Η ΔΙΑΡΡΗΞΗ ΤΟΥ ΟΙΚΕΙΟΥ: ΤΟ ΟΡΙΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΡΑΤΗΘΗΚΕ! Με αφορμή μια υπόθεση όπου η συνοχή διαρρήχθηκε – κόρη κατηγορείται, μαζί με τον σύντροφό της, για κακοποίηση της μητέρας της

Δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο συμβάν
αλλά για μια ρωγμή –
στο ίδιο το υπόστρωμα της καθημερινότητας.

Εκεί –
όπου το οικείο παύει να λειτουργεί ως καταφύγιο –
και εκτρέπεται σε πεδίο απειλής.

Και όταν η βία εγγράφεται –
μέσα στον πιο στενό δεσμό –
δεν αναδεικνύει απλώς μια πράξη.

Αποκαλύπτει –
μια ακολουθία.

Παραλείψεων.

Ενδείξεων –
που δεν αξιολογήθηκαν.

Παρεμβάσεων –
που δεν έγιναν.

Ανοχών –
που συσσωρεύτηκαν –
μέχρι να αποκτήσουν διάρκεια.

Γιατί καμία εκτροπή –
τέτοιας έντασης –
δεν εμφανίζεται αιφνιδίως.

Προηγείται –
μια αθόρυβη διαδρομή –

όπου το μη αποδεκτό –
μετατοπίζεται –
σχετικοποιείται –
και τελικά –
παύει να αναγνωρίζεται ως ΟΡΙΟ.

Και τότε –
όταν η πράξη φτάνει –
στο σημείο μη επιστροφής –
το ερώτημα δεν εξαντλείται –
στο «τι συνέβη».

Μεταφέρεται.

Στο «τι δεν αναχαιτίστηκε –
εγκαίρως».

Διότι η κοινωνία –
δεν δοκιμάζεται μόνο –
από την ύπαρξη της βίας.

Δοκιμάζεται –
από την ικανότητά της –
να τη διακρίνει
και να την οριοθετεί –
με σαφήνεια.

Διαφορετικά –
δεν υποχωρεί.

ΕΔΡΑΙΩΝΕΤΑΙ.

Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.