«Χριστός ἀνέστη», ὁ ἀναστάσιμος χαιρετισμός σπάει τή σιωπή τοῦ κόσμου καί σκορπίζει στή σταυρωμένη ἀνθρωπότητα τό μήνυμα τῆς χαρᾶς και τῆς ἐλπίδας. Ἡ ὥρα τῆς ἀγωνίας και τῆς ὀδύνης θά παρέλθει. Ἀντί τοῦ σκότους και τοῦ φόβου, «νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός». Μπορεῖ ὅλοι μας τοῦτες τίς μέρες να εἴμαστε παραδομένοι στην ἀγωνία τῆς λύπης για τόν θάνατο τόσων συνανθρώπων μας, ὅμως στην ἀναστάσιμη χαρά δέν χωράει θλίψη. Ὅλα τά πλημμυρίζει τῆς Ἀναστάσεως το φῶς! Τό «Χριστός Ἀνέστη» ἀντηχεῖ παντοῦ. Ἡ πικρή ἀνάσα τοῦ θανάτου δεν μπορεῖ να τό καλύψει. Ὁ νικητής τοῦ θανάτου καί χορηγός τῆς ζωῆς σπάει τά κλεῖθρα τοῦ Ἅδη, καί ἡ ζωή ἡ «πέρας οὐκ ἔχουσα» πλημμυρίζει τόν κόσμο.

«Ποῦ σου, θάνατε, το κέντρον; Ποῦ σου, Ἅδη, το νῖκος; Ἀνέστη Χριστός, καί σύ καταβέβλησαι». Ὁ Θεός τῶν χριστιανῶν δεν εἶναι τιμωρός, οὔτε ζητᾶ τόν θάνατο τοῦ ἀνθρώπου. Διαλέγει νά πεθάνει Ἐκεῖνος ἀντί για μᾶς. Ὁ Σταυρός του θά παραμένει πάντα σκάνδαλο στόν παραλογισμό τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας. Πειστήριο ὅτι οὐδέποτε θέλησε τόν δικό μας θάνατο, ἀλλά θυσιάζεται ὁ ἴδιος για νά ζήσει ὁ κόσμος. Ἡ σκοτισμένη ὅμως ἀπό τό φόβο τῆς ἀρρώστιας και τοῦ θανάτου ἀνθρώπινη λογική διστάζει να δεχθεῖ το θαῦμα τῆς Ἀνάστασης και τῆς ζωῆς, και τά χείλη πολλῶν ψελλίζουν «ἀπόλωλεν ἡ ἐλπίς ἡμῶν», ἡ καρδιά, ὅμως, σήμερα πλημμυρισμένη ἀπό τό ζωογόνο ἀναστάσιμο φῶς ζητᾶ να μπεῖ στό πανηγύρι τῆς Ἀνάστασης. Ναί, ἀδελφοί μου, ἀκόμη και αὐτή ἡ στιγμή τῆς ἀνθρώπινης ἀδυναμίας μπροστά στόν πόνο και στόν φόβο πού συνεχίζουν να χτυπᾶνε τήν πόρτα τῆς ψυχῆς μας μπορεῖ νά μεταμορφώνεται σέ γιορτή. Ὄχι σέ ὁποιαδήποτε γιορτή, ὄχι σέ ἁπλή ἔκφραση συναισθημάτων, εὐσεβισμοῦ και μαγικῶν ἐξορκισμῶν τοῦ κακοῦ, ἀλλά στήν κατεξοχήν γιορτή τοῦ κόσμου και τῆς ἱστορίας πού εἶναι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.

«Ἀναστάσεως ἡμέρα και λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει».

Τό πανηγύρι ἄρχισε, μή διστάζετε, μή μένετε στόν φόβο και τή θλίψη τῆςἀπομόνωσης, εἰσέλθετε στή χαρά τοῦ Κυρίου, μπορεῖ να εἶναι κλειστές οἱ πόρτες τῶν ναῶν, εἶναι ὅμως ὀρθάνοιχτες οἱ πύλες τῆς ἀγάπης και τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ. Μπορεῖ να μην κρατᾶμε στά χέρια μας τίς ἀναστάσιμες λαμπάδες γεμίζοντας με φῶς τά προαύλια τῶν ἐκκλησιῶν μας, μποροῦμε ὅμως νά κρατήσουμε ἀναμμένες τίς λαμπάδες τῶν ψυχῶν μας για νά πλημμυρίσουμε στο φῶς και την ἐλπίδα ὅλη την οἰκουμένη. Μπορεῖ να μην ἀπαντοῦμε με τά χείλη τό «ἀληθῶς ἀνέστη», τό φωνάζει ὅμως ὅλη μας ἡ ὕπαρξη ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς μας. Μπορεῖ να μην ἀνταλλάσσουμε τον ἀσπασμό τῆς ἀγάπης, ἀνοίγουμε ὅμως τά χέρια καί γινόμαστε μία ἀγκαλιά για ὅλο τόν κόσμο.

Ἀδελφοί μου, «μη ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία μηδέ δειλιάτω». Ἦρθε ἡ ὥρα τῆς νίκης τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ. Ψηλά τίς καρδιές. Ὁ Ἀναστάς Κύριος δεν μᾶς ἐγκαταλείπει. Εἰσέρχεται κεκλεισμένων τῶν θυρῶν ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν λέγοντάς μας: «Ἰδού ἐγώ νενίκηκα τον κόσμον». Ἔρχεται κοντά μας για να συμπορευθεῖ στην ὁδό τῆς ταραχῆς και τῆς ἀγωνίας μας καί διαλέγεται μαζί μας ἕως ὅτου ἀνοίξουν οἱ ὀφθαλμοί μας και Τον ἀναγνωρίσουμε, και μέ φλεγόμενη καρδία, τοῦ ἀπευθύνουμε τό «Κύριε μεῖνον μέθ’ ἡμῶν», διότι εἶναι δυσβάσταχτη ἡ θλίψη τῶν ἡμερῶν, και Ἐκεῖνος μᾶς διαβεβαιώνει ὅτι θα εἶναι μαζί μας πάσας τάς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος: συνεπῶς τίποτα, οὔτε ὁ ἐγκλεισμός οὔτε ἡ ἀπειλή τοῦ θανάτου μπορεῖ να μᾶς χωρίσει ἀπό την ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.

Τώρα, στόν καιρό τοῦ μεγάλου πειρασμοῦ πού δοκιμάζονται οἱ προσωπικές καί κοινωνικές ἀντοχές μας, τώρα πού καλούμαστε να ἐπιλέξουμε τί ἔχει ἀξία καί τί εἶναι ἐφήμερο καί μάταιο, τώρα πού τά ἐπιπόλαια κηρύγματα και οἱ ὑπερβολές δεν βοηθοῦν, ἀλλά φέρνουν περισσότερη σύγχυση καί πανικό, τώρα πού μόνον ἡ σιωπή τῆςπροσευχῆς μπορεῖ νά φτάσει στα αὐτιά τοῦ Θεοῦ, τώρα εἶναι ἡ ὥρα νά συνειδητοποιήσουμε τό βαθύτερο νόημα τοῦ Πάσχα και νά τολμήσουμε μιά νέα «ἔξοδο» ἀπό κάθε μορφή ἀνθρώπινης ἀλαζονείας, πού παραμορφώνει τή ζωή μας σέ κόλαση. Εἶναι ἡ ὥρα να ἐλευθερωθοῦμε ἀπό τίς ἰδεοληψίες, τούς θεούς τῆς φαντασίας μας, τον ἐγωισμό και τή δίψα για ἐξουσία καί δόξα, τά ὁποῖα μας αἰχμαλώτισαν στην ἰδέα ἑνός ψεύτικου παραδείσου πού τόν βλέπουμε νά καταρρέει. Σέ πεῖσμα τῶν καιρῶν και ἑνός κόσμου πού πεθαίνει, πρέπει να ἀναστήσουμε τή χαρά τῆς ζωῆς. Ναι, ἀδελφοί μου, ἄς μην ἀποκάμουμε.‘Υπάρχουν ἀνεξάντλητες δυνάμεις μέσα μας, ἀρκεῖ να ἀντλοῦμε ἔμπνευση καί φωτισμό ἀπό τον Ἀναστάντα Χριστό. «Σήμερον ἔαρ μυρίζει», ὅλα μυρίζουν ἀνάσταση. Λίγο ἀκόμα, ἀδελφοί μου, λίγο ἀκόμα και θα ἰδοῦμε τή ζωή νά ξανανθίζει, τά πρόσωπα νά λάμπουν και νά λούζονται στο φῶς. Χριστός Ἀνέστη!

Χριστός Ἀνέστη, στους ἀδελφούς μου συμπρεσβυτέρους πού ὡς συγκυρηναῖοι στό δύσκολο ἔργο τῆς Μητροπόλεως μας σήκωσαν ἀδιαμαρτύρητα τόν σταυρό τῆς σιωπηλῆς διακονίας τοῦ λαοῦ μας γεμίζοντας τίς ἄδειες ἐκκλησιές με τή μνημόνευση, τήν προσευχή καί τίς δεήσεις προς τον ἐλεήμονα Θεό.

Χριστός Ἀνέστη, στον εὐλογημένο καί πληγωμένο λαό μας πού με ὑπομονή καί δύναμη ψυχῆς ἔδωσε τή χριστιανική μαρτυρία τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης, εὐθύνης και ἀλληλεγγύης, μετατρέποντας τό κάθε σπίτι σέ οἶκο προσευχῆς, προσδοκώντας την ἐπιστροφή στον οἶκο τοῦ Πατέρα του.

Χριστός Ἀνέστη στους ἰατρούς και τό νοσηλευτικό προσωπικό τῶν νοσοκομείων πού βρίσκονται στα ὅρια τῆς Μητροπόλεώς μας καθώς καί σέ ὁλόκληρη τήν πατρίδα μας, πρόσωπα οἰκεῖα και ἀγαπημένα, πού τοῦτες τίς δύσκολες μέρες με αὐτοθυσία και ἀγάπη ἔγιναν ἀγγελιοφόροι ζωῆς και ἐλπίδας γιά τούς ἀσθενεῖς ἀδελφούς μας.

Χριστός Ἀνέστη, ζῶντες καί κεκοιμημένοι ἀδελφοί, ὅλοι παρόντες στό πανηγύρι τῆς Ἀνάστασης, «μηδείς θρηνήτω θάνατον. Ἀνέστη Χριστός καί ζωή πολιτεύεται».

Μέ πατρικές εὐχές και ἀγάπη Χριστοῦ ἀναστάντος

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

Ο ΝΕΑΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΒΑΡΝΑΒΑΣ

Εκκλησία Online
Αποστολή
Αξιολόγηση επισκεπτών 0 (0 ψήφοι)

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.