«Ανώτερο από όλα τα δώρα του Θεού προς τον άνθρωπο είναι η δυνατότητα του ανθρώπου να μιλάει «ενώπιος ενωπίω» με τον Θεό, να συνομιλεί με τον Θεό, να αισθάνεται την οικειότητα με τον Θεό, να ζει μία προσωπική σχέση με τον Θεό, όχι μία σχέση απόμακρη, όχι μία σχέση τυπική, όχι μία σχέση συμβατική. Ακόμα και την κραυγή του και τον πόνο του για την αμαρτωλότητά του ο άνθρωπος, ο καθένας από μας, την εκφράζει σε μία προοπτική σχέσης, όχι σε μία προοπτική παραβάσεως κάποιων εντολών.

Για αυτό και με αυτή τη κραυγή ξεκίνησε η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή: «Μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τοῦ παιδός σου». Όχι από του υπαλλήλου σου, όχι από του υποτακτικού σου, όχι από του κατάδικου, αλλά από του παιδιού σου. Αισθανόμαστε ότι είμαστε παιδιά και είμαστε παιδιά του Θεού Πατέρα. Και τίποτα άλλο δεν εκφράζουμε όλη αυτή την περίοδο, ιδιαίτερα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, παρά τον πόνο και τη λαχτάρα μας να επιστρέψουμε στην αγκαλιά του Πατέρα μας. Η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ένας δρόμος για το πώς θα τα ξαναφτιάξουμε με το Θεό, και αν τα ξαναφτιάξουμε με τον Θεό, θα τα ξαναφτιάξουμε και με τον εαυτό μας, θα τα ξαναφτιάξουμε και με τους γύρω μας.

Όπως λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, όπως τόσο ωραία το λέει ο Αββάς Ματόης στο Γεροντικό: «Όσο πλησιάζει ο άνθρωπος στο Θεό, τόσο πιο αμαρτωλό βλέπει τον εαυτό του», γιατί όσο πλησιάζει κανείς το Θεό, τότε αποκτά την αληθή γνώση και την αληθή αυτογνωσία, την πραγματική αυτογνωσία και βλέπει ποιος πραγματικά είναι, καθρεφτίζει τον εαυτό του απέναντι στο θέλημα του Θεού και καταλαβαίνει τη φτώχεια του, την ένδειά του, τις ελλείψεις του, και όχι τις ελλείψεις των άλλων.

«Κύριε δώρησαί μοι τοῦ ὁρᾶν τὰ ἐμὰ πταίσματα, καὶ μὴ κατακρίνειν τὸν ἀδελφόν μου, ὅτι εὐλογητὸς εἶ, εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων». Έτσι καταλήγει η ευχή του Οσίου Εφραίμ, που είναι και πιο συχνά αναγιγνωσκόμενη και εκφραζόμενη προσευχή μας τούτες τις ημέρες. «τοῦ ὁρᾶν τὰ ἐμὰ πταίσματα». Αυτή είναι η οδός της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, «τοῦ ὁρᾶν τὰ ἐμὰ πταίσματα», ο καθένας από μας να δει επιτέλους τον εαυτό του, να πάψει να σε συσκοτίζει τη θέα του εαυτού του με τη θέα των άλλων, με τη θέα των τρίτων. Να πάψουμε να ασχολούμαστε με την περιέργεια, την φιλαρχία και την αργολογία αυτού του κόσμου και να αποκτήσουμε πνεύμα σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής και αγάπης.

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.