ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΑΛΙΚΙΑΣ: ΟΤΑΝ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΠΙΕΖΟΝΤΑΙ – Η ΧΩΡΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΝΙΚΟ – ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΑΥΤΑΠΑΤΗ – ΠΩΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙΣ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΣΟΥ – ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΑΡΑΔΙΔΕΣΑΙ ΣΤΟΝ ΦΟΒΟ – Ή ΣΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ;

Τα σύνορα –
δεν είναι αφηρημένη έννοια.

Δεν είναι τηλεοπτικό πλάνο.
Δεν είναι φράση για πάνελ.

Είναι το σημείο –
όπου δοκιμάζεται η σοβαρότητα ενός κράτους.

Η αντοχή μιας κοινωνίας.
Η αλήθεια μιας πολιτικής.

Και όταν τα σύνορα πιέζονται –
δεν έχεις το δικαίωμα –
ούτε να κρύβεσαι πίσω από ευχολόγια –
ούτε να επενδύεις στον πανικό.

Η Ελλάδα –
βλέπει ξανά το μεταναστευτικό –
να επιστρέφει με πίεση.

Με βάρκες.
Με διαδρομές από τη Λιβύη.

Με την Κρήτη να νιώθει ήδη –
το βάρος μιας νέας πραγματικότητας.

Και μαζί μ’ αυτό –
επιστρέφει και η πιο επικίνδυνη συνήθεια αυτού του τόπου.

Να μιλά για ένα εθνικό ζήτημα –
είτε σαν να μην υπάρχει πρόβλημα –
είτε σαν να τελειώνει ο κόσμος.

Για χρόνια –
στη χώρα αυτή –
το μεταναστευτικό δεν αντιμετωπίστηκε –
ούτε με σχέδιο –
ούτε με καθαρή γλώσσα.

Αντιμετωπίστηκε –
με φόβο.

Με ενοχές.
Με συνθήματα.
Με βολικές σιωπές.

Με μια μόνιμη αμηχανία –
ανάμεσα σε δύο εξίσου βολικές απάτες.

Η πρώτη απάτη λέει –
ότι όποιος μιλά για σύνορα –
είναι σκληρός.

Ότι όποιος μιλά για έλεγχο –
είναι απάνθρωπος.

Ότι όποιος βλέπει την πίεση –
είναι σχεδόν ύποπτος.

Η δεύτερη απάτη λέει –
ότι το πρόβλημα λύνεται –
με κραυγές.

Με επίδειξη πυγμής.
Με εύκολους εχθρούς.
Με πολιτική που πουλά θυμό –
αλλά δεν παράγει λύση.

Και οι δύο απάτες –
είναι επικίνδυνες.

Γιατί η πρώτη αφήνει τα σύνορα –
να γίνονται ταμπού.
Και η δεύτερη τα μετατρέπει –
σε σκηνικό φόβου.

Όμως τα σύνορα –
δεν φυλάσσονται με ενοχές.
Ούτε με νεύρα.

Φυλάσσονται με κράτος.
Με σχέδιο.
Με κανόνες.
Με γρήγορες διαδικασίες.
Με έλεγχο.

Με καθαρή διάκριση –
ανάμεσα στον άνθρωπο που ζητά άσυλο –
και στον μηχανισμό που εργαλειοποιεί τη μετακίνηση ανθρώπων.

Γιατί εδώ βρίσκεται η ουσία –
που πολλοί αποφεύγουν.

Άλλο ανθρωπισμός –
κι άλλο αφέλεια.

Άλλο δικαίωμα στο άσυλο –
κι άλλο ανοχύρωτη χώρα.

Άλλο σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή –
κι άλλο παραίτηση από την υποχρέωση ελέγχου.

Η Ελλάδα –
δεν έχει την πολυτέλεια –
να παριστάνει ότι δεν βλέπει.

Δεν έχει την πολυτέλεια –
να μετατρέπει κάθε νέα άφιξη –
είτε σε ηθικό πανικό –
είτε σε θέμα που θα κρυφτεί κάτω από το χαλί.

Γιατί το μεταναστευτικό –
δεν είναι ούτε αφίσα ευαισθησίας –
ούτε φόντο για πατριωτικές κορώνες.

Είναι πεδίο ευθύνης.

Και στο πεδίο της ευθύνης –
δεν κρίνεται ποιος φωνάζει πιο δυνατά.
Κρίνεται –
αν η χώρα έχει σχέδιο.

Αν ξέρει τι δέχεται.

Ποιον δέχεται.
Πόσους αντέχει.

Πώς προστατεύει τα σύνορά της.
Πώς προστατεύει τη συνοχή της.
Πώς δεν αφήνει την Κρήτη –
ή οποιαδήποτε άλλη περιοχή –
να μετατρέπεται σε πρόχειρη ζώνη απορρόφησης –
μιας ευρωπαϊκής αποτυχίας.

Γιατί αυτή είναι επίσης η αλήθεια.

Το μεταναστευτικό στην Ελλάδα –
δεν είναι μόνο εθνικό θέμα.

Είναι και ευρωπαϊκή υποκρισία.
Είναι οι μεγάλες διακηρύξεις –
που σταματούν εκεί –
όπου αρχίζει το πραγματικό κόστος.

Είναι οι Βρυξέλλες –
που μιλούν για αξίες –
αλλά αφήνουν τις χώρες πρώτης γραμμής –
να σηκώνουν το βάρος –
και μετά να απολογούνται κιόλας.

ΟΧΙ.

Η Ελλάδα οφείλει να είναι καθαρή.
Να προστατεύει τα σύνορά της.
Να μη δαιμονοποιεί τον έλεγχο.
Να μη ντρέπεται για την ασφάλεια.

Αλλά και να μη χαρίζει το θέμα –
σε όσους ζουν πολιτικά από τον φόβο.

Γιατί ο φόβος –
είναι κακός σύμβουλος.

Και η αυταπάτη –
είναι ακόμη χειρότερη.

Το ζητούμενο –

δεν είναι να φανείς ούτε σκληρός ούτε καλός.

Είναι να φανείς σοβαρός.

Να πεις την αλήθεια.

Ότι τα σύνορα είναι σύνορα.
Ότι η χώρα έχει όρια.
Ότι η κοινωνία έχει αντοχές –
αλλά όχι άπειρες.

Ότι ο ανθρωπισμός χωρίς έλεγχο –
καταρρέει.

Και ότι η πολιτική του φόβου –
μπορεί να μαζεύει χειροκρότημα –
αλλά δεν χτίζει κράτος.

Γι’ αυτό και τώρα –
μπροστά στη νέα πίεση –
η Ελλάδα δεν έχει δικαίωμα ούτε στην αφέλεια ούτε στην παράσταση.

Ούτε στο κρυφτό.
Ούτε στο θέατρο πυγμής.

Έχει μία υποχρέωση.

Να φερθεί σαν σοβαρή χώρα.
Να προστατεύσει τα σύνορά της.
Να προστατεύσει τη συνοχή της.

Να πει την αλήθεια –
χωρίς φόβο.
Χωρίς υποκρισία.

Χωρίς πολιτική παράσταση.

ΟΤΑΝ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΠΙΕΖΟΝΤΑΙ –

Η ΧΩΡΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΝΙΚΟ ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΑΥΤΑΠΑΤΗ.

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΟΥΤΕ ΚΡΥΦΤΟ –

ΟΥΤΕ ΘΕΑΤΡΟ ΠΥΓΜΗΣ.

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΡΑΤΟΣ.

ΣΧΕΔΙΟ –

ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ.

Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι
καλλιτέχνης, συγγραφέας και αγιογράφος.