Ο Κύριος φτάνει σε μια πόλη της Σαμάρειας που ονομαζόταν Σιχάρ. (Η Σαμάρεια αρχικά ήταν η πόλη που ίδρυσε ο βασιλιάς Αμβρί γύρω στο 880 π.Χ. Αργότερα το όνομα δόθηκε στο ομώνυμο όρος – ακρόπολη της πόλης – και τελικά σε ολόκληρο το βόρειο βασίλειο του Ισραήλ, το οποίο καταλύθηκε από τους Ασσυρίους το 721 π.Χ., οι οποίοι εγκατέστησαν εκεί λαούς από διάφορα έθνη.)
Εορτολόγιο– Ποιοι γιορτάζουν σήμερα 18 Μαΐου: Ιούλιος, Ιουλία, Ιουλιανή, Ιουλίτσα, Γιουλία, Γιούλα, Γιουλίτσα, Τζούλια, Γιούλη , Γαλάτεια, Γαλατία, Φαεινός, Φαεινή
Στην περιοχή αυτή βρισκόταν το πηγάδι του Ιακώβ, το οποίο είχε σκάψει ο ίδιος. Ο Ιησούς, κουρασμένος από την πορεία, κάθισε μόνος του δίπλα στο πηγάδι, ενώ οι μαθητές του είχαν πάει να αγοράσουν τροφή. Εκείνη την ώρα έρχεται μια γυναίκα από τη Σαμάρεια για να αντλήσει νερό, και ο Ιησούς, διψασμένος ως άνθρωπος, της ζήτησε να του δώσει να πιει.
Η γυναίκα κατάλαβε από την εμφάνισή Του ότι ήταν Ιουδαίος και εξεπλάγη που της μιλούσε, αφού οι Ιουδαίοι απέφευγαν κάθε επαφή με τους Σαμαρείτες. Ο Κύριος της είπε: «Αν ήξερες τη δωρεά του Θεού και ποιος είναι αυτός που σου λέει “δώσε μου να πιω”, εσύ θα του ζητούσες και εκείνος θα σου έδινε ζωντανό νερό». Έτσι υπαινίχθηκε την πνευματική δωρεά της θείας χάριτος, που προσφέρει ζωή αληθινή. Οι Ιουδαίοι, αν και άκουσαν την αλήθεια, δεν την αποδέχθηκαν· αντίθετα, τον σταύρωσαν. Εκείνη όμως, αν και Σαμαρείτισσα, έμελλε να γίνει κοινωνός της δωρεάς, γιατί η αγάπη του Θεού απευθύνεται σε όλους, ακόμη και σε εκείνους που περιφρονούνται.
Η γυναίκα δεν κατάλαβε αμέσως το νόημα του «ζωντανού νερού» και απορούσε πώς θα της δώσει νερό χωρίς να έχει δοχείο και από τόσο βαθύ πηγάδι. Προσπάθησε να τον συγκρίνει με τον πατέρα Ιακώβ, εξυμνώντας την παράδοση και τη γη της. Όταν όμως άκουσε ότι το νερό που δίνει ο Χριστός γίνεται πηγή που αναβλύζει για ζωή αιώνια, άρχισε να διψάει γι’ αυτήν την αλήθεια και ζήτησε να το λάβει. Ο Χριστός τότε της λέει να καλέσει τον άνδρα της και της φανερώνει ότι γνώριζε την προσωπική της ζωή, ότι είχε πέντε άνδρες και ο τωρινός δεν ήταν σύζυγός της. Εκείνη, χωρίς να ενοχληθεί από τον έλεγχο, καταλαβαίνει ότι έχει μπροστά της προφήτη και του θέτει υψηλά θεολογικά ερωτήματα.
Είναι αξιοθαύμαστη η επιμονή, η αναζήτηση και η πνευματική της αντίληψη. Ρωτά τον Κύριο ποιο είναι το σωστός μέρος για τη λατρεία του Θεού – το όρος Γαριζίν ή τα Ιεροσόλυμα; Ο Χριστός της αποκαλύπτει πως πλησιάζει η ώρα, και ήδη ήρθε, που η αληθινή λατρεία δεν θα εξαρτάται από τόπο, αλλά θα γίνεται εν Πνεύματι και αληθεία. Γιατί ο Θεός είναι Πνεύμα και ζητά προσκυνητές που θα τον λατρεύουν έτσι.
Ο Θεός είναι ασώματος, απερίγραπτος, δεν περιορίζεται σε χώρο ή χρόνο· βρίσκεται παντού, ως Πατέρας του Υιού και έχων το Πνεύμα της αληθείας. Η λατρεία, λοιπόν, δεν είναι πλέον εξωτερική, τοπική, αλλά εσωτερική, πνευματική, και αληθινή.
Η γυναίκα, γεμάτη θαυμασμό, μνημονεύει τον Μεσσία, τον Χριστό που θα έρθει για να διδάξει όλα αυτά. Ήταν φανερό ότι είχε μελετήσει και ποθούσε την αλήθεια. Ο Κύριος τότε, βλέποντας την ετοιμότητά της, της αποκαλύπτεται απερίφραστα: «Εγώ είμαι, αυτός που σου μιλά».
Εκείνη αμέσως πιστεύει και γίνεται η πρώτη ευαγγελίστρια: αφήνει τη στάμνα της, τρέχει στην πόλη και καλεί όλους να γνωρίσουν τον Χριστό. Και αργότερα, ως Αγία Φωτεινή, επισφραγίζει με το μαρτύριό της την αγάπη και την πίστη της προς τον Κύριο.
