Ο άγιος Παΐσιος(12 Ιουλίου) υπήρξε βαθιά ταπεινός άνθρωπος. Πλησίασε τον Θεό σε μέγιστο βαθμό. Μα όσο πιο καθαρά αντικρύζειο άνθρωπος την τελειότητα του Θεού, τόσο πιο καλάβλέπει, σαν σε καθρέφτη,τον εαυτό του, τη δική του ατέλεια. Οδηγείται έτσι σε γνήσια ταπεινοφροσύνη. «Η γνώση του εαυτού μας, λέει ο άγιος Παΐσιος, γεννά την ταπείνωση. Γιατί όσο περισσότερο γνωρίζει ο άνθρωπος τον εαυτό του, τόσο περισσότερο ανοίγουν τα μάτια της ψυχής του και βλέπει καθαρότερα τη μεγάλη του αδυναμία». Βλέποντας ο άνθρωπος από τη μια τη δική του αθλιότητα και αχαριστία, και από την άλλη «τη μεγάλη αρχοντιά και την ευσπλαχνία του Θεού, συντρίβεται εσωτερικά, ταπεινώνεται πολύ και αγαπάει τον Θεό πολύ».

Τα λόγια του αγίου Παϊσίουφέρνουν στον νου μας τον ρωμαίο εκατόνταρχο, που περιγράφεται στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής Δ΄ Ματθαίου.Ο δούλος του είχε αρρωστήσει βαριά από κάποια επώδυνη παράλυση. Ο εκατόνταρχος όμως, πράγμα ασύνηθες, αγαπούσε πολύ τον δούλο του.Ζήτησε από τον Χριστό να τον θεραπεύσει. Όταν όμως ο Χριστός ξεκίνησε για το σπίτι του, ο εκατόνταρχος αντέδρασε λέγοντας: «Κύριε, ουκ ειμί ικανός, ίνα μου υπό την στέγηνεισέλθης».Θεώρησε πολύ μικρό τον εαυτό του για τέτοια τιμή. «Πες μόνο ένα λόγο και ο δούλος μου θα γίνει καλά». Και ο Χριστός θαύμασεκαι επαίνεσε τη στάση του.

Αυτό είναιτο γνώρισμα των αγίων. Όσο πιο κοντά έρχονται στον Θεό, τόσο πιο βαθιά αισθάνονται τη μηδαμινότητά τους. Διηγείται ο αββάς Δωρόθεος,ότι κάποιος άρχοντας από τη μικρή πόλη Γάζα δεν μπορούσε να καταλάβει πώς γίνεται αυτό. Τον ρωτάει ο αββάς Δωρόθεος: «Πώς θεωρείς τον εαυτό σου, όταν είσαι στην πόλη σου;» «Στην πόλη μου περνιέμαι σαν πρώτος και τρανός». «Αν πας στην Καισάρεια, πώς θεωρείς τον εαυτό σου;» «Στην Καισάρεια θεωρώ τον εαυτό μου σαν τον πιο ασήμαντο από τους άρχοντές της». «Αν πας στην Αντιόχεια;» «Στην Αντιόχεια θα νιώθω σαν χωριάτης». «Αν πας και στην Κωνσταντινούπολη, μπρος στον βασιλιά, πώς θα βλέπεις τον εαυτό σου;» «Εκεί θα νιώθω φτωχός, ένας ζητιάνος».

Έτσι ακριβώς συμβαίνει και στους αγίους. Όσο πλησιάζουν το άφθαστο μεγαλείο του Θεού, τόσο πιο ασήμαντο βλέπουν τον εαυτό τους. Όταν ο Αβραάμ πριν από την καταστροφή των Σοδόμων αξιώθηκε να δει και να συνομιλήσει με τον Θεό, είπε: «Εγώ ειμι γη και σποδός». Όταν ο Ησαΐας είδε τον Θεό «επί θρόνου υψηλού και επηρμένου»,με τα εξαπτέρυγα Σεραφίμ να τον περικυκλώνουν και τον ναό γεμάτο από τη δόξα του, είπε ταπεινά: «Ω τάλας εγώ, …ότι άνθρωπος ων και ακάθαρτα χείλη έχων… τον βασιλέα Κύριον Σαβαώθ είδον τοις οφθαλμοίς μου».Το ίδιο ταπεινά ένιωσεκαι ο Δανιήλ και είπε, όταν ο Θεός με τρόπο θαυματουργικό, μέσω του Αββακούμ, του έστειλε τροφή στον λάκκο των λεόντων:«Εμένα θυμήθηκε ο Θεός;»

Η αίσθηση της αμαρτωλότητάς μας είναι αλάνθαστο δείγμα γνήσιας ταπεινοφροσύνης.

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.