όσο βαθύ κι αν είναι το σκοτάδι, η αυγή που ανατέλλει από τον Σταυρό είναι το ανέσπερο φως που προσδοκούσε η ανθρωπότητα.
Όσο πυκνώνει το σκοτάδι, τόσο πιο κοντά βρίσκεται η αυγή. Εκεί που όλα έμοιαζαν να σβήνουν, ο Σταυρός του Χριστού είναι η σφραγίδα της σωτηρίας μας.
Καλή Ανάσταση!
αρχ. Βαρθολομαίος
Ηγούμενος Ι. Μ. Εσφιγμένου
