«ΑΝ ΜΕ ΞΑΝΑΧΤΥΠΗΣΕΙΣ ΘΑ ΚΑΛΕΣΩ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ» – ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΒΡΕΘΗΚΕ ΝΕΚΡΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΤΗΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ: ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟ ΔΙΠΛΑΝΟ ΔΩΜΑΤΙΟ – ΟΙ ΚΡΑΥΓΕΣ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΕ Η ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΖΗΤΟΥΣΕ ΒΟΗΘΕΙΑ ΠΡΙΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ

Μερικές φράσεις –
δεν ακούγονται απλώς τραγικές.

Ακούγονται –
σαν κραυγές ανθρώπων που προσπαθούν να σωθούν πριν καταρρεύσουν τα πάντα.

«Αν με ξαναχτυπήσεις –
θα καλέσω την Αστυνομία».

Και λίγο αργότερα –
μια γυναίκα 39 ετών βρέθηκε νεκρή μέσα στο ίδιο της το σπίτι.

Μαχαιρωμένη.

Μέσα σε ένα υπνοδωμάτιο που μετατράπηκε σε τόπο φρίκης.

Και στο διπλανό δωμάτιο –
δύο μικρά παιδιά.

Έξι και δέκα ετών.

Ίσως εκεί να βρίσκεται η πιο σκοτεινή πλευρά μιας τέτοιας ιστορίας.

Όχι μόνο στο έγκλημα.

Αλλά στη σκέψη –
ότι πριν χυθεί αίμα –
είχαν προηγηθεί φόβος –
κραυγές –

και μια γυναίκα που φαίνεται πως ζητούσε βοήθεια.

Μια γειτονιά που άκουγε καβγάδες.

Ένα σπίτι που φαίνεται να έκρυβε βία πίσω από κλειστές πόρτες.

Και τότε –
γεννιέται ξανά το ίδιο βαρύ ερώτημα:

Πόσες φορές πρέπει να φοβηθεί ένας άνθρωπος πριν σωθεί πραγματικά;

Η ενδοοικογενειακή βία δεν ξεκινά ξαφνικά με ένα έγκλημα.

Προηγούνται –
σκιές.

Έλεγχος.
Ταπείνωση.
Φόβος.

Σιωπές που μεγαλώνουν μέσα στους τοίχους ενός σπιτιού.

Και πολλές φορές –
οι γυναίκες που ζουν μέσα σε αυτόν τον τρόμο δεν ζητούν αμέσως βοήθεια γιατί φοβούνται ότι η επόμενη έκρηξη μπορεί να γίνει ακόμη πιο επικίνδυνη.

Κι αυτό είναι που παγώνει περισσότερο μια κοινωνία.

Η σκέψη ότι κάποια τελευταία προειδοποίηση –
κάποια τελευταία κραυγή –
μπορεί να μην πρόλαβε ποτέ να γίνει σωτηρία.

Γιατί όταν ένα σπίτι γεμίζει φόβο –
παύει να είναι σπίτι.

Γίνεται –
παγίδα.

Και τότε –
τα παιδιά δεν μεγαλώνουν μέσα σε οικογένεια.

Μεγαλώνουν μέσα στον τρόμο.

Ίσως αυτό είναι το πιο σκοτεινό τραύμα όλων.

Ότι δύο μικρά παιδιά βρέθηκαν να κοιμούνται λίγα μέτρα μακριά από μια τραγωδία που θα τα ακολουθεί για όλη τους τη ζωή.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ –
ΔΕΝ ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΤΥΧΑΙΑ ΟΤΑΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ.

ΠΡΟΗΓΟΥΝΤΑΙ –

ΣΙΩΠΕΣ –

ΤΡΟΜΟΣ –

ΑΠΕΙΛΕΣ –

ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ –

ΠΟΥ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΤΟ

ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΒΙΑΣ –

ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΑΡΓΑ.

Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι
καλλιτέχνης, συγγραφέας και αγιογράφος.