Πολυτεχνείο: Η νύχτα που τα παιδιά άνοιξαν τον ουρανό με αίμα που έγινε προσευχή

Υπάρχουν στιγμές –
που δεν τις γράφει η Ιστορία –
τις σμιλεύει η Αιωνιότητα.

Και υπάρχουν ψυχές –
που δεν τις μετρά η μνήμη των ανθρώπων –
τις μετρά Ο ΘΕΟΣ.

Στις 17 Νοεμβρίου,
η Ελλάδα δεν ύψωσε φωνή απέναντι στη νύχτα της τυραννίας –
ΎΨΩΣΕ ΨΥΧΗ.

Όχι με στρατούς –
Όχι με τακτικές –
Όχι με δύναμη –

ΑΛΛΑ ΜΕ ΠΑΙΔΙΑ –
ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ Ο ΘΕΟΣ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΦΩΣ.

Παιδιά με μάτια που έβλεπαν το σκοτάδι
και παρ’ όλα αυτά επέλεξαν το ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ.
Παιδιά με ανάσες τρεμάμενες –
μα καρδιές που χτυπούσαν σαν ιερά σήμαντρα.

Μια Αθήνα που πάγωσε από φόβο –
κι όμως άναψε από αλήθεια.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΙΛΗΣΑΝ –
ΚΑΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΕΓΕΙΡΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΑΚΟΥΣΕΙ.

Εκείνη τη νύχτα –
δεν άκουγες φωνές –
άκουγες ΠΝΕΥΜΑ.

Δεν έβλεπες σώματα –
έβλεπες ΛΑΜΨΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ σε όρθια ΠΡΟΣΕΥΧΗ.

ΔΕΝ ΑΚΟΥΓΕΣ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ –
ΑΚΟΥΓΕΣ ΨΑΛΜΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΑΠΕΡΝΟΥΣΑΝ ΤΟ ΣΙΔΕΡΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΦΟΒΟ.

Το τανκ πλησίαζε –
Το σίδερο βρυχόταν –
Η πόρτα λύγιζε –

ΑΛΛΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΒΑΛΛΕ
Η ΑΟΡΑΤΗ ΑΣΠΙΔΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ –
εκεί όπου ο φόβος λυγίζει
και η χάρη στερεώνει.

Γιατί υπάρχει μία στιγμή –
μία μόνο –
όπου το αίμα δεν πέφτει στη γη –
ανεβαίνει στον ουρανό σαν ΘΥΜΙΑΜΑ.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΜΕ ΜΕΛΑΝΙ –
ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΜΕ ΑΙΜΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΠΡΟΣΕΥΧΗ.

Αίμα που δεν ζητούσε εκδίκηση –
ζητούσε ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.

Αίμα που δεν έκλαιγε –
ΕΨΑΛΛΕ.

Αίμα που δεν έσβηνε –
φώτιζε τον δρόμο για εκείνους που θα έρθουν.

Γιατί τα παιδιά εκείνης της νύχτας –
δεν πέθαναν για ιδεολογία –
Πέθαναν για το ΑΓΙΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ:

Ότι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ δεν είναι σύνθημα –
είναι ΔΩΡΟ ΘΕΟΥ.
Είναι ΑΝΑΣΑ –
Είναι ΦΛΟΓΑ –
Είναι ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΦΩΤΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ.

Και όπου υπάρχει ψυχή
που δεν προδίδει το φως –

ΕΚΕΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ!

ΑΝ ΡΩΤΗΣΕΙ ΚΑΠΟΤΕ Η ΕΠΟΧΗ:

«ΠΟΙΟΣ ΚΡΑΤΗΣΕ ΤΟ ΦΩΣ ΟΤΑΝ ΟΛΑ ΣΚΟΤΕΙΝΙΑΣΑΝ;»

Μην πείτε: οι ισχυροί –
Μην πείτε: οι μεγάλοι –
Μην πείτε: οι τιτλούχοι –

Πείτε όπως έγινε:

ΤΟ ΚΡΑΤΗΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ.

Παιδιά με τσέπες άδειες
και καρδιές γεμάτες φως.

Παιδιά που άνοιξαν τα χέρια –
σαν φτερά που θυμήθηκαν τον ουρανό.

Παιδιά που είπαν «ΟΧΙ»
κι ο ουρανός απάντησε «ΝΑΙ».

Παιδιά που περπάτησαν στη φωτιά
και δεν κάηκαν –
γιατί η ψυχή που στέκεται στην αλήθεια
είναι ΑΝΕΓΓΙΧΤΗ.

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ – ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ.

ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ που δεν προσκυνά το σκοτάδι.
ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ που λάμπει σαν άστρο.
ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΕΝΟΣ ΛΑΟΥ
που διάλεξε να σταθεί όρθιος
εκεί όπου ο φόβος ήθελε να τον γονατίσει.

ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ-
ο Θεός που βλέπει τα κρυφά –
σκέπασε εκείνη τη νύχτα
με τη βαθύτερη σιωπή Του:

τη σιωπή που συνοδεύει μόνο τα ΘΑΥΜΑΤΑ.

ΑΝ ΡΩΤΗΣΕΙ ΚΑΠΟΤΕ ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ:

«ΠΟΙΟΣ ΕΓΡΑΨΕ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΕΚΕΙΝΗ;»

Μην πείτε: ο λαός –
Μην πείτε: οι φοιτητές –
Μην πείτε: οι ήρωες –

Πείτε την αλήθεια:

Την έγραψαν ΠΑΙΔΙΑ –
και την παρέδωσαν στον ΘΕΟ.

Εκείνος την κράτησε.
Και την έγραψε ξανά
στην πιο ψηλή σελίδα των αιώνων.

ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ
ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΟΥΝ «ΟΧΙ»,
Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΑΠΑΝΤΑ «ΝΑΙ».

* Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.