ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΑΛΙΚΙΑΣ: ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ - ΠΑΡΩΝ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ. Του Χρίστου Χαλικιά.
Σαν σήμερα - έφυγε - ο Χριστόδουλος.
Και δεν - έμεινε - κενό. Έμεινε - ίχνος.
Έμεινε - φωνή - που αντηχεί.
Έμεινε - λόγος - που δεν φοβήθηκε - το πλήθος - ούτε τα σαλόνια.
Έμεινε - στάση - όρθια - όταν η εποχή - δίδασκε - λύγισμα.
Δεν ήταν – άγιος – βιτρίνας.
Ήταν – ποιμένας – με παλμό.
Δεν φόρεσε – τη σιωπή – για άμφιο.
Φόρεσε – την ευθύνη.
Μίλησε.
Και όταν – μιλούσε – η Εκκλησία – αναπνοή – έπαιρνε.
Μίλησε – με λόγο – ανθρώπινο – γήινο – απαιτητικό.
Μίλησε – με ρίσκο – και το γνώριζε.
Γιατί – ήξερε – πως όποιος – παίρνει – θέση – πληρώνει.
Και – πλήρωσε.
Τον αγάπησε – ο λαός – γιατί – τον άκουσε.
Τον πολέμησαν – τα σαλόνια – γιατί – τους ενόχλησε.
Τον είπαν – πολλά.
Δεν τον είπαν – ποτέ – αδιάφορο.
Και αυτό – είναι – τιμή.
Σε χρόνια – «ουδετερότητας» – διάλεξε – ζωή.
Σε χρόνια – αποστείρωσης – μίλησε – ανθρώπινα.
Σε χρόνια – χαμηλών τόνων – κράτησε – φωνή.
Όχι – για να αρέσει.
Για να – συμμετέχει.
ΔΕΝ ΖΗΤΗΣΕ – ΠΟΤΕ – ΤΟ ΑΛΑΘΗΤΟ.
ΖΗΤΗΣΕ – ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ.
Και είχε – αυτό – που σπανίζει – επικίνδυνα:
θάρρος – να σταθεί – στο κέντρο – και να πει – «είμαι εδώ».
Σήμερα – που ο λόγος – μετριέται – με likes –
και φόβο – μήπως – παρεξηγηθεί,
η απουσία του – βαραίνει.
Γιατί – ο Χριστόδουλος – δεν ζήτησε – αποδοχή.
Ζήτησε – συμμετοχή.
Και αυτό – πάντα – τρομάζει.
Δεν τον τιμάς – με στεφάνια.
Τον τιμάς – όταν θυμάσαι –
πως πίστη – χωρίς λόγο – είναι – διακόσμηση.
Πως Εκκλησία – χωρίς παλμό – είναι – μουσείο.
Πως σιωπή – δεν είναι – αρετή – είναι – επιλογή.
Σαν σήμερα – έφυγε.
ΚΑΙ – ΜΕΝΕΙ.
Μένει – ΩΣ ΜΕΤΡΟ.
Μένει – ΩΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ – ΕΝΕΡΓΗ.
Μένει – ΩΣ ΚΑΛΕΣΜΑ – ΕΥΘΥΝΗΣ.
Μένει – ΩΣ ΦΩΝΗ – ΠΑΡΟΥΣΑ.
ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ – ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ.
* Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.
