ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ: «Γιορτή Ακοίμητου Ανθρωπισμού Αγάπης και Ελπίδας»! Του Καθηγητού Σταμάτη Πορτελάνου. «…Εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε», όταν χειμάζεται ο κόσμος και χάνει την ελπίδα του, η «Σκέπη» της είναι πάντα παρούσα.

Εορτή ακοίμητου και ανίκητου ανθρωπισμού η Κοίμηση της Θεοτόκου, όταν ψάχνουμε για κοινές αξίες δι-αύγειας για να μπορέσουμε να συγκροτήσουμε και να διαιωνίσουμε κοινότητα ζωής με αγάπη και ομοψυχία. Σύμφωνα με τον Δημόκριτο «Βίος ανεόρταστος, μακρά οδός απανδόκευτος». Δηλαδή, ζωή χωρίς γιορτή είναι μακρύς δρόμος χωρίς πανδοχείο.

Ακοίμητο, αεικίνητο, πρόσωπο είναι η Παναγία, «πανδοχείο» ακατάρρευστων των αρετών της αγάπης, της συμπόνιας, της κατανόησης και της παρηγοριάς.

Στεριώνει την ψυχή για να καταστεί άτρωτη στα κύματα του βίου. Είναι το Πάσχα του καλοκαιριού, το πέρασμα στη «δρόσο», στη χαρά του Πνεύματος. Είναι επανά-σταση στον εθισμό σε καθεστώς δυσμενών ειδήσεων και ανέορτων σχέσεων.

Είναι η «Γρηγορούσα», προστάτιδα, στην ελευθέρωση του κόσμου από «παντοίων κινδύνων» και στην παθοκτονία πριν τις βαρβαρότητες των ανθρωποκτονιών. Προστρέχει στην ακεραιότητα της ψυχής όταν γύρω τα πάντα καταρρέουν και η ιστορία καταγράφεται με μαύρες σελίδες.

Η γνήσια πίστη δεν επέχει θέση πρόσκαιρου αναλγητικού με κεριά που σβήνουν και ανίερες θρησκοληψίες, αλλά ανορθώνει τον άνθρωπο από την απαισιοδοξία, τις ψευδαισθήσεις και τις απειλές του κόσμου, ανοίγοντας συνεχώς δρόμους στην υπαρξιακή του τροχοδρόμηση.

Η αέναη παρουσία της Παναγίας στον κόσμο, ως αγιασμένος συνάνθρωπος, με θειότητα και μετά-σταση από τη φθορά, συμμετέχει και κοινωνεί με τη ζωή των ανθρώπων και στην καθολικότητα του ανθρωπίνου είδους. Η προσευχή προς Αυτήν είναι διαχρονική αναφορά του ανθρώπου για σύλληψη της ουσίας και του νοήματος της ζωής και αναγνώριση κοινών γνωρισμάτων συνύπαρξης, αφού και Εκείνη ως άνθρωπος γνώρισε τον αγώνα και τις ανθρώπινες αγωνίες.

Διακυβεύεται η «καθολικότητα», η «πλάτυνση» της ζωής με τον μονοστατικό τρόπο συμπεριφοράς του σύγχρονου ανθρώπου. Ο διχασμός ανάμεσα: στο «φαίνεσθαι» και στο «Είναι», στα λόγια και στα έργα, στο νου και στο συναίσθημα, στην τέχνη και στη ζωή, στην «ατομικότητα» και στην «προσωπικότητα», στην πολιτική και στο ήθος είναι σχιζοφρένεια και κενότητα που μαστίζει την εποχή μας.

Η Παναγία, η «Πλατυτέρα», δεν πέθανε επειδή ενσάρκωσε τον υπερούσιο Λόγο που είναι η αιτία της λαμπερής ζωής και της αιωνιότητας με τις αρετές Του.

Οι Στωικοί σημείωναν ότι το «κατά φύσιν ζην» σημαίνει το «κατ’ αρετήν ζην», δηλαδή αυτό που αναδείχθηκε και υποστασιοποιήθηκε στο πρόσωπο της Παναγίας και την κατέστησε Θεομήτορα και «Μητέρα της Ζωής». Αμέτρητα είναι τα ονόματα, ή «Θεοτοκωνύμια» όπως λέγονται, που έχουν αποδοθεί από το λαό στην Παναγία. Υπολογίζεται πως ανέρχονται στα 500.

Αυτά προέκυψαν από τη σχέση που έχει η Παναγία με το Χριστό σύμφωνα με τους ύμνους, αλλά και από τη σχέση της Παναγίας με τους πιστούς που αποτυπώνεται και στον τρόπο και στον τόπο όπου αγιογραφείται.

Ο Άλμπερτ Καμύ στον «Επαναστατημένο άνθρωπο» γράφει:

«Όταν οι αρχές κλονίζονται, οι άνθρωποι έχουν μόνο έναν τρόπο να τις διαφυλάξουν και να διαφυλάξουν την πίστη τους: να πεθάνουν για τις αρχές αυτές».

Η θυσία για ακοίμητες αξίες είναι προϊόν πίστης, κοινωνίας Πνεύματος ουσίας και άσβηστης γιορτής της καρδιάς.

Σταμάτης Πορτελάνος
τ. Αν. Καθηγητής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
Πρόεδρος Ολυμπιακού Κέντρου Φιλοσοφίας και Παιδείας

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.