Εορταστικά του τριημέρου στη Μητρόπολη Γουμενίσσης (ΦΩΤΟ)

Ποιά γωνιά ρωμέηκης ψυχῆς δέν τόν εὐλαβεῖται;

Ποιά χριστιανική ἐπιστημονική (ἔστω) ἱστορική βιβλιογραφία δέν τόν γνωρίζει;

Πῶς νά ἀποκλειόταν ἀπό τό μεγάλο πανηγύρι τοῦ ἑορτασμοῦ του κάθε Μητρόπολη καί Ἐπισκοπή τῆς πατρίδας μας καί ὅλης τῆς Ὀρθοδοξίας; Παντοῦ ἑορτασμοί τοῦ Μεγαλομάρτυρα Ἁγίου, ἀκόμη καί Ἁγίων πού τίμησαν τήν φερωνυμία του, ἁγιαζόμενοι κι ἐκεῖνοι.

Καί πῶς θά γινόταν νά μή συμμετέχει ἡ Ἱερά Μητρόπολις Γουμενίσσης;

Γειτνιάζοντας μέ τήν Θεσσαλονίκη χάρη στήν ἱστορική Γέφυρα, κτηματολογραφοῦμε τέσσερις Ἐνορίες δικές “του”: τήν Ἀξιούπολη μέ τόν μεταβατικό ἐνοριακό μεταβυζαντινό ναό· τό Σκρᾶ καί τόν Δογάνη μέ τίς πολύνεκρες ἱστορικές μάχες τοῦ Α΄ Π.Π. καί τίς μετέπειτα ἐνοικίσεις καί τίς νεότερες ἐνοριακές ἐκκλησίες· καί τό Πολύπετρο πού μᾶς παραπέμπει στά χρόνια τῆς ἐγκατάστασης τῶν προσφύγων τοῦ 1924 μέ τήν παράλληλη ἀνόρθωση τῆς φερώνυμης ἐνοριακῆς ἑστίας.

Κι ἀπό κοντά, ὡσάν ὁμόκεντροι κύκλοι διά τῆς τοπικῆς Μητροπόλεως πρός κάθε ὀρθόδοξη “τοπικότητα”, ἑόρτασαν καί λειτουργήθηκαν οἱ περισσότερες Ἐνορίες μας, σέ ἕνα “λειτουργικό πρόγραμμα” λατρείας τοῦ Θεοῦ, ὑμνωδίας τοῦ Ἁγίου, συνάξεως τῶν πιστῶν, εὐλογίας ὅλης τῆς χώρας καί τῆς οἰκουμένης. Διότι ἡ θεία λειτουργία ἐνεργούμενη ἀπό τήν “Ἐκκλησία τοῦ ζῶντος Θεοῦ” εἶναι “ἡ ψυχή” τοῦ κόσμου ὅλου, ἡ ἀναπνοή του, ἡ συνεχής ἀνοικτή λογοποίησή του στήν χριστολογική καινοποίηση, “τό μόνον ἀντίδοτο τοῦ μή ἀποθανεῖν” κατά τήν φιλανθρωπία καί χάρη τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.

ΕΣΠΕΡΙΝΗ ΟΜΙΛΙΑ ΣΕΒ. ΑΡΚΑΛΟΧΩΡΙΟΥ (ἀπομαγνητοφώνηση)

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΗ ΧΟΡΟΣΤΑΣΙΑ καί συλλιτάνευσή του ἀπό τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Γουμενίσσης, φέτος ὁ Σεβ. Ἀρκαλοχωρίου κ. Ἀνδρέας μᾶς τίμησε μέ τήν ἔλευση καί χοροστασία του στήν ἐπαρχιακή μας ἐνορία τοῦ Ἁγίου Δημητρίου Πολυπέτρου. Μιά ἐνορία στό σύνολό της μέ προσφυγικές ρίζες ἀπό τήν Μικρασία, ἔδωσε ἤδη τέσσερις φιλοτίμους Ἐφημερίους, παλαιότερα καί σήμερα.

Προσφωνούμενος καί προσφωνώντας ὁ χοροστατῶν Ἱεράρχης, μίλησε μέ τήν γνωστή του Κρητική εὐθύτητα ὑπερτιμώντας μας (κατηχητικά βεβαίως γιά τό ἀπαραίτητο ἐκκλησιολογικό ἦθος τοῦ πληρώματος, διό καί παραθέτουμε τήν δική του φιλοφροσύνη).

«…Ἐπιτρέψτε μου, κ. Δήμαρχε, νά πῶ ὅτι ὁ Μητροπολίτης σας τά λέει ἔξω ἀπό τα δόντια, δέν μιλάει μέ μισόλογα. Κατά τήν ταπεινή μου γνώμη, στό κήρυγμά του διατυπώνει τί θέλει ὁ Θεός ἀπό αὐτόν (κι ἐμᾶς), καί τί ζητάει αὐτός ἀπό τόν Θεό. Καί αὐτό μᾶς παραπέμπει στόν Ἅγιο Δημήτριο. Ὁ Ἅγιος Δημήτριος ἄν ἤθελε νά εἶναι ἀρεστός, θά μιλοῦσε μέ μισόλογα [θά δίδασκε μέ μισόλογα ὅσους τόν πλησίαζαν], ἀλλά δέν θά ἦταν Ἅγιος, ὅπως ἔγινε καί εἶναι ὁ Ἅγιος Δημήτριος. Αὐτός ἦταν ἕνας λόγος πού ἦρθα ἀπόψε ἐδῶ νά ἑορτάσω, ὅπως κι ἐσεῖς, τόν Ἅγιο Δημήτριο. Ἡ ἁγιότητα καί τό θάρρος τοῦ Ἁγίου… Πέραν τῶν ὡραιοτάτων καί θεολογικῶν τοποθετήσεών σας, πού εἶναι βαθύτατες καί οὐσιαστικές, καί μᾶς θέτουν πρό τῶν εὐθυνῶν μας, ἀλλά παράλληλα δείχνουν πρός τό ἔλεος καί τήν ἀγάπη καί τήν μακροθυμία τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

»Ἕνα δεύτερο πού θέλω νά πῶ. Παραδίδεται στόν Διάδοχο τοῦ θρόνου Κωνσταντίνο ἡ πόλις τῆς Θεσσαλονίκης ἀπό τόν Χασάν-Πασά, ὅπως τό ἀποτυπώνει σέ ἕνα ποίημά του ὁ Ἰωάννης Πολέμης:

Ἡ Σαλονίκη ποὺ ἔσβηνε μὲ τοῦ καιροῦ τὸ διάβα – καντήλι ποὺ τρεμόφωτο γιὰ λάδι λαχταρᾶ
ἀποβραδίς κοιμήθηκε δυστυχισμένη σκλάβα, καὶ τὴν αὐγούλα ξύπνησεν ἀρχόντισσα κυρά.

Τί νά ᾽βλεπε στόν ὕπνο της, τί νά ‘ταν τ᾽ ὄνειρό της; – Τὸν Ἅι – Δημήτρην ἔβλεπε στ’ ἄτι του τὸ γοργό,
ποὺ ροβολώντας ἔκραζε μὲ τὴ φωνὴ τῆς νιότης: «Ἄνοιξε πόρτα τῆς σκλαβιᾶς, ἡ Λευτεριὰ εἶμ’ ἐγώ!

»Πολύ συγκινητικό γιά μᾶς αὐτό πού εἶχε πεῖ τότε ὁ Πασάς: «Ἀπό Ἕλληνες τήν πήραμε, σέ Ἕλληνες θά τήν παραδώσουμε»! Ἡ Θεσσαλονίκη ἐνσωματώνεται στό Νεοελληνικό κράτος καί αὐτό τό μεγάλο γεγονός συνέβη τοῦ Ἁγίου Δημητρίου! Βεβαίως εἶχε διαμορφωθεῖ μιά νέα κοινωνικο-πολιτική πραγματικότης, καί ἐδῶ ἐνσωματώθηκαν οἱ πρόσφυγες.

»Καί ἐδῶ οἱ κάτοικοι εἶστε προσφυγικῆς καταγωγῆς, ἐγκρατεῖς περί τήν πίστη, ἀγαπᾶτε τήν Ἐκκλησία τῶν παππούδων καί τῶν πατεράδων σας, πού ἦρθαν καί ρίζωσαν καί ἑδραιώθηκαν στήν ἀρχαία πατρῴα

Ἑλληνική γῆ, μέ τόν ἑλληνικό πολιτισμό, τήν ὀρθόδοξη παράδοση καί τήν ἑλληνική σκέψη.

»…Τό πρόβλημα τοῦ 21ου αἰῶνος εἶναι πνευματικό. Ὁ 21ος αἰώνας ἔχει ἐγκαταλείψει τήν προσευχή [ὡς τρόπο ζωῆς καί ἀξιολόγησης] καί βασίζεται μόνο στή λογική. Δηλαδή φτιάχνουμε τόν πολιτισμό καί τή ζωή μας μόνο μέ βάση ὅσα σκεφτόμαστε μέ τό μυαλό μας καί μέ τή λογική μας. Ἀλλά ἀρκεῖ αὐτό; Πῶς θά φωτιστεῖ ἡ καρδιά, ἄν δέν προσευχόμαστε;

»Αὐτοπροσδιοριζόμενοι; Αὐτοαναφερόμενοι; Ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἀναφέρεται μόνο στόν ἑαυτό του, βρίσκεται σέ ἕνα ἀδιέξοδο. Φεύγει ὁ Χριστός, φεύγει τό Φῶς. Καί βέβαια τό μυαλό μας δέν μπορεῖ νά πάρει σωστές ἀποφάσεις. Οἱ ἀποφάσεις εἶναι σκοτισμένες. Εἶναι τό ἀντίθετο ἀπό αὐτό πού εὐχόμαστε στά λόγια, χωρίς αἰσθητήριο πίστεως, “νά εἶσαι φωτισμένος” [διαφωτισμένος].

»Ποῦ θά ἐξομολογηθεῖ ὁ ἄνθρωπος τά προβλήματά του; [στόν ἑαυτό του;] Ποῦ θά ἐναποθέσει τούς πειρασμούς του; [στόν ἑαυτό του;]

»Ἐδῶ! Ἐδῶ εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ὁ Χριστός, οἱ Ἅγιοι, ὁ Ἅγιος Δημήτριος… Ἄρα, διά τῶν ἁγίων θεοδέκτων εὐχῶν τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, ἔχουμε ἀνάγκη τῆς προσευχῆς, τῆς προσωπικῆς, τῆς οἰκογενειακῆς, τῆς συλλογικῆς, τῆς ἐκκλησιαστικῆς, προκειμένου νά ὑπάρξει στή ζωή μας μιά ἰσορροπία μεταξύ νοός καί καρδιᾶς, νοός καί ἐγκεφάλου, γιά ἀποφάσεις μέ τίς ὁποῖες χρειάζεται νά ἐπαναπροσδιοριστοῦμε, νά πάει δηλαδή ἡ πυξίδα μας στό δρόμο τοῦ Χριστοῦ.

»Μέ αὐτές τίς σκέψεις, σᾶς εὐχαριστῶ πάρα πολύ, πού μοῦ δώσατε τήν εὐλογία τῆς χοροστασίας καί τῆς ὁμιλίας καί ἀγάπης σας.
»κ. Δήμαρχε, χαίρομαι, πού σᾶς γνωρίζω καί βρίσκομαι ἀνάμεσά σας σ᾽ αὐτό τό εὐλογημένο χωριό τῆς ἀγάπης, τῆς πίστεως καί τῆς παράδοσης, τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Ὀρθοδοξίας».

ΑΝΤΙΦΩΝΗΣΗ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΩΝ (ἀπομαγνητοφώνηση)

«Χάρηκα πάρα πολύ, ἅγιε Ἀρκαλοχωρίου, πού ἤρθατε, καί μέ χαροποίησε ἡ ἐπικαιρότητα τοῦ λόγου σας. Διότι τονίσατε τό βασικό πρόβλημα τῆς μετανεωτερικῆς ἐποχῆς μας, ὅτι μέ τήν ἐκκοσμίκευση ὁ ἄνθρωπος ἀλλοτριώθηκε τόσο, ὥστε νά θεωρεῖ τόν ἑαυτό του αὐτοδύναμο σάν νά ἦταν θεός. Ξεφεύγει ἀπό ἐκεῖ πού μᾶς ὁδηγεῖ ἡ κοινωνία τοῦ ζῶντος Θεοῦ, στή θέωση, καί φτιάχνει φαντασιώσεις αὐτοθέωσης. Δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἀπάτη. Τά παιδιά πού βιαιοπραγοῦν παράγουν φαινόμενο πού προϊδεάζουν ζωή ἐπιρρεπή πρός τόν δαιμονισμό, στεροῦνται καί ἀποστεροῦνται τήν θεία Χάρη.

»Χρειαζόμαστε ὅλοι νά βάλουμε τόν Χριστό στήν καρδιά μας, πραγματικά, μέ τήν καθοδήγηση, καί τήν συμμετοχή στά [λειτουργικά καί ἀσκητικά] βιώματα τῆς Ἐκκλησίας. Ἐάν δεῖτε μιά πρόσφατη φωτογράφηση ἀπό τή θεία λειτουργία τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου, πού πῆρε αὐτή ἐδῶ ἡ μικρή μαθήτρια Β΄ Γυμνασίου, θά μείνετε μέ ἀνοιχτό τό στόμα. Δέν ἀποτυπώνεται τό πᾶν, ἀλλά ὅ,τι θέλησε ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ νά δείξει συγκαταβατικά. Δέν ἐξαντλεῖται τό μυστήριο. Ἠ μητέρα της, ἡ σύζυγος τοῦ Διακόνου, τῆς ὑπέδειξε νά πάρει κάποιες φωτογραφίες, ἀπό τή θεία Λειτουργία, ἔξωθεν τοῦ πλατύσκαλου τῆς Ὡραίας Πύλης.

»Βρισκόμουν ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης μέ εἴκοσι Ἱερεῖς ἔνθεν-κακεῖθεν καί δύο διακόνους. Ἦταν τήν ὥρα, πού ἔψαλα ἕνα λειτουργικό διάλογο, καί οἱ Ἱερεῖς ἐν χορῷ ἀποκρίθηκαν ἐπικαλούμενοι τόν Θεό:

―Κύριος κραταιός καί δυνατός, Κύριος ἰσχυρός ἐν πολέμῳ.

―Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε ὁ Θεός, ὁ Πατήρ ὁ παντοκράτωρ.

―Μεγαλύνατε τόν Κύριον σύν ἐμοί καί ὑψώσωμεν τό ὄνομα Αὐτοῦ ἐπί τό αὐτό (ὁ ἀρχιερεύς).

―Πνεῦμα Ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπί σέ καί δύναμις Ὑψίστου ἐπισκιάσει σοι (οἱ ἱερεῖς πρός τόν ἀρχιερέα, ἐνόψει τοῦ Καθαγιασμοῦ).

»Λοιπόν, ὅταν μετά τήν θεία Λειτουργία εἴδαμε τά στιγμιότυπα, διαπιστώσαμε κάτι φοβερό. Ἡ θεία Χάρη ὡς φωτεινότητα ἐκάλυπτε πλήρως καί τελείως τά Τίμια Δῶρα καί ὅλη τήν παρουσία τοῦ Ἀρχιερέως, ὅπως παρακαλοῦσαν οἱ Ἱερεῖς. Τίποτε ἄλλο ἐπί τῆς Ἁγίας Τραπέζης».

Καθώς τά ἔλεγα αὐτά διά ζώσης ἐνώπιον τοῦ χοροστατοῦντος Σεβ. Ἀρκαλοχωρίου καί τῶν συναχθέντων στόν Ἑσπερινό, κάλεσα αὐθόρμητα τόν Πολυπετρίτη ἐφημέριο τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ ἀρχιμ. Χρῆστο Γραμματικό.

―Τά εἶδες αὐτά, ὅταν ἔκπληκτος κι ἐγώ τά ἔβλεπα καί σᾶς προσκάλεσα;

―Εἶναι ἕνα θέαμα (ἀποκρίθηκε ὁ σεμνός καί θαρραλέος Κληρικός) πού δέν μπορεῖς νά τό ἐξηγήσεις γιατί ὑπερβαίνει τά γήϊνα, εἶναι οὐράνιο.

«Αὐτό συνέβη [καί ἀποτυπώθηκε κατά τήν συγκατάβαση καί τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ], ὅταν δοξολογούσαμε τήν ἄκτιστη κυριότητα καί χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ὡς χάρη μετέχεται ἀπό τούς Ἁγίους. Διότι κατά μετοχήν Χάριτος, κραταιοί καί ἰσχυροί εἶναι ὅλοι οἱ Ἅγιοι καί μάλιστα οἱ Μάρτυρες καί Μεγαλομάρτυρες, καθώς ὁ ἅγιος Ἀρκαλοχωρίου μᾶς τόνισε περί τοῦ Ἁγίου Δημητρίου. [Αὐτό εἶναι κήρυγμα τῆς δημιουργικῆς ἄκτιστης παγκυριότητος τοῦ Θεοῦ. Εἶναι καί ἐσχατολογική πρόγευση τῆς ἔσχατης βασιλείας τοῦ Κυρίου. Τό διαπιστώνουμε, ὅμως, ἀκόμη καί σέ ἱστορικές συγκυρίες.] Διότι τόσες πόλεις καί περιοχές τῆς πατρίδος μας ἀπελευθερώθηκαν, κατά τήν ἡμέρα τῆς μνήμης τῶν προστατῶν Ἁγίων. Εἴτε πάλι ἡ ἀπελευθέρωσή τους καθιερώθηκε νά τιμᾶται μέ τήν ἀντίστοιχη ἑορτή Ἁγίου σέ κάποιο τοπικό προσκύνημα πού καθιερώθηκε πλέον ὡς πολιοῦχος. [Αὐτό δέν προσπορίζει “δόξα” στούς Ἁγίους, ἀλλά εἶναι εὐαγγελισμός τῆς σωτηριώδους πίστης σέ μᾶς, γιά μᾶς.] Πρέπει νά ξαναβροῦμε τήν ζωντανή μας πίστη στόν Θεό καί Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστό, μέ παραδείγματα τούς Ἁγίους μας…

»…Βρισκόμαστε μπροστά σέ πολλαπλά ἀδιέξοδα, σέ μιά πολύ κρίσιμη κατάσταση τοῦ κόσμου. Σέ ἄλλους πλημμύρες καί καταστροφές, σέ μᾶς λειψυδρία. Ἔχουμε ἀνατροπή τῆς κλιματικῆς ἰσορροπίας. Σκέφτομαι καί σᾶς τό εἶπα, νά νηστέψουμε ὅλοι μιά βδομάδα, νά ἐξομολογηθοῦμε, νά λειτουργήσουμε, νά μεταλάβουμε [ὅσοι θά εἶναι ἕτοιμοι], νά παρακαλέσουμε, νά κάνουμε λιτανεῖες, νά ὑπερκεράσουμε ὡς κοινωνία πιστεως καί ταπεινῆς προσευχῆς τήν ἀπιστία τῶν ὀλίγων ἤ τῶν πολλῶν. Νά ξαναβροῦμε τό ἦθος τῆς πίστεως τῶν ἄμεσων καί τῶν παλαιοτέρων προγόνων μας…».

***

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΣΥΝΑΞΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Ἡ κυρίως ἡμέρα μᾶς εὗρε στήν Ἀξιούπολη λειτουργό τῆς εὐχαριστιακῆς Συνάξεως μέ τούς Ἱερεῖς μας, τόν Γενικό Ἀρχιερατικό Ἐπίτροπο Πρωτ. Ἰγνάτιο Καλογεράκη, τόν Ἀρχιμ. Ραφαήλ καί τούς Διακόνους π. Μιχαήλ καί π. Ἀνδρέα.

Λειτουργήθηκαν μαζί μας ὁ Δήμαρχος Παιονίας κ. Κωνσταντίνος Σιωνίδης μέ τόν Ἀντιδήμαρχο Πολιτισμοῦ-Παιδείας καί ΔΕ Ἀξιούπολης κ. Κύρο Καλαβάζη, ἄλλους Ἀντιδημάρχους καί Συμβούλους, ἡ Πρόεδρος τῆς ΔΚ Ἀξιουπόλεως κα Ἀναστασία Παπαδοπούλου, ὁ Ἀντιπεριφερειάχης ΠΕ Κιλκίς κ. Ἀνδρέας Βεργίδης, ὁ Πρόεδρος τοῦ ΔΣ τοῦ Δήμου μας κ. Ἰωάννης Παντικίδης κ.ἄ.

Ὁμιλώντας ἐνώπιον τῶν συνεορταζόντων καί τῶν προσελθόντων ἐκ τῶν Ἀρχῶν, σχολιάσαμε ἐν πρώτοις τήν ἀγριότητα καί τήν βαρβαρότητα τῶν ἀλληλομισούμενων μέχρι θανάτου ἐθνικῶν πληθυσμῶν “σέ ἀπόσταση σχεδόν ἀναπνοῆς ἀπό μᾶς”, καθώς οἱ πρωτοφανεῖς σκηνές τῆς ὀλεθροτόκου κακίας γίνονται “θέαμα φρίκης” καί “ἀπειλή φρίκης” γιά ὅλον τόν κόσμο.

Τά συνέκρινα ὅλα αὐτά μέ τίς ὁδηγίες ζωῆς (καί αἰωνιότητος) τοῦ Εὐαγγελίου τῆς πανανθρώπινης σωτηρίας, πού μόνον ἐν Χριστῷ παρεσχέθη καί παρέχεται καί συνιστᾶ τήν ἐσχατολογική κρίση τοῦ ἤδη κρινόμενου κόσμου. “Ὁ μή πιστεύων ἤδη κέκριται, ὅτι οὐ πεπίστευκεν εἰς τόν Υἱόν τοῦ ἀνθρώπου”, μᾶς λέει ὁ Κύριος καί Θεός μας μέ τήν ἄκρα ταπείνωση τῆς θείας Οἰκονομίας Του.

Ἀπαρίθμησα καταγραμμένα περιστατικά τοῦ Ἁγιολογίου, ὅπως τήν ὁραματική ἐμφάνιση τῶν Μυροβλυτῶν Ἁγίων Ἀχιλλίου Λαρίσης καί Δημητρίου τοῦ Μεγαλομάρτυρος σέ ἀνθρώπους, ἔξω ἀπό τήν Πύλη τοῦ Βαρδάρη, πού εἶδαν στό προειδοποιητικό ἐκεῖνο ὅραμα τούς δύο Ἁγίους νά λένε λυπημένοι μεταξύ τους ὅτι ὑπείκοντες στή θεία βουλή ἐγκατέλιπαν τίς προστατευόμενες πόλεις, ὅπερ καί ἐγένετο μέ τήν σύλληση τῶν ἱερῶν λειψάνων τους. (Μετά ἀπό αἰῶνες, στό δεύτερο ἥμισυ τοῦ 20οῦ αἰῶνος, ἀνευρέθησαν στήν Ἰταλία ὁ ἅγιος Δημήτριος καί στίς Πρέσπες ὁ ἅγιος Ἀχίλλιος). Ἐκείνη ὅμως ἡ πραναγγελθεῖσα ἐγκατάλειψη σήμανε δυστυχῶς τήν κατάληψη τῶν ἀντίστοιχων πόλεων καί τίς μετέπειτα ἱστορικές ταλαιπωρίες καί τραγωδίες.

Βεβαίως, ἡ πολλά ἰσχύουσα ἀγάπη τῶν Ἁγίων καί ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ ἀπέναντι στίς ἀκούσιες ὁριακές ταπεινώσεις τῶν πιστῶν οὐδέποτε ἔπαυσε νά ἐνεργεῖται μέ θαυμαστά σημεῖα. Γιά παράδειγμα, μνημόνευσα τίς ἐπανειλημμένες ἐπίμονες ἐμφάνειες τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ ᾽70 στή Ρωσία, σέ ἀθεΐζουσες ἐργάτριες ἐπαρχιακοῦ κομμουνιστικοῦ κολχόζ καί τήν ἀνεύρεση ἐκτεταμένων ἐρειπίων μέ συγκρότημα ἐρειπιωμένης Ἐκκλησίας. Στίς ἐμφάνειές του ὁ Ἅγιος ἔλεγε χαρακτηριστικά: “Εἶμαι ὁ Ἅγιος Δημήτριος ἀπό τήν Θεσσαλονίκη”!

Ἀπέναντι σ᾽ αὐτήν τήν ὁλοζώντανη κοινωνία μέ τούς Ἁγίους, πού διασώζεται καί ἀνυμνολογεῖται στήν Ἐκκλησία καί καταγράφεται μέ τεκμήρια, ἡ ἐποχή μας κατευθύνεται σέ κάθε λογῆς ὁριζοντίωση τῶν παιδιῶν καί τῶν ὡρίμων, στήν ἀποθέωση τῆς παθιασμένης ὑλοφροσύνης καί τῆς σαρκολατρείας.

Καί κατέληξα: «Ὁ Ἅγιος Δημήτριος ἀποτελεῖ πλέον ἄφθαρτο ὑπόδειγμα ζωῆς. Κατά τό ὑπόδειγμά του τῆς παιδαγωγίας καί κατηχήσεως τῶν νέων ἀνθρώπων πρός τόν Χριστό, κι ἐμεῖς πρέπει νά ἀγαπήσουμε τά παιδιά μας, ὅπως τό θέλει ὁ Χριστός. Νά τούς μεταδώσουμε τήν ἐκκλησιαστική φλογερή πίστη καί τήν ἐκζήτηση τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ…».

***

ΤΟΠΙΚΟ ΕΠΙΣΤΕΓΑΣΜΑ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΕΟΡΤΑΣΜΩΝ

Στούς τοπικούς ἑορτασμούς τῶν 112ων “Ἐλευθερίων” τῆς Γουμένισσας καί τῆς Παιονίας (1912-2024) γιά τήν περιοχή μας, ὅπως καί τοῦ ἀντίστοιχου ἑορτασμοῦ τῶν “Ἐλευθερίων” τῆς Συμπρωτεύουσας καί ὅλης τῆς Μακεδονίας, προστέθηκε ὡς ἐπιστέγασμα ὁ πανελλήνιος (καί τοπικός) ἑορτασμός τῆς δεύτερης ἐθνικῆς ἑορτῆς τῆς 28ης Ὀκτωβρίου.

Προέστημεν μετά τήν θεία Λειτουργία τῆς ἐπίσημης Δοξολογίας στόν Ἱερό Ναό Ἁγίας Τριάδος Πολυκάστρου, προσειπόντες εὐχετικῶς τά δέοντα πρός ὅλους, τελέσαμε τήν Ἐπιμνημόσυνη Δέηση στήν κεντρική πλατεία, παραστάντες δέ στήν κατάθεση στεφάνων ἀπό ὅλες τίς Ἀρχές καί τούς συλλογικούς φορεῖς, παρακολουθήσαμε τήν παρέλαση τῶν σχολικῶν μονάδων καί τῶν στρατιωτικῶν τμημάτων.