ΤΕΜΠΗ: ΔΙΚΗ ΣΕ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΝΤΡΟΠΗΣ – «ΣΤΟΙΒΑΓΜΕΝΟΙ ΣΑΝ ΣΑΡΔΕΛΕΣ» – Η εικόνα που εκθέτει το κράτος πριν καν αρχίσει η διαδικασία

Δεν είναι μια έναρξη δίκης.

Είναι – ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗΣ.

Εικόνα που δεν χρειάζεται ανάλυση –

Δεν χρειάζεται ερμηνεία –

Επιβάλλεται.

Άνθρωποι όρθιοι –

Στοιβαγμένοι –

Ασφυκτικά.

Μικρόφωνα που δεν ακούγονται –

Χώρος που δεν χωρά –

Διαδικασία που δεν ξεκινά.

Και μέσα σε όλα αυτά – 57 νεκροί.

ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΚΑΝ ΑΡΧΙΣΕΙ Η ΔΙΚΗ – η εικόνα εκθέτει το κράτος.

Η Μαρία Καρυστιανού –

δεν μίλησε απλώς.

ΚΑΤΗΓΓΕΙΛΕ.

Μίλησε για αίθουσα ντροπής –

Για συνθήκες που δεν περιγράφονται –

Για ανθρώπους «σαν σαρδέλες».

Και κυρίως – μίλησε για κάτι βαθύτερο:

Ότι έτσι –

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΔΙΚΗ.

Και αυτό είναι το σημείο που δεν χωρά υπεκφυγή.

Γιατί μια δίκη δεν είναι μόνο νόμος.

Είναι – συνθήκες.

Είναι – σεβασμός.

Είναι – αξιοπρέπεια.

Και όταν αυτά απουσιάζουν – η διαδικασία δεν ξεκινά απλώς δύσκολα.

Ξεκινά – ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΗ.

Γιατί εδώ – δεν δικάζεται μόνο μια υπόθεση.

Δοκιμάζεται – το ίδιο το κράτος.

Η ικανότητά του να οργανώσει – να προστατεύσει – να εγγυηθεί.

Και όταν δεν μπορεί να εξασφαλίσει ούτε τον χώρο – πώς θα εξασφαλίσει τη δικαιοσύνη;

ΚΑΙ ΕΔΩ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ:

Δεν πρόκειται μόνο για κακές συνθήκες.

Πρόκειται – για συνέχεια.

Συνέχεια μιας πραγματικότητας που στα Τέμπη έγινε τραγωδία.

Και τώρα – επιστρέφει ως εικόνα.

Μια εικόνα που φωνάζει:

Ότι το πρόβλημα δεν ήταν στιγμιαίο.

Ήταν – ΔΟΜΙΚΟ.

Και όταν το δομικό δεν διορθώνεται – επαναλαμβάνεται.

ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ –

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΔΙΚΗ.

ΕΙΝΑΙ – ΣΕ ΤΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΘΑ ΤΟΛΜΗΣΕΙ ΝΑ ΟΝΟΜΑΣΤΕΙ ΔΙΚΑΙΗ.

Γιατί η δικαιοσύνη –

δεν απονέμεται μόνο με αποφάσεις.

Απονέμεται – και με τον τρόπο.

ΚΑΙ ΟΤΑΝ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΒΟΛΗ –

ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ

ΔΥΣΚΟΛΑ ΘΑ ΠΕΙΣΕΙ ΩΣ ΔΙΚΑΙΟ.

Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.