Άνθρωποι που ζουν χωρίς πρόσωπο – χωρίς εαυτό

Πριν χαθεί ο κόσμος,
χάνονται τα πρόσωπα.
Και πριν σβήσει η ψυχή,
σβήνει η μορφή που τη σήκωσε.

Ζούμε σε έναν αιώνα
όπου οι άνθρωποι προσπερνούν ο ένας τον άλλον
σαν βιαστικές σκιές:

ΧΩΡΙΣ ΒΛΕΜΜΑ –
ΧΩΡΙΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ –
ΧΩΡΙΣ ΤΟ «ΕΣΥ» –
ΧΩΡΙΣ ΤΟ «ΕΓΩ» –

ΜΟΝΟ Η ΣΚΙΑ
ΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΠΟΥ ΚΑΠΟΤΕ
ΓΕΝΝΟΥΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

Το πρόσωπο –
το ιερότερο σημείο του ανθρώπου,
η μικρή εστία όπου η εικόνα του Θεού
ακουμπά τη σάρκα –
έγινε σήμερα σβησμένη μορφή.
Φίλτρο.
Εικόνα.
Προσωπείο.

Και το πρόσωπο που έγινε μάσκα
έχασε την αλήθεια του.

ΟΤΑΝ ΣΒΗΝΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ,
ΣΒΗΝΕΙ ΚΙ Η ΕΥΘΥΝΗ.

Γιατί να λογοδοτήσεις χωρίς βλέμμα;
Γιατί να μετανοήσεις χωρίς μορφή που δακρύζει;
Πώς να σταθείς όρθιος
όταν δεν υπάρχει εσωτερικό πρόσωπο
να σου ζητά ευθύνη;

ΕΤΣΙ ΧΤΙΣΤΗΚΕ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ

ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΩΠΟ –
ΧΩΡΙΣ ΕΝΟΧΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΦΩΣ –
ΧΩΡΙΣ ΑΜΑΡΤΙΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΒΑΘΟΣ –
ΧΩΡΙΣ ΝΤΡΟΠΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΡΙΖΑ.

Από το πρόσωπο
γεννιέται η μετάνοια.
Από το πρόσωπο
απαιτείται η αλήθεια.
Κι όταν το πρόσωπο σβήσει,
σβήνει και ό,τι μπορεί
να σώσει τον άνθρωπο.

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΕΧΑΣΑΝ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥΣ
ΖΟΥΝ ΜΕ ΣΩΜΑ – ΑΛΛΑ ΧΩΡΙΣ ΨΥΧΗ.

Τους βλέπεις παντού.
Στις οθόνες, στα μετρό, στα γραφεία.
Άνθρωποι με βλέμμα χαμηλωμένο,
καρδιά κλειστή,
φωνή που σβήνει πριν ακουστεί.

Ζουν,
αλλά δεν κατοικούν μέσα τους.
Κουβαλούν μια ύπαρξη ακατάληπτη.
Και αν τους ρωτήσεις τι φοβούνται,
θα σου πουν τα πάντα
εκτός από το πιο τρομερό:

ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΥΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ.
Γιατί δεν τον αντέχουν πια.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΧΑΝΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ
ΧΑΝΕΙ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

Δεν είναι μεταφορά.
Δεν είναι ποίηση.
Είναι το θεμέλιο:

Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΕΠΛΑΣΕ ΑΠΛΩΣ ΣΩΜΑΤΑ.
ΕΠΛΑΣΕ ΠΡΟΣΩΠΑ.

Το πρόσωπο είναι το σημείο
όπου ο ουρανός αγγίζει τη γη.
Εκεί περνά η χάρη.
Εκεί γεννιέται ο λόγος.
Εκεί ανθίζει η αγάπη.

Και όταν το πρόσωπο σκεπάζεται
με θόρυβο, φόβο, εγωισμό,
επιδείξεις και ψηφιακές ταυτότητες,
τότε δεν μένει τίποτα να σωθεί.

ΓΙΑΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ Η ΨΥΧΗ,
ΠΡΕΠΕΙ ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΔΕΙ
ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ.

ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΖΟΥΜΕ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ –
ΖΟΥΜΕ ΜΕ ΕΚΔΟΧΕΣ.

Εκδοχές προσώπων,
εκδοχές χαρακτήρων,
εκδοχές ψυχών.

Κανείς δεν στέκεται ολόκληρος.
Κανείς δεν φαίνεται.
Κανείς δεν αποκαλύπτεται.

ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ,
σαν ποτάμι που ξέχασε τη θάλασσα,
τρέχει χωρίς προορισμό.

ΞΕΧΑΣΕ ΤΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΟ:

Να βλέπει ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ
ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ.

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ:

Δεν είναι ποιοι είμαστε.
Είναι σε ποιον μοιάζουμε.

Γιατί ο άνθρωπος χωρίς πρόσωπο
δεν μοιάζει στον Θεό.
Μοιάζει στη σκιά του.

Και Η ΣΚΙΑ

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΩΤΗΡΙΑ.

ΚΙ ΟΜΩΣ – ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ.

Όχι στις οθόνες.
Όχι στα συστήματα.
Όχι στη λάμψη που καλύπτει τη σκοτεινιά.

Η ελπίδα κατοικεί
στην επιστροφή του προσώπου.

Στη στιγμή που κοιτάς
και δεν βλέπεις την εικόνα σου,
αλλά τον εαυτό σου.

ΣΤΟ ΔΑΚΡΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΤΑΙ.
ΣΤΗ ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΠΟΥ ΕΙΠΩΘΗΚΕ ΑΛΗΘΙΝΑ.
ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΠΟΥ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΡΥΦΤΕΙ.

Στο πρόσωπο που ανατέλλει
σαν φως από τα έγκατα του ανθρώπου.

ΝΑ ΜΗ ΖΗΣΟΥΜΕ ΑΛΛΟ
ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΧΩΡΙΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ.

ΓΙΑΤΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΧΩΡΙΣ ΡΙΖΩΜΑ –
ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΧΩΡΙΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ –
ΛΑΟΣ ΧΩΡΙΣ ΚΑΡΔΙΑ –
ΕΙΝΑΙ ΛΑΟΣ ΧΩΡΙΣ ΜΕΛΛΟΝ –
ΚΑΙ ΨΥΧΗ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ –
ΕΙΝΑΙ ΨΥΧΗ ΧΩΡΙΣ ΣΩΤΗΡΙΑ.

Η ΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ:
ΝΑ ΞΑΝΑΦΟΡΕΣΟΥΜΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΑΣ.

Όχι το κοινωνικό.
Όχι το ψηφιακό.
Όχι το κατασκευασμένο.

Αλλά το ΔΙΚΟ ΜΑΣ –
το θεόσταλτο,
το μοναδικό,
το ανεπανάληπτο,
το ιερό.

ΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΠΛΑΣΕ Ο ΘΕΟΣ
ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΚΡΙΣΕΙ ΞΑΝΑ.

* Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι εικαστικός καλλιτέχνης και αγιογράφος.