Όταν το μπόι σου δεν ξεπερνά το ενάμισι μέτρο και η γενικότερη σωματική σου διάπλαση συνηγορεί από μόνη της υπέρ της θεωρίας της «κατοχής του ελάχιστου δυνατού χώρου στην απεραντοσύνη του σύμπαντος» (δική μου η εφεύρεση της θεωρίας, μην την ψάξετε σε φιλοσοφικά εγχειρίδια) είναι αναπόφευκτο, ή τουλάχιστον αναμενόμενο, η προσωπικότητά σου να ακολουθεί και εκείνη το μονοπάτι προς τη σμίκρυνση.

Ωστόσο, σμίκρυνση δε σημαίνει ανυπαρξία. Το να γίνεσαι «μικρός» αφήνοντας χώρο στον Άλλο είναι στάση ζωής. Μια στάση ζωής που συχνά παρεξηγείται. Εκλαμβάνεται ως αδυναμία. Ή ως αγαθοσύνη (όχι με την αρχαία έννοια του όρου)…
Μερικές φορές ξεγελιέμαι κι εγώ η ίδια, πως είμαι τόσο μικρή και ασήμαντη που σχεδόν δεν υπάρχω.
Και τότε έρχονται στιγμές όπως αυτή…
«Βοήθησέ με, σε παρακαλώ», μου είπε τις προάλλες στην κλινική η συμπαθέστατη ασθενής. «Θα σε βοηθήσω» της είπα. Κρεμάστηκε από πάνω μου. Κυριολεκτικά. Έμεινα εκεί και την κράτησα για όσο χρειάστηκε, για όσο με χρειάστηκε, ξεπερνώντας ίσως τα όρια της αντοχής μου. Κράτησα την υπόσχεσή μου. Κράτησα την ασθενή μου όσο χρειάστηκε, μέχρι να μπορέσει να σταθεί πάλι στα πόδια της. Γιατί αυτό έπρεπε να κάνω, ως ψυχολόγος. Γιατί αυτό ήθελα να κάνω, ως Χριστίνα.
Έπειτα ακούστηκε το «κρακ». Κάτι έσπασε. Εγώ έσπασα;
Μας βόλεψε όλους – και μένα πρώτη από όλους – να επικεντρωθούμε στον πόνο που μπορούσαμε να ψηλαφίσουμε. Τον ονομάσαμε κιόλας. Οσφυαλγία. Ισχιαλγία. Αυχεναλγία. Κι όλα καλά.
Έχω αρκετές συνεδρίες ψυχοθεραπείας στην πλάτη μου για να είμαι σε θέση να καταλάβω πως εκείνο το «κρακ», ήταν κυρίως ψυχολογικό και σημάδευε το χρονικό σημείο που «τα βάρη των άλλων» είχαν γίνει για μένα ασήκωτα.
Αν πίστευα στο Καλό Τζίνι θα μπορούσα να του ζητήσω ως χάρη λίγη ελαφρότητα. Μα και πάλι, θα κινδύνευα να γίνω φελλός για να επιπλεύσω. Και δεν τους γουστάρω τους φελλούς, δεν τους γουστάρω καθόλου!
Το να σηκώνω τα βάρη των άλλων είναι επιλογή μου. Κι αν κάποτε λυγίζω ή «σπάω», μαζεύω τα κομμάτια μου και συνεχίζω. Γιατί αν κάτι έχω μάθει να κάνω στη ζωή μου – και το έμαθα με δάκρυα και μελάνι- είναι πάνω από όλα να κουβαλάω τον εαυτό μου.
Όσο μπορώ θα είμαι εκεί, να κρατάω αυτούς που με χρειάζονται, μέχρι να είναι σε θέση να κουβαλήσουν κι εκείνοι το δικό τους εαυτό. Όσο μπορώ. Όσο μπορούν. Όσο μπορούμε. Το «μαζί» κάνει τη διαφορά.
Και κάτι τελευταίο. Μου αρέσει να σηκώνω τα βάρη των άλλων αθόρυβα (εντάξει, εκτός από σήμερα). Κι όταν μιλάω για τον εαυτό μου συνηθίζω να το κάνω αρκετά συγκαλυμμένα, κυρίως μέσα από τις ιστορίες μου. (Πάλι η «θεωρία του ελάχιστου χώρου»). Αυτό έχει κάποιες συνέπειες. Τις γνωρίζω και τις επωμίζομαι. Τις κουβαλάω… Κι ας πληγώνομαι ενίοτε.
Η εποχή μας δεν είναι φτιαγμένη για διακριτικούς ανθρώπους. Πόσο μάλλον για «μεταξωτούς ανθρώπους».
Silk cuts…
Οι λίγοι που έχω επιλέξει και με έχουν επιλέξει ξέρουν.
Πως όταν σωπαίνω δε σημαίνει απαραίτητα πως «δεν έχω ήχο». Πως όταν επιλέγω να φοράω μαύρα δε σημαίνει πως μέσα μου δεν κατοικεί το χρώμα. Πως όταν κινούμαι στο σκοτάδι δε σημαίνει πως είμαι αόρατη.

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.