Δεν μας διαλύει ο κόσμος – Μας διαλύουν όσοι χαίρονται να δηλητηριάζουν τον δημόσιο λόγο

Έναν ψίθυρο τοξικότητας –
ένα σχόλιο που στάζει δηλητήριο –
μια λέξη που δεν ειπώθηκε για να φωτίσει –
αλλά για να μολύνει.

Και σήμερα –
περισσότερο από ποτέ –
ζει ανάμεσά μας μια φυλή ανθρώπων
που δεν φαίνεται –
αλλά την αναπνέουμε:

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ
ΝΑ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΛΟΓΟ.

Δεν φταίει «ο κόσμος» –
Δεν φταίει «η κοινωνία» –
Φταίει η μικρή –
σκοτεινή –
μειοψηφία –
που νιώθει ζωντανή
μόνο όταν καταστρέφει.

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ –
ΠΟΥ ΔΕ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΠΟΥΝ ΚΑΤΙ –
ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΗΓΩΣΟΥΝ.

Υπάρχει ένας τύπος ανθρώπου –
που δεν ψάχνει την αλήθεια.
Ψάχνει τον στόχο!

Δεν ψάχνει διάλογο –
ψάχνει θόρυβο.

Δεν ψάχνει δικαιοσύνη –
ψάχνει σύγκρουση.

Είναι αυτοί –
που δεν έχουν επιχειρήματα –
κι έτσι επιλέγουν το δηλητήριο.

Γιατί το δηλητήριο –
είναι εύκολο.
Και το εύκολο –
πάντα βρίσκει κοινό.

Κι έτσι –
ένα σχόλιο γίνεται σπίθα.
Μια ανάρτηση –
λεπίδα.
Και ο δημόσιος λόγος –
γίνεται αρένα.

ΟΤΑΝ Ο ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΛΟΓΟΣ – ΜΟΛΥΝΕΤΑΙ – ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΝΟΙΞΕ ΠΡΩΤΟΣ ΤΗ ΦΙΑΛΗ.

Η τοξικότητα –
δεν γεννιέται μόνη της.

Κάποιος την ξεκινά –
Κάποιος τη συντηρεί –
Κάποιος τη χαϊδεύει –
Κάποιος τη μοιράζει
σαν προσφορά.

Και υπάρχει μια αλήθεια –
που δεν λέγεται:

η τοξικότητα δεν εξαπλώνεται –
Την ταΐζουμε.

Με τα shares –
με τα reactions –
με την προσοχή μας.

Στον ψηφιακό κόσμο –
η προσοχή είναι οξυγόνο.

Και όσο οξυγόνο
ρίχνεις στο δηλητήριο –
τόσο αυτό φουσκώνει.

ΔΕΝ ΜΑΣ ΔΙΑΛΥΕΙ Η ΔΙΑΦΩΝΙΑ –
ΜΑΣ ΔΙΑΛΥΕΙ Η ΚΑΚΟΒΟΥΛΙΑ.

Η διαφορετική γνώμη –
είναι οξυγόνο.

Η σύγκρουση –
είναι πρόοδος.

Η διαφωνία –
είναι φυσιολογική.

Αυτό που σκοτώνει –
δεν είναι η άποψη.
Είναι η πρόθεση.

Εκείνος που θέλει λύση –
είναι σύμμαχος.
Εκείνος που θέλει αίμα –
είναι απειλή.

Και σήμερα –
τον δημόσιο λόγο –
δεν τον απειλούν οι τολμηροί.
Τον απειλούν οι μικρόψυχοι.

ΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ –
ΠΑΝΤΑ ΚΡΥΒΕΙ ΦΟΒΟ.

Ο τοξικός άνθρωπος –
δεν δυναμώνει όταν επιτίθεται.
Αποκαλύπτει τον φόβο του.

Ο άνθρωπος που έχει βάθος –
μιλά με επιχειρήματα.

Ο άνθρωπος που έχει γνώση –
μιλά με ευθύνη.

Ο άνθρωπος που έχει βεβαιότητα –
μιλά με ηρεμία.

Μόνο ο άνθρωπος που φοβάται –
ουρλιάζει.

Και η τοξικότητα –
είναι κραυγή φόβου
μεταμφιεσμένη σε άποψη.

Η ΤΕΛΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ –
Η ΠΙΟ ΣΚΛΗΡΗ –
Η ΠΙΟ ΑΝΑΓΚΑΙΑ.

Δεν φταίνε οι εποχές –
Δεν φταίνε τα μέσα –
Δεν φταίει η τεχνολογία.

Φταίνε όσοι χαίρονται
να δηλητηριάζουν τον λόγο –
και όσοι τους αφήνουν.

Ο κόσμος δεν διαλύεται –
από μια κακή λέξη.

Διαλύεται –
όταν συνηθίζει την κακή λέξη.

Γι’ αυτό –
η ευθύνη –
είναι δική μας.

Τι επιβραβεύουμε –
τι αναπαράγουμε –
τι αφήνουμε –
τι αντέχουμε.

ΓΙΑΤΙ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΠΟΥ ΑΝΕΧΕΤΑΙ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ –
ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ
ΘΑ ΤΟ ΑΝΑΠΝΕΥΣΕΙ.

ΚΑΙ ΤΟΤΕ –
Ο ΛΟΓΟΣ –
ΕΙΤΕ ΚΑΘΑΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΑΕΡΑ –
ΕΙΤΕ ΤΟΝ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΕΙ
ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ.

* Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.