Ο κύριος Τατσόπουλος δεν κρίνει τον Γέροντα Εφραίμ – κρίνει το κενό που τρέμει μπροστά στο φως! Με αφορμή την απόπειρα του Τατσόπουλου να χτυπήσει τον Γέροντα Εφραίμ – μα αυτή τη φορά χτύπησε μόνο τη σιωπή που τον βαραίνει

Ο χρόνος μάς δόθηκε για να κρατάμε φως –
ΟΧΙ για να κυνηγάμε τα φτηνά σκοτάδια των άλλων.
Και κάθε εποχή –
σηκώνει έναν καθρέφτη απέναντί μας.
Ο ένας βλέπει φως –
ο άλλος βλέπει εχθρούς.

Ο κύριος Τατσόπουλος βλέπει ΜΟΝΟ εχθρούς.

ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΤΟ ΦΩΣ ΣΕ ΣΧΙΖΕΙ-
ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΠΩΣ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΛΑΜΠΤΗΡΕΣ –
ΟΧΙ Η ΤΥΦΛΩΣΗ ΣΟΥ.

Και γι’ αυτό
επανέρχεται ξανά –
και ξανά –
στο ίδιο όνομα που τον ταράζει:

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΦΡΑΙΜ.

ΌΧΙ επειδή έχει στοιχεία –
αλλά επειδή η εποχή ζητά θύματα –
κι εκείνος –
χρειάζεται ένα για να επιβιώσει.

ΌΧΙ επειδή κατέχει την αλήθεια –
αλλά επειδή η αλήθεια δεν τον αντέχει.

ΌΧΙ επειδή πολεμά το ιερό –
αλλά επειδή το ιερό –
αναδεικνύει το δικό του κενό.

ΤΑΤΣΟΠΟΥΛΟΣ –
Ο ΛΟΓΟΣ ΜΙΑΣ ΕΠΟΧΗΣ –
ΠΟΥ ΧΑΝΕΙ ΤΗ ΦΩΝΗ ΤΗΣ.

Τώρα πια –
η ειρωνεία ντύνεται διάνοια –
κι η εμπάθεια παριστάνει την ελευθερία.
Ο θόρυβος –
περνιέται για σκέψη –
και η πρόκληση βαφτίζεται θάρρος.

Ο κύριος Τατσόπουλος –
είναι τέκνο αυτής της εποχής –
και το φωνάζει.

Η πέννα του –
δεν ψάχνει αλήθεια –
ψάχνει τελάρο για να κρεμαστεί η χολή του.

Το λεξιλόγιό του –
δεν περιγράφει γεγονότα –
αλλά περιθώρια.

Και η μανία του –
δεν χτυπά τον Γέροντα Εφραίμ –
χτυπά το βάθος.

Γιατί –
ο κύριος Τατσόπουλος –
ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ-
ό,τι δεν εξηγείται.
ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ-
ό,τι δεν υποτάσσεται.
ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ –
ό,τι δεν χωρά στον ήχο της ειρωνείας του.

Η ΕΜΜΟΝΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΨΗ – ΕΙΝΑΙ ΚΡΑΥΓΗ ΒΟΗΘΕΙΑΣ.

Δεν είναι λόγος –
Δεν είναι διάλογος –
Δεν είναι στάση.

Είναι άνθρωπος που βυθίζεται –
και νομίζει πως πνίγεται στη σκιά που κουβαλά.

Είναι άνθρωπος που χτυπά το ιερό
επειδή τρέμει να κοιτάξει μέσα του.

Είναι άνθρωπος που δείχνει τον Γέροντα Εφραίμ –
αλλά αποκαλύπτει μονάχα τον εαυτό του.

Η ΠΙΣΤΗ ΔΕΝ ΑΝΑΛΥΕΤΑΙ – ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ.

Όταν ειρωνεύεται το μυστήριο –
δεν χλευάζει το ιερό –
χλευάζει το τρέμουλο που έχει μπροστά στο φως.

Όταν χλευάζει την Παράδοση –
δεν επικρίνει το Άγιο –
επικρίνει την αδυναμία του να σταθεί όρθιος μπροστά του.

Όταν σκορπά λέξεις σαν πέτρες –
δεν χτίζει επιχειρήματα –
χτίζει τείχη.

ΓΙΑΤΙ Η ΠΙΣΤΗ –
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΑΜΑ –
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗ –
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΤΛΟΣ –
ΕΙΝΑΙ ΥΨΟΣ –
ΚΑΙ ΤΟ ΥΨΟΣ –
ΠΟΝΑΕΙ ΟΣΟΥΣ ΜΕΝΟΥΝ ΧΑΜΗΛΑ.

ΔΕΝ ΘΑ ΚΡΙΘΕΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ – ΘΑ ΑΠΟΓΥΜΝΩΘΕΙ Η ΕΠΟΧΗ.

Το ζήτημα δεν είναι η Μονή –
Το ζήτημα δεν είναι ο Γέροντας –
Το ζήτημα δεν είναι το Άγιον Όρος.

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ –
ΑΝ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΓΕΝΙΑ –
ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΔΙΔΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ
ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ
ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΟΥΤΕ ΣΠΙΘΑ.

Αν θα επιτρέψουμε στη χολή –
να φοράει τη μάσκα του πολιτισμού.

Αν θα αφήσουμε το κενό –
να μιλά στη θέση του φωτός.

Αν θα πιστέψουμε –
πως η ειρωνεία είναι στάση –
κι όχι η τελευταία σκιά
ενός ανθρώπου που φοβάται
το ίδιο του το βάθος.

ΚΑΙ ΜΙΑ ΦΡΑΣΗ –

ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝ ΕΧΕΙ ΑΚΟΜΗ ΑΥΤΙΑ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΙ:

όποιος σηκώνει λόγο για να ρίξει το ιερό –
δεν πληγώνει την πίστη –
πληγώνει το φως που φοβάται μέσα του.

ΚΙ ΑΝ ΚΑΤΙ ΦΑΝΕΡΩΣΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΑΤΣΟΠΟΥΛΟΣ –
ΔΕΝ ΗΤΑΝ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ.
ΗΤΑΝ Η ΑΒΥΣΣΟΣ –
που τον κοιτάζει από μέσα του
κάθε φορά που γράφει.

* Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.

Η εν λόγω δημοσίευση του Petros Tatsopoulos στο facebook: