Χρίστος Χαλικιάς: Προς τον ανώνυμο μικρότητας αν είχατε όνομα θα είχατε και θάρρος!

Κάποιος –
κάπου –
έστειλε απειλή –
Ανώνυμη –
Αόρατη –
Χωρίς όνομα –
Χωρίς πρόσωπο –
Χωρίς καρδιά –

Κι αν νομίζει πως η σκιά του
μπορεί να φοβίσει τον λόγο μου –
τότε αγνοεί κάτι πολύ βασικό –

Ο λόγος που δεν πουλιέται –
δεν φοβάται.

ΑΝΩΝΥΜΕ –
ΕΣΥ ΠΟΥ ΑΠΕΙΛΕΙΣ –
ΜΕ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΣΑΝ ΣΚΟΡΠΙΣΜΕΝΑ ΦΥΛΛΑ –
ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ;
ΡΑΧΗ –

Ο άνθρωπος που κρύβεται –
δεν προστατεύει τον εαυτό του –
Τον προδίδει –

Ο άνθρωπος που φοβάται να βάλει υπογραφή –
φοβάται τη σκιά της ίδιας του της φωνής –

Και ο άνθρωπος που απειλεί –
δεν είναι δυνατός –
Είναι σχεδόν τραγικό
πόσο εμφανώς αδύναμος είναι –

Γιατί;

Επειδή η δύναμη
δεν ψιθυρίζει –
Μιλάει όρθια –
Με όνομα –
Με φως –

ΕΓΩ –
ΕΧΩ ΟΝΟΜΑ –
ΕΧΩ ΦΩΣ –
ΕΧΩ ΑΛΗΘΕΙΑ –

Γράφω ό,τι πιστεύω –
Στέκομαι δημόσια –
Δεν κρύβομαι –

Κι αν κάτι λυγίζει αυτούς που φοβούνται –
είναι αυτό –
ότι κάποιος δεν τρέμει το πληκτρολόγιο –
δεν τρέμει τους ψιθύρους –
δεν τρέμει τη μικροπρέπεια –

Ότι κάποιος γράφει όχι για να φοβίσει –
αλλά για να σηκώσει –
Όχι για να πληγώσει –
αλλά για να φωτίσει –
Όχι για να αρέσει –
αλλά για να είναι ακέραιος –

ΚΑΙ ΤΩΡΑ –
ΑΚΟΥ ΜΕ ΚΑΘΑΡΑ –

Δεν με πειράζει που είσαι άγνωστος –
Με πειράζει που είσαι μικρός –

Όχι μικρός στο μπόι –
Μικρός στο ήθος –
Μικρός στο θάρρος –
Μικρός στην ψυχή –

Γιατί εκείνοι που έχουν ψυχή –
λένε το όνομά τους –
Δεν το σβήνουν –

Κι εκείνοι που έχουν φωνή –
μιλούν έμπροσθεν –
όχι όπισθεν –

Κι εκείνοι που έχουν ηθικό ανάστημα –
δεν κρύβονται πίσω από μηνύματα –
Στέκονται –
Υπογράφουν –
Αναλαμβάνουν –

ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ –
ΜΕΙΝΕ –
ΑΛΛΑ ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ
ΝΑ ΣΕ ΦΟΒΗΘΕΙ ΚΑΝΕΙΣ –

Ο φόβος –
είναι δώρο –
που το αξίζουν μόνο οι μεγάλοι –
Κι εσύ – ο ανώνυμος –
δεν συγκαταλέγεσαι σ’ αυτούς –

Οι απειλές σου –
είναι σαν τις σκιές στο σούρουπο –
μεγάλες μόνο
για όποιον δεν άναψε φως –

ΕΓΩ –
ΕΧΩ ΑΝΑΨΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΜΟΥ –
ΚΑΙ ΤΟ ΦΩΣ –
ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ –

Αν ενοχλείσαι από την πίστη μου –
έχε θάρρος –
Αν ενοχλείσαι από τον λόγο μου –
απάντησέ τον –
Αν ενοχλείσαι από την αλήθεια μου –
αντικρούσέ την –

Αλλά μην απειλείς από τρύπες –
Μην χλευάζεις από κρυψώνες –
Μην μιλάς από σκοτάδια –

Γιατί ο αόρατος –
δεν είναι άτρωτος –
Είναι απλώς ένα
κενό με πληκτρολόγιο –

ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ –

ΠΟΥ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ –
ΜΑ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΠΕΙΣ –

Ο άνθρωπος που απειλεί –
φοβάται περισσότερο
από εκείνον που δέχεται την απειλή.
Η φωνή του κρύβει τρόμο –
το μήνυμά του στάζει ταραχή –
η σκιά του προδίδει
όσα δεν αντέχει η ψυχή του.

Γιατί η απειλή –
δεν είναι δύναμη.
Είναι ο ήχος
μιας καρδιάς
που λύγισε πριν μιλήσει.

ΚΑΙ ΝΑ ΤΙ ΔΙΑΧΩΡΙΖΕΙ –
ΤΟ ΦΩΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΙΑ –
ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΚΡΟΤΗΤΑ:

Ο άνθρωπος που γράφει με όνομα –
στέκεται στο φως.
Ο άνθρωπος που κρύβεται χωρίς πρόσωπο –
χάνεται στη δική του σκιά.

Κι όταν όλα σωπάσουν –
όταν μείνει μόνο η αλήθεια –
ένα πράγμα μένει καθαρό:

ΤΟ ΦΩΣ – ΜΕΝΕΙ ΟΡΘΙΟ –
ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ – ΜΕΝΕΙ ΜΟΝΟ.

* Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.