Το Οικουμενικό Πατριαρχείο μετά από εισήγηση της Κανονικής Επιτροπής, προέβη ομόφωνα στην αναγραφή του Γέροντος Ευμενίου (Σαριδάκη) στο Αγιολόγιο της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Η Αγιοκατάταξη του Γέροντος Ευμενίου έγινε την Πέμπτη 14 Απριλίου 2022, κατά τη διάρκεια της τακτικής Συνεδρίας της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Παρακάτω δημοσιεύουμε από το υμνογραφικό αρχείο του Δρ. Χαραλάμπου Μπούσια, Μέγα Υμνογράφο της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας την Ακολουθία, την Παράκληση και τους Χαιρετισμούς του Οσίου.
Ο Γέροντας Πορφύριος έλεγε για τον Γέροντα Ευμένιο: «Να πηγαίνετε να παίρνετε την ευχή του Γέροντα Ευμένιου, γιατί είναι ο κρυμμένος Άγιος των ημερών μας. Σαν τον Γέροντα Ευμένιο βρίσκει κανείς κάθε διακόσια χρόνια».
Απολυτίκιο Αγίου Ευμενίου του Νέου: Ποίημα Ανδρέας Χατζηστυλλής – Κύπρος. Στην εγγραφή του Γέροντος Ευμενίου Σαριδάκη στις Αγιολογικές Δέλτους της Ορθοδόξου Εκκλησίας προχώρησε η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου στις 14 Απριλίου.
Ο πατήρ Ευμένιος ήταν γόνος μιας πολυμελούς και πάμπτωχης οικογενείας. Γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου του έτους 1931.
Οι γονείς του, Γεώργιος και Σοφία Σαριδάκη, ήταν άνθρωποι ευσεβείς και ενάρετοι. Είχαν οκτώ παιδιά. Το όγδοο και τελευταίο τους παιδί ήταν ο πατήρ Ευμένιος, που στην βάπτισί του πήρε το όνομα Κωνσταντίνος. Τα αδέλφια του, κατά σειρά ηλικίας, ήταν: Ελένη, Μιχαήλ, Αικατερίνη, Βασίλειος, Αμαλία, Μαρία και Ευγενία.
Η Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Πέμπτη 14 Απριλίου 2022, προχώρησε στην αγιοκατάταξη του Γέροντα Ευμενίου Σαριδάκη, όπως είχε προαναγγείλει η ΕΚΚΛΗΣΙΑ Online.
Απολυτίκιο Αγίου Ευμενίου
Ήχος Α Του Λίθου σφραγισθεντος
Νήσου Κρήτης τον γόνον
Αθηναίων το καύχημα
Των λεπρών υπηρέτη
Λειτουργόν μέγαν άριστον
Ευμένιον τιμήσωμεν πιστοί
Νικηφόρου θείου μαθητήν
Τον παρέχοντα ιάσεις παντοδάπας
Τοις ευλαβώς κραυγάζουσιν
Δόξα τω δεδωκώτι σοι ισχύον
Δόξα τω σε στεφανόσαντι
Δόξα τον εν εσχάτοις τοις καιροίς σε αγιάσαντι
Στο Νοσοκομείο Λοιμωδών ευτύχησε να γνωρίσει το λεπρό άγιο μοναχό Νικηφόρο, που, αν και τυφλός από την ασθένειά του, έγινε μεγάλος πνευματικός πατέρας των χριστιανών και δάσκαλος του Γέροντα Ευμένιου.
Τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στο Νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» και την 23η Μαίου 1999 παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο και τάφηκε, σύμφωνα με την επιθυμία του, στον τόπο που γεννήθηκε (στην Εθιά).
H προσευχή του Γέροντα (” Και εχάρη ο Θεός “) :
Η μυστική ζωή του αγίου Γέροντα (οι προσωπικοί ασκητικοί αγώνες του) δεν είναι ευρύτερα γνωστή. Όμως έχει ιδιαίτερη σημασία η παρακάτω προσευχή του, που περιλαμβάνεται, μαζί με πολλά άλλα στοιχεία για τη ζωή του και μαρτυρίες πολλών ανθρώπων που τον γνώρισαν (και πολλές μαρτυρίες για τα αγιοπνευματικά καί θαυματουργικά χαρίσματά του, στο εξαιρετικό βιβλίο του Σίμωνος Μοναχού π. Ευμένιος – Ο κρυφός άγιος της εποχής μας, σελ. 133-134).
Διηγείται σχετικά ο μητροπολίτης Μόρφου της Κύπρου Νεόφυτος.
«Ένα πολύ σημαντικό περιστατικό, που θυμούμαι από τον γέροντα Ευμένιο, είναι μία προσευχή του έκανε: “Κύριε Ιησού Χριστέ, θέλω να σώσεις όλους τους ανθρώπους”.
“Κι εχάρη ο Θεός”, μου έλεγε.
“Και μετά είπα:
“Κύριε Ιησού Χριστέ, θέλω να σώσεις όλους τους Καθολικούς. Και όλους τους Προτεστάντες, Χριστέ μου, θέλω να σώσεις”. Κι εχάρη ο Θεός.
“Θέλω να σώσεις και τους μουσουλμάνους και όσους ανήκουν σε όλες τις θρησκείες, και τους αθέους ακόμα θέλω να σώσεις”. Κι εχάρη πολύ ο Θεός.
Και του είπα: “Χριστέ μου, θέλω να σώσεις όλους τους απ’ αιώνες κεκοιμημένους από Αδάμ μέχρι τώρα”. Κι εχάρη ο Θεός πολύ.
Και είπα: “Θεέ μου, θέλω να σώσεις και τον Ιούδα”. Και στο τέλος είπα: “Θέλω να σώσεις και τον διάβολο”. Κι ελυπήθη ο Θεός”.
Του λέω:
—“Γιατί λυπήθηκε ο Θεός;”.
—“Διότι θέλει ο Θεός και δεν θέλουν αυτοί” μου απάντησε, “δεν υπάρχει ίχνος καλής θελήσεως σωτηρίας στον διάβολο”.
“Καλά” του είπα, “πώς κατάλαβες εσύ πότε ο Θεός χαιρόταν και πότε ελυπήθη;”.
Και μου λέει: “Άμα η καρδιά σου γίνει ένα με την καρδία του Χριστού, αισθάνεσαι αυτά που αισθάνεται”.
Δηλαδή αντιλαμβάνεσαι τι εύρος είχεν η καρδία αυτού του ανθρώπου;
Αυτό είναι από τα πιο δυνατά που έχω ακούσει και δεν το έχω ακούσει από κανέναν άλλον. Κι αυτό το καταλάβαινε από την ένταση της Χάριτος. Ανάλογα με τον βαθμό της Χάριτος αντιλαμβανόταν την λύπη ή την χαρά Του, σ’ αυτό που ο ίδιος έλεγε ή έκανε».
