Τέτοια εξουσία έδωσε ο Θεός στους ανθρώπους – Η θεραπεία του παραλυτικού και η εξουσία του Χριστού μέσα στην Εκκλησία

Με αυτά τα τελευταία λόγια ο ευαγγελιστής μάς φανερώνει όσα το πλήθος είχε αρχίσει να αντιλαμβάνεται. Μπροστά τους στεκόταν ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ, με ανθρώπινη μορφή, ανθρώπινη φωνή και ανθρώπινα μάτια, όμως ο λόγος Του έφθανε στην ψυχή και στο σώμα με τη δύναμη του Θεού.

Ο άνθρωπος φθάνει μπροστά στον Χριστό στηριζόμενος ολοκληρωτικά στη δύναμη των φίλων του. Το κρεβάτι, η ακινησία του και ο κόπος εκείνων που τον μεταφέρουν μαρτυρούν την ταλαιπωρία του. Ο Χριστός βλέπει πρώτα τον ίδιο τον άνθρωπο.

«Θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου» (Ματθ. 9,2).

Πριν μιλήσει για το σώμα του, ο Χριστός τον αποκαλεί «τέκνον». Το πλήθος βλέπει έναν παραλυτικό, ενώ ο Χριστός απευθύνεται σε έναν άνθρωπο που ανήκει στην οικογένεια του Θεού. Φθάνει στο μέρος της ζωής του που μένει κρυμμένο από όσους βρίσκονται μέσα στο σπίτι και χαρίζει συγχώρηση σε κάποιον που όλοι είχαν μάθει να αναγνωρίζουν κυρίως μέσα από την αρρώστια του.

Οι γραμματείς καταλαβαίνουν πολύ καλά τι σημαίνουν τα λόγια Του. Η άφεση των αμαρτιών ανήκει στον Θεό. Η κατηγορία τους μένει κρυμμένη στους λογισμούς τους, όμως ο Χριστός τη φέρνει στο φως.

«Τί γάρ ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ περιπάτει;» (Ματθ. 9,5).

Η άφεση των αμαρτιών βρίσκεται πέρα από την όραση του πλήθους. Τη θεραπεία του σώματος μπορούν να τη δουν όλοι. Ο Χριστός δίνει δύναμη στα μέλη του ανθρώπου, ώστε αυτό που βλέπουν εξωτερικά να μαρτυρήσει αυτό που έχει ήδη συντελεστεί μέσα του.

«Ἔγειρε, ἆρόν σου τὴν κλίνην καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου» (Ματθ. 9,6).

Ο άνθρωπος σηκώνεται, σκύβει και παίρνει το κρεβάτι στα χέρια του. Εκείνο που πριν φανέρωνε την αδυναμία του τώρα φανερώνει την εξουσία του Χριστού. Περνώντας ανάμεσα από το πλήθος, δίνει την απάντηση στους γραμματείς, διότι Εκείνος που με τον λόγο Του εξουσιάζει το σώμα έχει εξουσία και επάνω στην αμαρτία.

Ο Χριστός θεραπεύει ολόκληρη την ανθρώπινη ζωή. Η αμαρτία έχει πληγώσει την κοινωνία του ανθρώπου με τον Θεό, η παράλυση έχει καθηλώσει το σώμα του και η εξάρτηση από τους άλλους έχει καθορίσει την καθημερινότητά του. Με τη συγχώρηση αποκαθίσταται η κοινωνία με τον Θεό, η δύναμη επιστρέφει στα μέλη του και η εντολή να πάει στο σπίτι του τον επαναφέρει στην οικογένεια, στις ευθύνες και στη θέση του ανάμεσα στους δικούς του ανθρώπους.

Το πλήθος δοξάζει τον Θεό, επειδή έδωσε τέτοια εξουσία «στους ανθρώπους». Τα λόγια του φθάνουν πιο μακριά από όσα εκείνη τη στιγμή μπορούσε να καταλάβει. Στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, τέλειου Θεού και τέλειου ανθρώπου, η θεία εξουσία ενεργεί μέσα από την ανθρώπινη φύση που προσέλαβε ο Υιός του Θεού. «Ἐν αὐτῷ κατοικεῖ πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικῶς» (Κολ. 2,9). Μέσα από την ανθρωπότητά Του, ο Θεός συγχωρεί, αγγίζει τον ασθενή και σηκώνει τον πεσμένο.

Με τα θαύματα αυτά ο Χριστός φανερώνει ότι η Βασιλεία του Θεού έχει πλησιάσει. Οι τυφλοί βλέπουν, οι λεπροί επιστρέφουν στα σπίτια τους, όσοι βασανίζονται από δαιμόνια ελευθερώνονται και οι νεκροί ακούν τη φωνή του Κυρίου. Η κτίση αναγνωρίζει τον Δημιουργό της και η πληγωμένη ανθρώπινη φύση αρχίζει να ξαναβρίσκει τη ζωή για την οποία πλάστηκε.

Όταν ο Χριστός λέει «ἔγειρε», ο λόγος Του φθάνει πέρα από το κρεβάτι του παραλυτικού, προς τη δική Του Ανάσταση και προς την ημέρα κατά την οποία θα καλέσει τους νεκρούς από τους τάφους. Η θεραπεία του παραλυτικού μάς δίνει μια εικόνα της κοινής αναστάσεως, όταν ολόκληρος ο άνθρωπος, σώμα και ψυχή, θα αναστηθεί στη ζωή της Βασιλείας.

Η εξουσία του Χριστού φανερώνεται ολοκληρωτικά επάνω στον Σταυρό. Ο Κύριος της δόξης προσφέρει τον εαυτό Του για τη ζωή του κόσμου, συγχωρεί εκείνους που Τον σταυρώνουν, εισέρχεται στον θάνατο και συντρίβει την κυριαρχία του. Η Ανάστασή Του φανερώνει ότι Εκείνος που έχει εξουσία να συγχωρεί τις αμαρτίες έχει εξουσία και επάνω στον τάφο.

Μετά την Ανάσταση εμφανίζεται στους μαθητές Του και τους λέει: «Καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ Πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς». Έπειτα φυσά επάνω τους και συνεχίζει: «Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον· ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφέωνται αὐτοῖς» (Ιω. 20,21–23).

Η εξουσία που προκάλεσε τον θαυμασμό του πλήθους παραδίδεται μετά την Ανάσταση στους Αποστόλους ως διακονία, με τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος. Μέσα στην αποστολική ζωή της Εκκλησίας, οι επίσκοποι και οι ιερείς υπηρετούν ως οικονόμοι εκείνου που ανήκει στον Χριστό. Λαμβάνουν τη διακονία τους με τη χειροτονία και την ασκούν μέσα στην πίστη, τη λατρεία και την ενότητα του Σώματός Του.

Στην Εξομολόγηση ο μετανοών ακούει τον ίδιο λόγο που άκουσε ο παραλυτικός. Στο Ιερό Ευχέλαιο ο σωματικός και ο ψυχικός πόνος παραδίδονται στο έλεος του Χριστού. Στη Θεία Ευχαριστία οι πιστοί μεταλαμβάνουν το Σώμα και το Αίμα του αναστημένου Κυρίου «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ ζωὴν αἰώνιον».

Ο ιερέας διαβάζει τη συγχωρητική ευχή ως άνθρωπος που και ο ίδιος ζει από το έλεος που κηρύττει. Η ιεροσύνη του είναι χάρισμα που έλαβε μέσα στην Εκκλησία και διακονία που ασκεί στο όνομά της. Το νόημά της βρίσκεται δίπλα στο κρεβάτι του παραλυτικού, εκεί όπου η εξουσία υπηρετεί τη συγχώρηση, τη θεραπεία και την αποκατάσταση ενός άλλου ανθρώπου.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ονομάζει την Εκκλησία πνευματικό λουτρό, το οποίο καθαρίζει τους ρύπους της ψυχής με τη μετάνοια. Μιλά για τη θεραπεία της ασθένειας και για την επανένταξη του ανθρώπου όταν η μετάνοια τον έχει αποκαταστήσει. Η Εκκλησία ασχολείται με το τραύμα, ώστε να θεραπεύσει τον άνθρωπο που το φέρει (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, Ομιλία ΙΕ΄ στη Β΄ προς Κορινθίους).

Ο Χριστός είναι ο ιατρός της ψυχής και του σώματος. Η μετάνοια ανοίγει την καρδιά στη χάρη Του, τα Ιερά Μυστήρια ενώνουν τον άνθρωπο με τη ζωή Του και οι άγιοι φανερώνουν τι μπορεί να επιτελέσει αυτή η θεραπεία, καθώς αποκαθίσταται η εικόνα του Θεού και ο άνθρωπος προχωρεί στην κοινωνία μαζί Του.

Δίπλα στο κρεβάτι του παραλυτικού φανερώνεται και το αληθινό περιεχόμενο της εξουσίας. Στον Χριστό η εξουσία σκύβει επάνω στον πάσχοντα και γίνεται φιλανθρωπία. Συγχωρεί, θεραπεύει, αποκαθιστά και σηκώνει. Η πίστη της Εκκλησίας σε αυτή την εξουσία την υποχρεώνει να εξετάζει με προσοχή τον τρόπο με τον οποίο κυβερνήσεις, στρατοί και θεσμοί χρησιμοποιούν τη δύναμη που τους έχει δοθεί, ιδιαίτερα όταν οι αποφάσεις τους βαραίνουν περισσότερο εκείνους που διαθέτουν τη μικρότερη δύναμη.

Έχουμε μάθει να ακούμε προσεκτικά όταν η εξουσία μιλά για ασφάλεια, εθνικό συμφέρον, πολιτική αναγκαιότητα και προστασία των θεσμών, διότι πίσω από αυτές τις λέξεις υπάρχουν οικογένειες που υφίστανται τις συνέπειες αποφάσεων που λαμβάνονται μακριά από τα σπίτια τους. Ο άνθρωπος μπορεί εύκολα να χαθεί πίσω από τη στρατηγική, τον στόχο και την επίσημη δικαιολογία.

Οι επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου 2023 διέλυσαν ισραηλινές οικογένειες και ο πόλεμος που ακολούθησε κατέστρεψε τη Γάζα. Οι περισσότεροι από τους 2,1 εκατομμύρια κατοίκους της παραμένουν εκτοπισμένοι, με περιορισμένη πρόσβαση σε τροφή, νερό, φάρμακα, στέγη και στις βασικές συνθήκες της καθημερινής ζωής. Οι πολιτικοί στόχοι και οι στρατιωτικοί υπολογισμοί εξακολουθούν να καθορίζουν τη σύγκρουση, ενώ οι απλές οικογένειες ζουν με το πένθος, τους τραυματισμούς, την πείνα και την απώλεια του σπιτιού τους (Γραφείο Συντονισμού Ανθρωπιστικών Υποθέσεων του ΟΗΕ, Έκθεση για την ανθρωπιστική κατάσταση, 26 Ιουνίου 2026).

Δίπλα στο κρεβάτι του παραλυτικού, το Ευαγγέλιο θέτει ένα αυστηρό ερώτημα μπροστά σε κάθε μορφή εξουσίας. Τι απέγινε ο άνθρωπος που βρέθηκε κάτω από το βάρος της; Ο Χριστός τον βλέπει, τον αποκαλεί «τέκνον» και χρησιμοποιεί την εξουσία Του για να τον αποκαταστήσει. Το παιδί που αναζητεί νερό, ο τραυματίας που περιμένει θεραπεία και η οικογένεια που ψάχνει στέγη έχουν την ίδια θεόσδοτη αξία. Η ζωή τους δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως αποδεκτό τίμημα κάποιου πολιτικού ή στρατιωτικού σκοπού.

Το ερώτημα αυτό φθάνει μέχρι την Αυστραλία μέσα από τη σχέση της με τα Φίτζι και τα υπόλοιπα κράτη του Ειρηνικού.

Τον Ιούλιο του 2026 η Αυστραλία και τα Φίτζι υπέγραψαν τη συμφωνία Fiji Australia Vuvale Union. Η λέξη vuvale σημαίνει οικογένεια και εκφράζει μια σχέση που στηρίζεται στην εμπιστοσύνη, το καθήκον, τον σεβασμό και την αμοιβαία ευθύνη (Υπουργείο Εξωτερικών και Εμπορίου της Αυστραλίας, Fiji Australia Vuvale Union, 6 Ιουλίου 2026).

Αν η λέξη vuvale σημαίνει οικογένεια, τότε μέσα σε αυτή την οικογένεια χωρούν και τα παιδιά που στερούνται σταθερή τροφή, σχολική εκπαίδευση, ιατρική φροντίδα και ένα ασφαλές σπίτι. Η ευθύνη της οικογένειας φθάνει μέχρι τα χωριά και τους συνοικισμούς που σπάνια εμφανίζονται στις συζητήσεις για την άμυνα, το εμπόριο και την περιφερειακή επιρροή.

Εδώ και δεκατρία χρόνια συμμετέχω στην ορθόδοξη ιεραποστολή στα Φίτζι και μέσα σε αυτά τα χρόνια γνώρισα μια χώρα πολύ διαφορετική από εκείνη που παρουσιάζεται στους Αυστραλούς τουρίστες. Τα Φίτζι έχουν εξαιρετική φυσική ομορφιά, βαθιά χριστιανική πίστη, γενναιόδωρη φιλοξενία και μια κοινωνική ζωή που διαμορφώνεται από το veiwekani, δηλαδή τους δεσμούς συγγένειας, σχέσης και αλληλεγγύης. Δίπλα σε αυτή την ομορφιά υπάρχουν οικογένειες που ζουν κάτω από πιέσεις οι οποίες μένουν συνήθως αθέατες σε όσους κινούνται μόνο ανάμεσα στο αεροδρόμιο και σε κάποιο τουριστικό θέρετρο.

Πολλές γενιές μπορεί να ζουν μαζί σε ένα μικρό σπίτι. Η παρουσία ενός παιδιού στο σχολείο μπορεί να εξαρτάται από το κόστος της μετακίνησης, της στολής και της γραφικής ύλης, καθώς και από το εάν η οικογένεια έχει αρκετό φαγητό για την ημέρα. Η ιατρική περίθαλψη μπορεί να απαιτεί πολύωρο ταξίδι οδικώς ή με πλοίο. Ένας κυκλώνας μπορεί να παρασύρει μια στέγη, να καταστρέψει έναν κήπο και να αφανίσει το μικρό εισόδημα από το οποίο εξαρτιόταν ολόκληρο το νοικοκυριό.

Μελέτη του Υπουργείου Γυναικών, Παιδιών και Κοινωνικής Προστασίας των Φίτζι σε συνεργασία με τη UNICEF έδειξε ότι το 28,2% των παιδιών στη χώρα βιώνει πολυδιάστατη φτώχεια, δηλαδή στερείται βασικά αγαθά και υπηρεσίες όπως επαρκή τροφή, ασφαλή στέγη, καθαρό νερό, εκπαίδευση ή πρόσβαση σε περίθαλψη. Το ποσοστό φθάνει το 34,7% στις αγροτικές περιοχές, ενώ η στέγαση, το καθαρό νερό και η επαρκής διατροφή παραμένουν σοβαρά προβλήματα, ιδιαίτερα για τα μικρότερα παιδιά (UNICEF Ειρηνικού και Υπουργείο Γυναικών, Παιδιών και Κοινωνικής Προστασίας των Φίτζι, Πολυδιάστατη παιδική φτώχεια στα Φίτζι, 2025).

Τα Φίτζι αποτελούν μέρος μιας πολύ ευρύτερης πραγματικότητας στον Ειρηνικό. Η UNICEF αναφέρει ότι ένα στα έξι παιδιά κάτω των πέντε ετών ζει σε σοβαρή διατροφική φτώχεια. Το ποσοστό φθάνει το 35% στο Κιριμπάτι, το 29% στις Νήσους Μάρσαλ και το 23% στη Σαμόα. Στην Τόνγκα καταγράφεται πολυδιάστατη φτώχεια σε ένα στα τέσσερα παιδιά, ενώ η Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμά ότι περίπου το 35% του πληθυσμού των Νήσων Σολομώντα βίωνε πολυδιάστατη φτώχεια το 2019. Κάθε μελέτη χρησιμοποιεί διαφορετικά κριτήρια και αφορά διαφορετική χρονική περίοδο, όμως όλες μαζί περιγράφουν την πίεση που ασκούν στις οικογένειες οι τιμές των τροφίμων, οι μεγάλες αποστάσεις, η επισφαλής εργασία, οι περιορισμένες υπηρεσίες και οι επαναλαμβανόμενες φυσικές καταστροφές (UNICEF Ειρηνικού, Παιδική διατροφική φτώχεια στον Ειρηνικό, 2024· UNICEF Ειρηνικού, Πολυδιάστατη παιδική φτώχεια στην Τόνγκα, 2026· Παγκόσμια Τράπεζα, Πολυδιάστατη φτώχεια και γεωγραφικές ανισότητες στις Νήσους Σολομώντα, 2025).

Μία από τις σκληρότερες πραγματικότητες που έχω συναντήσει στα Φίτζι είναι ο αριθμός των παιδιών που μεγαλώνουν μακριά από τους γονείς τους, ενώ οι γονείς τους εξακολουθούν να βρίσκονται στη ζωή.

Ορισμένες οικογένειες φθάνουν σε σημείο όπου η φτώχεια, η ασθένεια, η ενδοοικογενειακή βία, η εξάρτηση, η φυλάκιση ή η διάλυση μιας σχέσης έχουν καταστρέψει τη δυνατότητά τους να προσφέρουν ένα ασφαλές σπίτι. Συχνά αναλαμβάνουν οι παππούδες και οι υπόλοιποι συγγενείς, παρότι και οι δικοί τους πόροι είναι ήδη περιορισμένοι και πρέπει να καλύψουν τις ανάγκες ενός μεγάλου νοικοκυριού.

Υπάρχουν όμως και παιδιά που εγκαταλείφθηκαν επειδή ένας γονέας αποφάσισε να φύγει, δημιούργησε μια νέα σχέση ή μια καινούργια οικογένεια χωρίς αυτά. Έχω γνωρίσει παιδιά των οποίων η μητέρα ή ο πατέρας ζούσε κάπου στα Φίτζι, αλλά είχε αποσυρθεί από την καθημερινή ευθύνη της ανατροφής τους. Ένα παιδί μπορεί να έχει δύο γονείς στη ζωή και παρ’ όλα αυτά να μεγαλώνει βιώνοντας την ορφάνια.

Η λέξη «ορφανοτροφείο» καλύπτει πολλές διαφορετικές ιστορίες. Κάποια παιδιά έχασαν τους γονείς τους από τον θάνατο. Άλλα απομακρύνθηκαν από σπίτια όπου υπήρχε βία ή σοβαρή παραμέληση. Άλλα έχουν γονείς που εγκατέλειψαν την ευθύνη τους και συνέχισαν μια διαφορετική ζωή.

Ένας γονέας μπορεί να ζει στην ίδια χώρα και να απουσιάζει από κάθε γενέθλιο, αρρώστια, σχολικό έλεγχο, εκκλησιασμό και καθημερινό οικογενειακό γεύμα. Η απουσία αυτή εισχωρεί βαθιά στον τρόπο με τον οποίο το παιδί αντιλαμβάνεται την οικογένεια και την προσωπική του αξία.

Το Ορφανοτροφείο της Αγίας Ταβιθάς στο Σαουένι, στα Φίτζι, δέχεται παιδιά που προέρχονται από τέτοιες συνθήκες. Χτίστηκε δίπλα στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος μεταξύ 2013 και 2015 και από το 2015 λειτουργεί σε συνεργασία με το Υπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας των Φίτζι, προσφέροντας τροφή, ένδυση, σχολική εκπαίδευση και καθημερινή φροντίδα σε παιδιά που βρίσκονται σε ανάγκη (Ορθόδοξη Αποστολική Διακονία, Ορφανοτροφείο της Αγίας Ταβιθάς και Σπίτι Προστασίας).

Πολλά από αυτά τα παιδιά φέρουν την πληγή ότι εγκαταλείφθηκαν από τους ίδιους τους ανθρώπους που είχαν την ευθύνη να τα προστατεύσουν και να τα φροντίσουν. Σε ορισμένες περιπτώσεις ο χωρισμός προήλθε από τη φτώχεια. Σε άλλες, από συνειδητή εγκατάλειψη. Το αποτέλεσμα το ζει πάντοτε το παιδί.

Οι άνθρωποι που διακονούν στο Ορφανοτροφείο της Αγίας Ταβιθάς προσφέρουν εκείνη την καθημερινή συνέπεια από την οποία σχηματίζεται ένα αληθινό σπίτι. Ετοιμάζουν τα γεύματα, πλένουν τα ρούχα, καλύπτουν τα σχολικά έξοδα, φροντίζουν τα παιδιά όταν αρρωσταίνουν, προσεύχονται μαζί τους και παραμένουν κοντά τους όταν τελειώνει η ημέρα.

Σε μία από τις επισκέψεις μου είδα ένα παιδί να παίρνει ένα σάντουιτς με μαρμελάδα, να το χωρίζει στη μέση και να δίνει το ένα κομμάτι σε ένα άλλο παιδί που είχε έρθει ως επισκέπτης και προερχόταν επίσης από μεγάλη φτώχεια. Ένα παιδί που είχε ελάχιστα είδε ένα άλλο παιδί που είχε ακόμη λιγότερα και μοιράστηκε αυτό που κρατούσε στα χέρια του.

Η μικρή αυτή πράξη έμεινε μέσα μου, επειδή μιλούσε συγχρόνως για τη φτώχεια και για την κοινωνία μεταξύ των ανθρώπων. Η στέρηση είχε μάθει στο παιδί την αξία του ψωμιού, ενώ η αγάπη τού είχε μάθει να το μοιράζεται. Είχε ελάχιστα, κι όμως χώρεσε τον άλλον μέσα στο λίγο που κρατούσε στα χέρια του.

Αυτή είναι επίσης η δύναμη της οικογενειακής ζωής στον Ειρηνικό. Παππούδες, θείες, θείοι, μεγαλύτερα αδέλφια και γείτονες δέχονται συχνά παιδιά στα σπίτια τους, ακόμη και όταν το φαγητό και ο χώρος είναι ήδη περιορισμένα. Οι δεσμοί του veiwekani έχουν προστατεύσει πολλά παιδιά. Η φτώχεια, όμως, η μετανάστευση, η βία και τα ναρκωτικά μπορούν να εξαντλήσουν ακόμη και μια μεγάλη οικογένεια.

Για αυτά τα παιδιά, το Ορφανοτροφείο της Αγίας Ταβιθάς γίνεται η οικογένεια που δεν έφυγε. Κάθε ημέρα λαμβάνουν τροφή, εκπαίδευση, προσευχή, στοργή και τη βεβαιότητα ότι την επόμενη ημέρα κάποιος θα βρίσκεται και πάλι εκεί. Η σταθερή παρουσία των φροντιστών, των κληρικών, των εκπαιδευτικών και της εκκλησιαστικής κοινότητας αρχίζει να απαντά στην απουσία εκείνων που έφυγαν.

Μου έχουν πει ορισμένες φορές στην Αδελαΐδα: «Γιατί να στηρίξουμε τα Φίτζι; Τα Φίτζι δεν είναι Σουδάν ή Ουγκάντα».

Ένα τέτοιο ερώτημα τοποθετεί τον ανθρώπινο πόνο επάνω σε μια ζυγαριά και ζητά από ένα παιδί να αποδείξει ότι υποφέρει αρκετά για να αξίζει το ενδιαφέρον μας. Το Σουδάν, η Ουγκάντα, η Γάζα και κάθε τόπος πολέμου, πείνας και εκτοπισμού χρειάζονται σοβαρή και γενναιόδωρη βοήθεια. Το παιδί στο Σαουένι, στα Φίτζι, εξακολουθεί να χρειάζεται φαγητό απόψε.

Για ένα εγκαταλελειμμένο παιδί, η γνώση ότι σε κάποια άλλη χώρα υπάρχει πόλεμος δεν αποτελεί παρηγοριά. Ο δικός του πόνος γεμίζει ολόκληρο τον κόσμο που γνωρίζει. Βλέπει τα άλλα παιδιά να επιστρέφουν στους γονείς τους, αναρωτιέται γιατί οι δικοί του έμειναν μακριά και περιμένει κάποιον που θα παραμείνει κοντά του.

Οι φίλοι του παραλυτικού δεν προσπερνούν τον πόνο του. Τον κάνουν δική τους υπόθεση, σηκώνουν το κρεβάτι του και τον φέρνουν μπροστά στον Χριστό. Η ανάγκη του ανθρώπου αυτού μπαίνει μέσα στη δική τους ζωή και ζητά από εκείνους κόπο, χρόνο και αγάπη.

Για εμάς που ζούμε στην Αδελαΐδα και γενικότερα στην Αυστραλία, τα Φίτζι βρίσκονται αρκετά κοντά ώστε να δημιουργηθεί και να διατηρηθεί μια πραγματική σχέση. Μπορούμε να γνωρίσουμε τους κληρικούς, τους φροντιστές, τα παιδιά και τις κοινότητες. Μπορούμε να επιστρέφουμε, να ακούμε και να μοιραζόμαστε την ευθύνη επί πολλά χρόνια. Έτσι αναπτύσσεται η ιεραποστολή, μέσα από την προσευχή, τη φιλία, την παρουσία και τη συνέπεια.

Οι κληρικοί, οι φροντιστές, οι παππούδες, οι συγγενείς και οι τοπικές κοινότητες των Φίτζι έχουν αναλάβει το μεγαλύτερο μέρος αυτής της ευθύνης επί χρόνια, συχνά με ελάχιστα μέσα και με μια γενναιοδωρία που δεν ζητά αναγνώριση. Η βοήθεια από την Αυστραλία προσθέτει έναν ακόμη ώμο κάτω από ένα βάρος που εκείνοι ήδη σηκώνουν με πίστη και υπομονή.

Η σχέση λειτουργεί και προς τις δύο κατευθύνσεις. Οικογένειες στα Φίτζι που διαθέτουν ελάχιστα ασκούν τη φιλοξενία με μια γενναιοδωρία που φανερώνει πόσο περιορισμένη είναι συχνά η δική μας ζωή. Το φαγητό μοιράζεται, τα σπίτια ανοίγουν και βρίσκεται ακόμη μία θέση γύρω από το τραπέζι. Έχω ταξιδέψει στα Φίτζι πιστεύοντας ότι πηγαίνω για να προσφέρω και έχω επιστρέψει γνωρίζοντας πόσα μου έχουν προσφέρει εκείνα.

Οι άνθρωποι που έφεραν τον παραλυτικό στον Χριστό παραμένουν ανώνυμοι στο Ευαγγέλιο, παρότι η πίστη και ο κόπος τους αποτελούν μέρος του θαύματος. Το έργο τους συνεχίζεται κάθε φορά που κάποιος πληρώνει τα σχολικά έξοδα ενός παιδιού, στηρίζει ένα ορφανοτροφείο, ετοιμάζει φαγητό, επισκέπτεται μια οικογένεια που αγωνίζεται ή παραμένει κοντά σε έναν νέο άνθρωπο που έχει ήδη γνωρίσει τον πόνο της εγκατάλειψης.

Στην ιστορία κάθε παιδιού της Αγίας Ταβιθάς φαίνεται τόσο η πληγή όσο και η αρχή της θεραπείας. Κάποιος έφυγε. Κάποιος άλλος έμεινε.

Οι εύπορες κοινωνίες θαυμάζουν την αυτάρκεια. Η ίδια η ζωή, όμως, αρχίζει στην αγκαλιά κάποιου άλλου. Μαθαίνουμε από άλλους, τρεφόμαστε από τον κόπο άλλων, λαμβάνουμε την πίστη από άλλους και εξαρτόμαστε από κοινότητες που υπήρχαν πριν από εμάς. Ακόμη και ο πιο δυνατός άνθρωπος μπορεί κάποια ημέρα να χρειαστεί τη δύναμη εκείνου που βρίσκεται δίπλα του.

Η Εκκλησία μάς συγκεντρώνει σε ένα Σώμα, όπου «εἴτε πάσχει ἓν μέλος, συμπάσχει πάντα τὰ μέλη» (Α΄ Κορ. 12,26). Ο πόνος ενός παιδιού στα Φίτζι, μιας εκτοπισμένης οικογένειας στη Γάζα ή ενός γείτονα στη δική μας συνοικία ανήκει στην προσευχή και στην ευθύνη της Εκκλησίας, διότι κάθε άνθρωπος φέρει την εικόνα του Θεού.

Η εξουσία μέσα στην Εκκλησία πρέπει να παραμένει αναγνωρίσιμη ως εξουσία του Χριστού. Η θέση, η φήμη και η προστασία ενός θεσμού δεν επιτρέπεται να κρύψουν τον άνθρωπο που βρίσκεται επάνω στο κρεβάτι. Η χριστιανική εξουσία προστατεύει τον ευάλωτο, λέει την αλήθεια με σκοπό τη θεραπεία, ανοίγει τον δρόμο της μετάνοιας και βοηθά τον πεσμένο να σηκωθεί.

Η ίδια κρίση αφορά τις κυβερνήσεις και τα ισχυρά κράτη. Η θέση της Αυστραλίας στον Ειρηνικό συνοδεύεται από ευθύνη για την καθημερινή ζωή των λαών του. Όταν μιλάμε για vuvale, το εγκαταλελειμμένο παιδί ανήκει σε αυτή την οικογένεια. Η φτώχεια, το νερό, η υγεία, η εκπαίδευση και η προστασία των παιδιών αξίζουν την ίδια σοβαρότητα που δίνεται στην ασφάλεια και στη στρατηγική επιρροή.

Ο παραλυτικός μπήκε στο σπίτι στα χέρια των άλλων και βγήκε όρθιος, κρατώντας ο ίδιος το κρεβάτι του. Το κρεβάτι έμεινε, όμως η σημασία του άλλαξε. Από σημάδι της αδυναμίας του έγινε μαρτυρία της φιλανθρωπίας του Χριστού.

Ο ευαγγελιστής Ματθαίος μάς λέει ότι το πλήθος δόξασε τον Θεό, «τὸν δόντα ἐξουσίαν τοιαύτην τοῖς ἀνθρώποις». Η εξουσία αυτή αναγνωρίζεται εκεί όπου ο αμαρτωλός βρίσκει συγχώρηση, ο ασθενής φροντίδα, το εγκαταλελειμμένο παιδί οικογένεια και ο άνθρωπος που λύγισε ξαναβρίσκει τη θέση του στη ζωή.

Κάθε δύναμη που έχει δοθεί στα χέρια μας, είτε προέρχεται από κάποια θέση, από τον πλούτο, από την ιεροσύνη, από την ιδιότητά μας ως πολίτες ή απλώς από τη δυνατότητα να βοηθήσουμε, θα κριθεί δίπλα σε αυτό το κρεβάτι. Εκεί θα φανεί εάν χρησιμοποιήσαμε τη δύναμή μας για τον εαυτό μας ή εάν τη βάλαμε κάτω από το βάρος του αδελφού μας.

Όποιος γνώρισε το έλεος του Χριστού στέκεται δίπλα στον άνθρωπο που έχει λυγίσει, πιάνει μία άκρη του κρεβατιού και παραμένει κοντά του ώσπου να φθάσει μπροστά στον Κύριο.

Και τότε ακούγεται πάλι ο λόγος:

«Ἔγειρε».

Εκείνος που έφθασε στα χέρια των άλλων φεύγει όρθιος. Και όσοι τον μετέφεραν μαθαίνουν ότι η εξουσία του Χριστού δεν υψώνει τον άνθρωπο πάνω από τον αδελφό του. Τον τοποθετεί δίπλα του, του δίνει δύναμη να τον σηκώσει και τον βοηθά να σταθεί ενώπιον του Θεού.

π. Μιχαήλ Ψαρομμάτης