ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΑΛΙΚΙΑΣ: ΟΥΤΕ ΤΟ ΡΑΣΟ ΤΟΝ ΕΣΩΣΕ! Ο ΝΟΜΟΣ ΜΙΛΗΣΕ ΚΑΙ Η ΒΙΑ ΕΜΕΙΝΕ ΧΩΡΙΣ ΑΛΛΟΘΙ

Το ράσο –
δεν είναι άλλοθι.

Δεν είναι ασπίδα.
Δεν είναι εξαίρεση.
Δεν είναι προνόμιο.

Δεν είναι άδεια –
για διαφορετικούς κανόνες.

Γιατί απέναντι στον νόμο –
όπως και απέναντι στη συνείδηση –
όλοι κρίνονται –
από τις πράξεις τους.

Και μόνο από αυτές.

Η καταδίκη ιερέα στη Θεσσαλονίκη – για ενδοοικογενειακή απειλή –
επαναφέρει μια αλήθεια –
που δεν θα έπρεπε ποτέ να χρειάζεται να επαναλαμβάνεται.

Η βία –
δεν αλλάζει πρόσωπο –
ανάλογα με την ιδιότητα του δράστη.

Δεν γίνεται λιγότερο σοβαρή.
Δεν γίνεται λιγότερο επώδυνη.
Δεν γίνεται λιγότερο καταδικαστέα.
Δεν γίνεται λιγότερο βία.

Ιδίως –
όταν μπροστά υπάρχουν παιδιά.

Ιδίως –
όταν ένα παιδί γίνεται μάρτυρας φόβου.

Γιατί υπάρχουν λέξεις –
που ξεχνιούνται.

Υπάρχουν περιστατικά –
που ξεθωριάζουν.
Υπάρχουν γεγονότα –
που χάνονται στον χρόνο.
Υπάρχουν όμως και εικόνες –
που μένουν για πάντα.

Και τίποτε –
δεν χαράζεται βαθύτερα στην ψυχή ενός παιδιού –
από τον φόβο μέσα στο ίδιο του το σπίτι.

Γι’ αυτό –
τέτοιες υποθέσεις –
δεν αφορούν μόνο μία οικογένεια.

Δεν αφορούν μόνο ένα δικαστήριο.
Δεν αφορούν μόνο έναν κατηγορούμενο.

Αφορούν ολόκληρη την κοινωνία.
Αφορούν την ευθύνη.
Αφορούν το παράδειγμα.
Αφορούν την εμπιστοσύνη.

Γιατί όσο μεγαλύτερη είναι η θέση που κατέχει κάποιος –
τόσο μεγαλύτερη είναι και η ευθύνη που τον συνοδεύει.

Και όσο μεγαλύτερη είναι η ευθύνη –
τόσο μεγαλύτερη είναι και η απογοήτευση –
όταν αυτή προδίδεται.

Το ζητούμενο –
δεν είναι το ράσο.

Δεν είναι ο τίτλος.
Δεν είναι η ιδιότητα.
Δεν είναι η θέση.

Το ζητούμενο –
είναι η πράξη.
Και η πράξη –
είναι πάντα αυτή που μιλά πιο δυνατά.

ΤΟ ΡΑΣΟ –
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΘΙ.

Η ΒΙΑ –
ΔΕΝ ΑΓΙΑΖΕΤΑΙ.

ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙΤΑΙ.
ΔΕΝ ΚΡΥΒΕΤΑΙ.
ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΤΑΙ.

ΑΠΟ ΚΑΜΙΑ ΙΔΙΟΤΗΤΑ.

ΓΙΑΤΙ Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ –
ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ.

ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ.
ΜΕ ΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ.

ΚΑΙ ΧΑΝΕΤΑΙ –

ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ.

Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι
καλλιτέχνης, συγγραφέας και αγιογράφος.