ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΑΛΙΚΙΑΣ: Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ – ΤΟ ΑΟΡΑΤΟ ΡΗΓΜΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ – ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑΝ! Η αποσύνδεση ως κανονικότητα – όταν η ανθρώπινη επαφή υποχωρεί και οι ισορροπίες χάνονται

Δεν είναι η απουσία –
είναι παρουσία χωρίς βάθος.

Δεν είναι το κενό –
είναι υπερπληρότητα χωρίς νόημα.

Μια πόλη γεμάτη –
δρόμοι σε ασφυξία –
χώροι στα όρια.

Κι όμως –
κάτι λείπει.

Ματιές που περνούν –
χωρίς στάση.

Φωνές που ακούγονται –
χωρίς επαφή.

Άνθρωποι δίπλα –
όχι μαζί.

Και μέσα σε αυτό το “μαζί” –
που δεν γίνεται σχέση –
γεννιέται κάτι αθόρυβο.

Η μοναξιά.

Όχι επιλογή –
κατάσταση.

Όχι σιωπή –
απουσία σύνδεσης.

Και αυτή η απουσία –
δεν μένει –

απλώνεται.

Στη σκέψη –
στην αντίδραση –
στη συμπεριφορά.

Γιατί ο άνθρωπος –
δεν είναι φτιαγμένος να υπάρχει μόνος.

Χρειάζεται τον άλλον.

Για να δει –
για να ισορροπήσει –
για να σταθεί.

Και όταν ο άλλος χάνεται –
χάνεται και το μέτρο.

Γιατί το μέτρο γεννιέται στη σχέση.

Χωρίς σχέση –
δεν υπάρχει καθρέφτης.

Ούτε όριο.

Και χωρίς όριο –
ο άνθρωπος μένει μόνος με τον εαυτό του.

Χωρίς αντίσταση –
χωρίς διόρθωση –
χωρίς επιστροφή.

Και εκεί –
αρχίζει η μετατόπιση.

Η σκέψη σκληραίνει –
η κρίση κλείνει –
η αντίδραση οξύνεται.

Γιατί τίποτα δεν φιλτράρεται –
τίποτα δεν επιστρέφει –
τίποτα δεν ισορροπεί.

Η μοναξιά δεν φαίνεται.

Δεν καταγράφεται –
ούτε μετριέται.

Αλλά δρα.
Αθόρυβα –
σταθερά –
καθοριστικά.

Και κάποια στιγμή –
εκδηλώνεται.

Όχι πάντα με φωνή.
Μερικές φορές –
με σιωπή.

Μερικές φορές –
με απόσταση.

Μερικές φορές –
με πράξεις που δεν εξηγούνται.

Γιατί αυτό που δεν εκφράζεται –
δεν χάνεται.

Συσσωρεύεται.

Και η συσσώρευση –
ζητά διέξοδο.

ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΜΑΖΙ –

ΚΑΙ Η ΜΟΝΑΞΙΑ –

ΔΕΝ ΖΗΤΑ ΑΔΕΙΑ.

Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.