Ο μακαριστός άγιος Γέροντας Κύριλλος έλεγε: Κάποιος χριστιανός εκεί στη Ρωσία πήγε σ’ ένα μοναστήρι, πήγε στο Καθολικό, στάθηκε μπροστά στην εικόνα του Χριστού και άρχισε τα παράπονα .."Δεν βοηθάς σαν τους άλλους ανθρώπους... " Γκρίνια...

Τον άκουσε ένας Στάρετς εκεί, ένας Γέροντας και πήγε τον πλησίασε.
– Γιατί παραπονείσαι παιδί μου; του λέει, τί δεν έδωσε ο Θεός σε σένα απ’ αυτά που έδωσε στους άλλους;
Να σε ρωτήσω, του λέει, αν σου δώσω χίλια γρόσια , θα μου επιτρέψεις να σου κόψω το χέρι;
– Αυτό δε θα το επιτρέψω με τίποτε, απάντησε.
– Τότε αν σου δώσω 5.000 θα μου επιτρέψεις να σου κόψω το ένα πόδι;
– Δεν θα το κάνω, ήταν η απάντηση του ανθρώπου.
– Αν σου δώσω δέκα χιλιάδες ρούβλια θα μου επιτρέψεις να σου βγάλω το ένα μάτι;
– Όχι, δε θα το κάνω με τίποτε».
– Επομένως, του λέγει, κοίτα πόσα σου ‘χει δώσει ο Θεός..και χίλια ρούβλια και πέντε χιλιάδες ρούβλια .. και δέκα χιλιάδες ρούβλια.. και εκατό χιλιάδες ρούβλια..
Κι έχεις τα μάτια σου και βλέπεις, έχεις τα πόδια σου και περπατάς και τρέχεις, έχεις τα χέρια σου κι εργάζεσαι.
Αν δεν είχες τα μάτια σου κι ήσουνα τυφλός τί θα έκανες;
Το σκέφτηκε ο άνθρωπος αυτός
– Τίποτα δεν θα έκανα, λέει, έχεις δίκιο, σε ευχαριστώ Γέροντα που ήρθα στα συγκαλά μου και μ’ έβγαλες απ’ αυτή την ταλαιπωρία των λογισμών που είχα.
Έτσι στη σημερινή Ευαγγελική Περικοπή ακούσαμε, αδελφοί μου, για έναν τυφλό που χρόνια ήτανε ζητιάνος. Δεν είχε, χρόνια έχει να δει το φως της ημέρας, να δει τους συνανθρώπους του, να δει τον Ουρανό, να δει τα δέντρα , να δει τη φύση.
Έτσι, όταν ο Κύριος μας πήγαινε κοντά στην Ιεριχώ, εκεί σ’ ένα δρόμο καθόταν αυτός ο τυφλός και ζητιάνευε.
Άκουσε θόρυβο, άκουσε φασαρία, τους ανθρώπους που συνόδευαν τον Κύριο οι οποίοι τρέχανε κοντά Του.
-Τί συμβαίνει, λέει, τί γίνεται κι είναι αυτός ο θόρυβος;
– Ο Ιησούς ο Ναζωραίος, του λένε, έρχεται.
Είχε ακούσει και είχε πιστέψει στη δύναμη την ιαματική, τη Χάρη, την Παντοδυναμία του Κυρίου, τη δύναμή Του πάνω στους ανθρώπους, πάνω στην Κτίση ολόκληρη και άρχισε να φωνάζει με πίστη ακλόνητη
ΙΗΣΟΥ ΥΙΕ ΔΑΥΙΔ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ!
Το “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με ” , μου θυμίζει όταν το λέμε με πίστη που τρέμουν και φεύγουν οι δαίμονες.
Φώναζε και ο κόσμος του λέει :
– Μη φωνάζεις.. μας ενοχλείς.. μα θα ενοχληθεί και ο Κύριος.
Κι όσο του λέγαν “Μη φωνάζεις “, εκείνος τόσο πιο πολύ φώναζε.
Τον άκουσε ο Κύριός μας κι ως εύσπλαγχνος Πατήρ τον ευσπλαχνίσθη, ως εύσπλαχνος Θεός τον ευσπλαχνίστηκε και λέει :
– Φέρτε τον κοντά Μου.
– Τι θέλεις να σου κάνω παιδί μου; του είπε ,
– Ίνα αναβλέψω, να ξαναβρώ το φως μου.
Το ζήτησε, όμως , με ακράδαντη πίστη, χωρίς καμία αμφιβολία, χωρίς να διακριθεί.
Κι ο Καρδιογνώστης Κύριός μας, ο Οποίος ακόμα και τα κρύφια που έχομε εμείς μέσα στην καρδιά μας, όπως λέμε, τα γνωρίζει, βλέποντας αυτή την ακλόνητη πίστη του τυφλού ζητιάνου του είπε:
ΑΝΑΒΛΕΨΟΝ!
Η ΠΙΣΤΙΣ ΣΟΥ ΣΕΣΩΚΕ ΣΕ!
Να ξαναβρείς το φως σου, αυτή η πίστη σου η ζωντανή σε σώζει.
Κι αμέσως ο ζητιάνος είδε το φως του. Κι έδωσε Δόξα στο Θεό, εδόξασε το Θεό που με την ευλογία του Ιησού, του Κυρίου μας, βρήκε το φως του. Κι όλοι έδωσαν, Αίνον στο Θεό, όλοι δοξάζαν το Θεό. Αλλά εκείνος έμεινε κοντά στον Κύριο, έγινε μαθητής Του, αυτός ο τυφλός, ο πρώην τυφλός..
ΓΙΑΤΙ ΕΙΔΕ!
Είδε και με τα μάτια της ψυχής του και με τα αισθητά του μάτια , όλη τη Θεότητα και την Ανθρωπότητα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.
Και σε μας , πολλές φορές, συμβαίνουν ασθένειες και τύφλωση και άλλες ταλαιπωρίες. Εάν έχομε αυτή την ακλόνητη πίστη του τυφλού ,ο Θεός πάντοτε προστρέχει και έστω κι αν μας δοκιμάζει και λίγο, μας χαρίζει την ίαση και την υγεία.
Κι αν πάλι- κατά τον Θεό- δεν μας συμφέρει να μας θεραπεύσει ή να εκπληρώσει το αίτημά μας κάτι άλλο ετοιμάζει ο Θεός για μας.
Ο Άγιος Άνθιμος , ο Κουρούκλης, στην Κεφαλονιά, όπως έλεγε ο άγιος Γέροντας Κύριλλος, εφτά χρόνων τυφλώθηκε, μετά από μια παιδική ασθένεια, την ανεμοβλογιά.
Η μάνα του ,πιστή γυναίκα , έκανε σαρανταλείτουργο. Με το που τελείωσε το σαρανταλείτουργο ξαναβρήκε το φως του.
Ευσεβής η οικογένειά του, μεγάλωσε με τα Νάματα της Πίστεως, έγινε Μοναχός.
Απ’ την πολλή του άσκηση , επέτρεψε ο Θεός και ξανατυφλώθηκε. Δεν το ‘βαλε κάτω όμως, περιήρχετο τόπους και τόπους.
Εκήρυττε το Ευαγγέλιο του Θεού, θαυματουργούσε. Μέχρι και φίδια έδιωξε απ’ τη Χίο, έκτισε πολλά μοναστήρια στα νησιά μας και σε άλλους τόπους.
Και κάποτε που βρέθηκε στο Άγιον Όρος, στάθηκε, μπροστά στην εικόνα της Παναγιάς και την παρακάλεσε και της είπε :
– Παναγιά μου, σε παρακαλώ, βοήθησέ με κι εμένα, δώσ’ μου έστω λίγο, λίγο φως, λίγο να βλέπω.
Και το βράδυ εκεί που ήταν στο κελί του, βλέπει την Παναγιά μας ,βλέπει πνευματικώ τω τρόπω και του λέει:
– Να σε ρωτήσω Άνθιμε, πού θέλεις να βλέπεις; Εδώ στη Γη ή στη Βασιλεία του Θεού, στη Βασιλεία του Υιού μου;
Κι εκείνος απήντησε :
– Θέλω να βλέπω στη Βασιλεία του Θεού, στη Βασιλεία του Υιού σου.
Άλλο σχέδιο, λοιπόν, είχε ο Θεός για τον Άγιο Άνθιμο τον Κουρούκλη.
Κι εμείς έχομε τα μάτια μας, τα αισθητά, κι ενώ βλέπομε πολλές φορές δεν βλέπομε.
Ενώ βλέπομε το θαύμα του Θεού μπροστά μας, ενώ σκοντάφτομε στο Θεό κάθε μέρα ,πολλοί δεν Τον βλέπομε, πολλοί λέμε ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ..
Είπε άφρων εν τη καρδία αυτού:
Ουκ έστι Θεός..
Ένας άφρων, ένας πνευματικά τυφλός μπορεί να το πει αυτό.
Αυτός που ζητάει ,όπως ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, να του φωτίζει το σκότος του νοός και της ψυχής του, ο Θεός στέλνει το Φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος και ζούμε αυτά που ζούσαν οι Άγιοί μας, αυτά που ζούσαν ο Άγιος Δαυίδ, ο Άγιος Ιάκωβος, ο άγιος Γέροντας Κύριλλος.
Σήμερα τιμούμε και τη μνήμη, του Οσίου Διονυσίου του εν Ολύμπω.
Η ζωντανή πίστις και η καθαρή πνευματική όρασις του Αγίου Ιακώβου τον έκανε να δει συλλείτουργό του τον Άγιο Διονύσιο τον εν Ολύμπω, όπως μας έλεγε, τον οποίον και φιλοξένησε εδώ στο Μοναστήρι.
Μεγάλα τα της πίστεως κατορθώματα!
ΠΙΣΤΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ
ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΟ ΘΕΟ !
Μια καλή και αγαπητή αδελφή, μου έστειλε ένα κείμενο για τον Άγιο Παΐσιο που τον ρώτησαν “Τι να κάνομε γέροντα για να ξεφύγομε από αυτές τις δυσκολίες και να σωθούμε;”
Κι εκείνος αναφέρθηκε στη μεγάλη φωτιά του προηγούμενου αιώνα εκεί στο Άγιον Όρος.
Έπιασε μεγάλη φωτιά. Ξεκίνησε απ’ το Ρωσικό. 2000 ήταν οι μοναχοί τότε και 3.000 οι εργάτες. 5.000 άνθρωποι τρέξανε να σβήσουν τη φωτιά μα τίποτα. Προχώρησε προς το Βατοπαίδι, περί τους 300 μοναχούς ήταν και 200 εργάτες τρέξανε και αυτοί ,μα η λαίλαπα της φωτιάς κατέκαιε τα πάντα και πήγαινε προς τη Φιλοθέου.
Καμιά τριανταριά μοναχοί εκεί τρέξαν κι αυτοί με φτυάρια. Ένα γεροντάκι συνετό, ησυχαστικό :
– Πού πάτε αδελφοί μου; τους λέει, χιλιάδες οι μοναχοί και εργάτες και δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτε..
– Τι να κάνομε Γέροντα;
– ΑΓΚΑΛΙΑΣΤΕ ΤΗ ΠΑΝΑΓΙΑ , ΤΗ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΥΣΑ ΚΑΙ ΜΗ ΦΟΒΑΣΤΕ !
Τρέξαν, αγκάλιασαν οι Μοναχοί με πίστη την Παναγιά και η φωτιά έφτασε μέχρι τα όρια της Μονής Φιλοθέου, ούτε χιλιοστό, λέει, δεν πέρασε τα σύνορα της Μονής.
Κάτι μας θυμίζει αυτό, κάτι πολύ πρόσφατο στη Μονή μας..
Ούτε χιλιοστό δεν άφησαν οι Άγιοι Δαυίδ και Ιάκωβος και ο άγιος Γέροντας Κύριλλος, να περάσει αυτή η δαιμονική λαίλαπα της φωτιάς μέσα στη Μονή.
Την κράτησαν , γιατί όλοι οι Πατέρες, ένα σώμα μια ψυχή, δώσαν εμπιστοσύνη στους Αγίους και είπαμε :
– Ό,τι πει ο Θεός, δικό τους είναι το σπίτι, αυτοί είναι νοικοκύρηδες, οι Άγιοι, αυτοί θα το προστατεύσουν.
Τα αφήσαμε όλα στους Αγίους..

Το ίδιο συνέβη και πριν χρόνια και στη Μονή του Αγίου Νικολάου ,στο Γαλατάκι, στο γυναικείο μοναστήρι κι εκεί μέχρι τα όρια της Μονής και στη Μονή Μακρυμάλλης, εκεί που είναι η Αγία Κάρα του Αγίου Παρθενίου, Επισκόπου Λαμψάκου και σε πλείστες άλλες περιπτώσεις.
Όποια κι αν είναι η συμφορά , η πίστις μας στο Θεό, στην Παναγία, στους Αγίους μας τη διαλύει.
Έτσι μ’ αυτή την πίστη στους Αγίους μας μας περιγράφει κι η κυρία Αναστασία, απ’ τη Μακεδονία, απ’ την Αλεξάνδρεια συγκεκριμένα, για τη θαυματουργική επέμβαση των Αγίων Δαυίδ και Ιακώβου, αλλά και τη βοήθεια του Γέροντος Κυρίλλου στην κόρη της, που έπαθε κάποιες επιπλοκές μετά τη γέννα.
Παρακάλεσαν τους Αγίους, τηλεφώνησαν, προσευχηθήκαμε, όλα πήγαν καλά.
” Την κόρη μου, λέει η κυρία Αναστασία, Γέροντα Γαβριήλ, τη γνωρίσατε πριν τέσσερα χρόνια όταν είχε δώσει Πανελλήνιες εξετάσεις, Πανελλαδικές και δεν πέρασε στη σχολή που είχε επιλέξει.
Και της είπατε “Παιδί μου ο Γέροντας Κύριλλος επιθυμούσε, ήθελε, συνιστούσε στις κοπέλες να δίνουν παιδαγωγικά, Παιδαγωγικά να δίνετε, έλεγε στις κοπέλες.”
Άκουσε τη συμβουλή του μακαριστού αγίου Γέροντος Κυρίλλου , που μεταφέραμε με τα χείλη μας, επικαλέστηκε την ευχή του και πέρασε σε Σχολή του Βόλου, τελείωσε, έκανε οικογένεια και συνεχίζει να επικαλείται με πίστη τις πρεσβείες των Αγίων μας για να τη βοηθάνε στη ζωή της.
Αυτήν την πίστη ας έχομε κι εμείς και να μη διακρινόμεθα και η Χάρις του Θεού, της Παναγίας μας, των Αγίων μας , θα μας σκεπάζουν και θ’ ακούμε κι εμείς απ’ τον Πανάγαθο Θεό, σ’ όλες αυτές τις δυσκολίες που περνάμε
Η ΠΙΣΤΙΣ ΣΟΥ ΣΕΣΩΚΕ ΣΕ
Η πίστις μας αυτή, με τη Χάρη του Θεού θα μας σώζει.
Και το ευχόμεθα σε όλους σας, Αμήν.》
ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ
ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι.Μ.ΟΣΙΟΥ ΔΑΥΙΔ

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.