ΠΙΣΤΗ - ΘΑΥΜΑΤΑ: Η αληθινή πίστη δεν έχει ανάγκη από θαύματα! Του Νικόλαου Λεβέντη. Η πίστη μας συχνά δεν είναι αληθινή. Νομίζουμε ότι ο Θεός είναι ο μπαμπάς μας που σαν παιδάκια τον κάνουμε ό,τι θέλουμε ή ο υπηρέτης μας που καταφάσκει κάθε ανόητη και εγωιστική επιθυμία μας ή κάποιος υπεράνθρωπος με μαγικές δυνάμεις, που δύναται να εξολοθρεύσει τους πολεμίους Του, ενώ εμείς, οι «καλοί» θα δικαιωθούμε.

Όλες οι ανωτέρω απόψεις είναι εσφαλμένες και οι υποστηρικτές τους, κατά τη γνώμη μου, χρήζουν ψυχιατρικής παρακολούθησης. Δυστυχώς, με περισσό θράσος τολμούμε να δημιουργούμε έναν «θεό» που να μην εμποδίζει την καλοπέρασή μας, τις επιδιώξεις και τις επιθυμίες μας, αλλά που με τις πράξεις του να επιβεβαιώνει τις ιδεοληψίες μας. Ευτυχώς, ο Όντως Ων δεν εξαρτάται, δεν επηρεάζεται και δεν μολύνεται από την ανοησία μας.

Η πίστη μας είναι προς τον Χριστό. Η πίστη στον Χριστό γεννά θαύματα. Όπως ο ίδιος ο Κύριος μάς διδάσκει, μέσω των ευαγγελικών λόγων Του, το θαύμα ακολουθεί την πίστη. Ο Μέγας Θεός μας δεν θαυματουργεί για να πιστέψουμε σε Αυτόν, ούτε για να δείξει το μεγαλείο Του και να δοξαστεί από τους ανθρώπους. Ο Μέγας Θεός μας δεν έχει ανάγκη των χειροκροτημάτων μας. Ο Μέγας Θεός μας θαυματουργεί στους πράους και ταπεινούς στην καρδιά χωρίς διακρίσεις, θαυματουργεί από αγάπη και υπέρ της σωτηρίας όλων των ανθρώπων. Δεν έχει ανάγκη ο Θεός τον άνθρωπο για να του αποδείξει την παρουσία Του.

Οι πολέμιοι του Χριστού μας δίνουν την ευκαιρία να βρούμε την αληθινή πίστη. Πώς; Εξυγιαίνοντας την πίστη μας από τα ανθρώπινα πρόσθετα στο πέρασμα των αιώνων και θεραπεύοντας την πνευματική μας ασθένεια. Η αληθινή πίστη απαιτεί έρευνα, διότι μέσω της έρευνας των Γραφών οδηγούμαστε στην Αλήθεια, δηλαδή Εκείνον, όπως Εκείνος μας αποκαλύπτει, μέσα από τη πέννα του ευαγγελιστού Ιωάννη.

Η σχέση μας με τον Θεό είναι σχέση προσωπική. Ωστόσο, αυτό δε σημαίνει μία σχέση κομμένη και ραμμένη στα μέτρα μας. Το ότι ο Κύριος μας σχετίζεται μαζί μας προσωπικά δεν σημαίνει ότι εμείς τον προσαρμόζουμε στη ζωή μας ή ότι Εκείνος δέχεται να προσαρμόζεται κατά τις επιθυμίες μας, αλλά ότι: α) ως πρόσωπα, ως εικόνες Θεού σχετιζόμαστε μαζί Του και β) ότι ως Θεός μπορεί να μας βοηθήσει τον καθένα ατομικά να υπερβούμε τα πάθη μας, τα ελαττώματά μας, να πληρώσει τις ελλείψεις και τις ατέλειές μας.

Ως εικόνες Θεού αναφερόμαστε στον Θεό απευθείας και ως δούλοι Θεού υποτασσόμαστε οικειοθελώς στις παραληφθείσες από τους Ευαγγελιστές και Αποστόλους εντολές Του, ώστε ζώντας κατά Χριστόν να φτάσουμε να σταθούμε απέναντι στον Χριστό πρόσωπο προς πρόσωπο. Ο Χριστός μας είναι ο Θεός που βοηθά τον κάθε αμαρτωλό και ταλαίπωρο άνθρωπο να σταθεί στα πόδια του. Ως Πρωτότυπο σχετίζεται προσωπικά, ήτοι οντολογικά, με καθέναν από μας. Τι μεγαλύτερο θαύμα από αυτό;

Στο πλαίσιο, όμως, της θρησκοληψίας μας και της επιφανειακής πίστης μας αναζητούμε το θαύμα εκτός μας και γύρω μας. Λησμονούμε την ευαγγελική αλήθεια ότι ο Χριστός είναι η Οδός, η Αλήθεια, η Ζωή, το Φως. Η πίστη σε αυτό το Φως, αυτή τη Ζωή, αυτή την Αλήθεια και αυτή την Οδό υπερβαίνει κάθε θαύμα.

Αν η πίστη μας κλονίζεται λόγω της αμφισβήτησης ενός «θαύματος» ή ακόμα και της απόδειξης του ψεύδους του τότε η πίστη μας δεν είναι αληθινή. Αποδεικνύεται ότι δεν στηρίζουμε τη πίστη μας στον Χριστό, αλλά στο θαύμα αυτό καθαυτό. Αποδεικνύεται ότι φέρουμε εντός μας μία τοτεμική λογική και έχουμε την ανάγκη να δημιουργούμε είδωλα, για να στηρίζουμε σε αυτά την εμπιστοσύνη μας προς τον Θεό.

Η κοινότητα των πιστών πάσχει, αλλά η Χάρη του Κυρίου μας μπορεί να τη γιατρέψει, αρκεί να αφήσουμε χώρο στη Χάρη να ενεργήσει στη ζωή μας και εντός μας. Η ψευδοαγιοσύνη μας, η χριστιανόσχημη ταπεινότητα μας, η ρηχή πίστη μας (διανθισμένη με ειδωλολατρία) απομακρύνουν τη θεία Χάρη.

Τι να κάνουμε; Να παραδεχτούμε την αποτυχία μας ως εικόνων του Θεού. Να παραδεχτούμε την αποτυχία μας να διατηρήσουμε καθαρό και ακέραιο τον Χριστό που ενδυθήκαμε κατά τη βάπτισή μας. Τότε θα συμβεί εντός μας η πραγματική Ανάσταση, διότι η ομορφιά του Χριστού σώζει και ανασταίνει τον κόσμο και τον άνθρωπο.

Χριστός Ανέστη! Αυτό είναι το Θαύμα. Αυτός είναι η Αλήθεια. Σημασία δεν έχει το τι γίνεται εντός του ιερού κουβουκλίου του Παναγίου Τάφου ή αν αληθινά δακρύζει μία ιερή εικόνα. Όσο ακραίο και ανορθόδοξο και αν ακούγεται, τίποτα άλλο εκτός του Χριστού δεν θα έπρεπε να μας νοιάζει ως Χριστιανούς. Η πίστη μας δεν είναι σε φλόγες, κεριά, δάκρυα και ό,τι άλλο. Ο Χριστός είναι το κέντρο της ζωής μας. Ο Χριστός έχει σημασία. Ο Χριστός ανέστη και ανέστη αληθώς. Ποιός θα μπορούσε να σκοτώσει την Αλήθεια και τη Ζωή, ποιος θα μπορούσε να σβήσει το Φως του Κόσμου και να σκοτίσει την Οδό;

Το κέντρο μας δεν είναι χαμένο. Έχει όνομα. Ονομάζεται Ιησούς Χριστός. Είναι Εκείνος που δίδαξε την Αλήθεια όντας η Αλήθεια. Έπαθε, σταυρώθηκε, ενταφιάστηκε, αναστήθηκε και θα ξαναέρθει, γιατί δεν έπλασε και δεν βίωσε όσα βίωσε για να ζούμε μακριά και αγαπημένοι, αλλά μαζί Του, εν Αυτώ, χωρίς διακρίσεις.

Η δυσπιστία του Θωμά ηττήθηκε. Μακάριοι είναι όσοι πιστέψουν χωρίς να δουν και να αγγίξουν. Αυτή η ευαγγελική αλήθεια είναι δύσκολη. Πρέπει, όμως, να κατανοήσουμε κάποτε ότι ο Κύριος μας δεν είναι υποχρεωμένος να εμφανίζεται αυτοπροσώπως σε κάθε έναν που αμφισβητεί τις πληγές Του. Είναι ο Κύριος μας, δεν είναι υποχείριο των λογισμών μας ούτε αντικείμενο προς εξέταση στο εργαστήριο. Είναι αυτός που είναι, όπως ο ίδιος επέλεξε να καλέσει τον εαυτό του, καθώς αναφέρεται στο βιβλίο της Εξόδου.

Εκεί που ο νους συναντά την ψυχή, γεννάται το πνεύμα. Όσο ρομαντικό ή ουτοπικό και αν φαίνεται, με τα πνευματικά αισθητήρια μας μπορούμε να συναντηθούμε με τον Χριστό. Πώς, όμως, θα γίνει αυτό εφικτό; Πλέον η απάντηση έχει καταντήσει κλισέ: Ζώντας κατά Χριστόν. Πώς είναι να ζει κανείς κατά Χριστόν; Οι άγιοι και οι αγίες Του μαρτυρούν περί Αυτού

Έτσι και εμείς, όσοι άνθρωποι προσπαθούμε να καταστούμε κάποια στιγμή κατ’ ουσίαν Χριστιανοί κρίνεται γόνιμο να εμπιστευτούμε την Εκκλησία, το σώμα του Χριστού, διότι είναι φορέας της θείας χάριτος και μας διδάσκει την Αλήθεια. Ο Κύριος μας είναι μακρόθυμος. Να μην φοβόμαστε, λοιπόν, τις πτώσεις, τα λάθη, τις παραλείψεις μας. Ο Θεός μας βλέπει τον αγώνα μας και θέλει όλοι μας να σωθούμε. Γι’ αυτό μας βοηθάει να σηκωθούμε ή μας συγκρατεί ως προστατευτικό δίχτυ την ώρα της πτώσης.

Δεν χρειάζονται λογικά επιχειρήματα για να αποδείξουμε στους εαυτούς μας την ορθότητα της πίστης μας, ούτε θαύματα για να πιστέψουμε ή για να πιστέψουν οι «άλλοι» και εμείς να καυχηθούμε για την πίστη μας που επιβεβαιώθηκε.

Ας ακούσουμε το ένστικτό μας, ας ακούσουμε την συνείδησή μας, ας ακούσουμε την καρδιά μας, ας ακούσουμε τον νου μας (χωρίς να παρασυρόμαστε από ακαδημαϊκά ιδεολογήματα και περισπούδαστες θεωρίες), και θα δούμε ότι όλα φωνάζουν: Ζει Κύριος ο Θεός ημών!

Ο ίδιος ο Χριστός μας είναι το Θαύμα και οι άγιοι και οι αγίες της Εκκλησίας λειτουργούν προς επίρρωση αυτού του Θαύματος. Αυτό γιατί δεν μας αρκεί;

Νικόλαος Λεβέντης, θεολόγος

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.