Η Αγία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου, της οποίας η μνήμη τιμάται στις 28 Ιουλίου, είναι μία από τις αγίες μορφές της Ορθοδοξίας που λάμπει όχι τόσο για τα εξωτερικά της χαρίσματα, όσο για την εσωτερική της αρετή, και κυρίως για την ταπείνωση που χαρακτήρισε ολόκληρη τη ζωή και τη στάση της απέναντι στον Θεό και στον κόσμο.
Εορτολόγιο– Ποιοι γιορτάζουν σήμερα 28 Ιουλίου: Ακάκιος, Κάχι, Κάκι , Αυξέντιος, Αυξέντης, Αυξεντία, Αυξεντούλα , Δρόσος, Δροσίδα, Δροσούλα, Δροσία, Δρόσω, Δροσοσταλία, Δροσοσταλίδα, Δροσίς , Τίμων, Τίμος, Τιμόνα, Τιμόνη, Τίμα, Ειρήνη, Ρένα, Ρήνα, Ρηνιώ, Ρηνούλα, Ειρήνα, Ειρήνγκω, Ρένια , Χρυσοβαλάντης, Βαλάντης, Βαλάντος, Χρυσοβαλάντος, Χρυσοβαλάντω, Χρυσοβαλάντου, Χρυσοβαλαντία, Βαλάντα, Βαλάντω
Γεννημένη σε επιφανή και ευκατάστατη οικογένεια τον 9ο αιώνα, η Ειρήνη είχε όλα τα προσόντα για να διακριθεί στον κόσμο: ευφυΐα, ευγένεια, κάλλος και μόρφωση. Φαίνεται μάλιστα πως προοριζόταν για σύζυγος του αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄, ένα αξίωμα που θα της εξασφάλιζε δόξα, εξουσία και υλική ευημερία. Όμως εκείνη επέλεξε να απορρίψει όλες τις τιμές που της προσφέρονταν και να ακολουθήσει τον δρόμο της άσκησης, της σιωπής και της αφάνειας. Αυτή η απόφαση, αντίθετη σε κάθε ανθρώπινη λογική, ήταν το πρώτο δείγμα της ταπεινής της καρδιάς.
Μοναχή πλέον στη Μονή της Χρυσοβαλάντου, ζούσε με αυστηρή εγκράτεια, υπακοή και απλότητα. Όταν εκλέχθηκε ηγουμένη, όχι μόνο δεν ένιωσε ανώτερη, αλλά θεώρησε τον εαυτό της ανάξιο και συνέχισε να υπηρετεί τις αδελφές της με ζήλο και αγάπη, όπως μια κοινή μοναχή. Δεν επεδίωξε εξουσία, δεν απαίτησε τιμές, αλλά πάντοτε έβαζε τους άλλους πάνω από τον εαυτό της. Η διορατικότητα και τα θαυματουργικά της χαρίσματα δεν την γέμισαν υπερηφάνεια, αλλά ενίσχυσαν την ταπεινή της συναίσθηση πως όλα είναι έργο του Θεού και όχι δικό της.
Η ταπείνωσή της έγινε πηγή χάριτος. Όπως η Γραφή λέει, «ὁ Θεός τοῖς ταπεινοῖς δίδωσι χάριν» (Ιακ. 4, 6), έτσι και στην Ειρήνη, η θεία χάρη αυξήθηκε και αποκαλύφθηκε σε πολλά θαύματα, όπως τα περίφημα μήλα του Παραδείσου που της δόθηκαν ως σημείο ευλογίας. Όμως και τότε ακόμη, η Αγία δεν υπερηφανεύτηκε. Νήστεψε, προσευχήθηκε και μοίρασε το θείο δώρο με ευλάβεια και διάκριση, σαν να ήταν η τελευταία των μοναχών.
Η ταπείνωση της Αγίας Ειρήνης δεν ήταν εξωτερική. Ήταν βαθιά, αυθεντική, καρπός εσωτερικού αγώνα. Δεν αρνήθηκε την αξία της, αλλά αρνήθηκε να την χρησιμοποιήσει για δική της προβολή. Έγινε, όπως ο ίδιος ο Χριστός, «δούλη πάντων», και γι’ αυτό ο Θεός την ανέδειξε «κεχαριτωμένη» και θαυματουργή.
