Κατά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας, υπάρχει η ευλογημένη συνήθεια στην Παράδοσή μας, να παραδίδουμε στο λειτουργό ονόματα προσφιλών μας, ζώντων και κεκοιμημένων (σε ξεχωριστά φύλλα) ώστε εκείνος με τη σειρά του να τα μνημονεύσει, να τα αναφέρει ένα-ένα πάνω από τον Αμνό του Θεού, τον αίροντα την αμαρτίαν του κόσμου στην Αγία Πρόθεση.

Αυτό έχει μεγάλη σημασία, διότι η ώρα της Θείας Λειτουργίας είναι η ιερότερη, η πιο δυνατή, η πιο αποτελεσματική σε ευλογία. Και διότι κάθε ψυχή είναι ξεχωριστή μπροστά στα μάτια του Προσωπικού Τριαδικού Θεού μας και έχει τη θέση της και δικαιούται αυτής της τιμής και της ειδικής ευλογίας. Εξάγει δε ο λειτουργός από το πρόσφορο ένα μικρό ψιχουλάκι, σαν κάτι αντίστοιχο με τον Αμνό και τις μερίδες της Παναχράντου και των Αγίων, ώστε η παρουσία της κάθε ψυχής στο Άγιο Δισκάριο, σα στον Ουρανό, να είναι αισθητή και συγκεκριμένη. Μάλιστα, πρέπει να γνωρίζουμε ότι αυτό το προνόμιο το έχουν μόνο οι βαπτισμένοι χριστιανοί. Δεν μνημονεύονται αλλόθρησκοι και αλλόδοξοι. Αν υπάρξει κάποια ανάγκη να προσευχηθούμε γι’ αυτούς, το κάνουμε στην Παράκληση. Τα ονόματα πρέπει να είναι γραμμένα σε γενική, διότι ακολουθούν τη φράση «μνήσθητι Κύριε». Και το ρήμα «μιμνήσκομαι» (=αναθυμούμαι) συντάσσεται με γενική· Μνήσθητι Κύριε του δούλου Σου (τάδε)… Επίσης, όταν πρόκειται για συζύγους, τα ονόματα πρέπει να γράφονται πλάι -πλάι, διότι αποτελούν ένα, π.χ. Γεωργίου και Αθανασίας η Ευστρατίου-Μαρίας. Μπορούμε συνοπτικά να προσθέτουμε «και των τέκνων» η «τέκνων, εγγόνων, συγγενών, προσφιλών, γειτόνων, εχθρών». Για τους κεκοιμημένους προσθέτουμε το συνοπτικό: «οικείων, πάππον προς πάππον». Πέραν αυτού, υπάρχουν ορισμένα επίθετα, που συνοδεύουν πιθανώς το όνομα, που για την Εκκλησία αποτελούν τίτλο τιμής και αξίωμα. Και δεν πρέπει να παραλείπονται. π.χ. Εμμανουήλ Ιερέως, Αγγελικής Πρεσβυτέρας. Μάρκου Προσκυνητού (των Αγίων Τόπων). Άλλα τέτοια προσωνύμια, που πρέπει να αναγράφονται, είναι: Επισκόπου (η Αρχιερέως), Ιερομονάχου, Διακόνου, Μοναχοδιακόνου, Αναγνώστου, Νεωκόρου, Ιεροψάλτου, Νηπίου, Στρατιώτου, Αναπήρου, Καρκινοπαθούς, Κατακοίτου, Ανεστίου, Πρόσφυγος… Όπως παρατηρούμε, ενώπιον του Θεού μας έχουν ξεχωριστή θέση και αξίωμα όσοι διακονούν στο Ναό Του, αλλά και όσοι ευρίσκονται σε κάποια θητεία προσφοράς (στρατιώτου) καθώς και όσοι δοκιμάζονται (καρκινοπαθούς, πτωχού κλπ). Τέλος, καλό και ενδεδειγμένο είναι, να τίθεται στην επικεφαλίδα των μνημονευμάτων, για μεν τους ζώντες: Υπέρ υγείας, θείου φωτισμού, προκοπής, ευλογίας… διά δε τους κεκοιμημένους: Υπέρ αναπαύσεως… Ενίοτε δε, παραπλεύρως κάποιου ονόματος να θέτουμε με δυό λόγια και το τρέχον αίτημα, που τους απασχολεί· π.χ. Νικολάου, επιτυχίας εις εξετάσεις· Ευανθίας, ευρέσεως εργασίας· Μαρίας, οικογενειακής αποκαταστάσεως· Αθανασίας, πλήρους θεραπείας αυτής· Φλώρας, αισίας διαπορεύσεως της εφηβείας· ειρηνεύσεως της ζωής, αποσοβήσεως των ποικίλων και εκτάκτων πειρασμών, υιοθετήσεως ταπεινού φρονήματος, ψυχικής και σωματικής ανακάμψεως, κ.ο.κ.

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.