«Ελευθερία στην φυλακή». Του π. Ηλία Μάκου. Πριν τρία περίπου χρόνια, η Μονή Βατοπαιδίου του Αγίου Όρους είχε εκδώσει μεταφρασμένο στα ελληνικά το αφηγηματικό βιβλίο, που περιέγραφε το διωγμό του και τις φυλακίσεις του για πολιτικούς λόγους, του τότε Αρχιεπισκόπου Αχρίδος και Μητροπολίτου Σκοπίων Ιωάννου (μετά την αναγνώριση από το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Εκκλησίας των Σκοπίων ως Αρχιεπισκοπής Αχρίδος φέρει τον τίτλο του πρώην).
Μόλις πρόσφατα όμως μάθαμε για την κυκλοφορία του, το αναζητήσαμε στη Μονή Βατοπαιδίου και ευγενώς μας το έστειλε ο δραστήριος και ακάματος ηγούμενος Εφραίμ, που με όλες του τις δυνάμεις και με πολλούς τρόπους ανατροφοδοτεί την ελπίδα στον Θεό.
Τα δυσάρεστα προσωπικά βιώματα από την περιπέτεια του Μακαριωτάτου (σκληρές και απάνθρωπες συνθήκες κράτησης, πέθανε ο πατέρας του και με δυσκολία του του έδωσαν 24ωρη άδεια να παρευρεθεί στην κηδεία του κ. ά), που περιγράφονται με ενάργεια στο βιβλίο, αλλά και στις επιστολές, που αυτό περιλαμβάνει, είναι έντονα και συγκινητικά, μαζί και συγκλονιστικά, καθώς βρέθηκε αρκετές φορές στις φυλακές των Σκοπίων, για πρώτη φορά το 2004, ακολούθησαν άλλες επτά, με τελευταία αυτή του 2013, και αποφυλακίστηκε το 2015.
Και δεν έφταναν τα δικά του μαρτύρια, υπέφεραν και οι συνεργάτες του, αλλά και ιερείς και οι μοναχοί και οι μοναχές της εκκλησιαστικής του περιφέρειας, που τον υποστήριζαν (στις μοναχές Μονής έκοψαν τα μαλλιά και τις χτύπησαν).
Οι λόγοι της επίθεσης εναντίον του και των καταδικαστικών αποφάσεων ήταν προσχηματικοί και κατασκευασμένοι και βασίζονταν στις έωλες κατηγορίες της υποκίνησης εθνοτικού και θρησκευτικού μίσους, διχόνοιας και μισαλλοδοξίας, αλλά και υπεξαίρεσης.
Η ουσία βρισκόταν στο ότι ήθελε την Εκκλησία απαλλαγμένη από πολιτικές σκοπιμότητες, ενωμένη και αφιερωμένη στην υπηρεσία της αγάπης και της ειρήνης.
Ωστόσο το βιβλίο, με αφορμή το δράμα του, αναδεικνύει και τη φλόγα πίστης ενός διωκόμενου κληρικού, ο οποίος είναι φιλέλληνας και έχει κάνει σπουδές στη χώρα μας.
Οι φυλακίσεις δεν τον εμπόδισαν να απολαμβάνει μέσα του το λυτρωτικό μήνυμα του χριστού και να αναθαρρεί. Δεν άφησε την απελπισία να εισχωρήσει μέσα του και ας τον κατεδίωκε μανιωδώς η κοσμική εξουσία, αλλά και η εκκλησιαστική του κρατιδίου.
Αφού, πάντοτε, αλλά ειδικά εκείνη την δύσκολη περίοδο, είχε πανάγαθο και στοργικό Πατέρα, σύμμαχο και κυβερνήτη της ζωής του, γιατί να κλονιζόταν; Αφού είχε τον Κύριο, τον ελεήμονα και συγχωρητικό, γιατί να απελπιζόταν; Βεβαίως έκανε ότι εξαρτόταν από αυτόν και αγωνιζόταν με σθένος για να μην πτοηθεί. Πέραν, όμως, τούτου οι προσδοκίες του στηρίζονταν στο Θεό. Και ήταν βέβαιος ότι οι προσδοκίες αυτές δεν θα διαψευστούν.
Μπροστά του συνεχώς ατένιζε τον Γολγοθά και τον Σταυρό, όπου θυσιάστηκε ο Χριστός. Και σκεφτόταν, σιδεροδέσμιος, πως η σπουδαιότατη και μοναδική θυσία του Χριστού, οφείλει να γίνει και το δικό του θυσιαστήριο και ο δικός του βωμός. Και ας είναι το θύμα ο ίδιος, αφού και ο Χριστός υπήρξε το μέγα θύμα, που προσφέρθηκε εκούσια για τη δική μας εξιλέωση.
Έτσι, αν και φυλακισμένος, ένιωθε ελεύθερος. Γράφει χαρακτηριστικά: “Είναι πιθανόν να βρίσκεσαι μέσα στις φυλακές και όμως να είσαι ελεύθερος. Η ελευθερία είναι μια πνευματική κατηγορία. Αυτή είναι αγάπη. Αγάπη προς εκείνον, ο οποίος νοηματοδοτεί την ζωή σου, αγάπη προς τον Χριστό. Αγάπη προς την Αγία τριάδα και προς όλους όσους είναι ενωμένοι στο Σώμα του Χριστού”.
Δεν αρνήθηκε τον Κύριο, δεν τον επαίσχυνε μπροστά στους ανθρώπους, έστω και αν ήταν απειλούμενος.
Στη ζωή του Ιωάννη βλέπει κανείς πως οι κακοπάθειες για τον Χριστό, είναι η απόδειξη και η εγγύηση της σωτηρίας μας. “Λέω, λοιπόν, στον εαυτό μου, όχι πέντε ημέρες, αλλά πέντε χρόνια και περισσότερα ακόμα θα παρέμενα μέσα στις φυλακές, αν αυτό ήταν ευλογημένοι από τον Θεό”.
Και η μαρτυρία του είναι ένα παράδειγμα ότι κάθε φορά, που κλονιζόμαστε στον ανηφορικό δρόμο της αρετής, ας στρεφόμαστε προς το Σταυρό του Χριστού, για να παίρνουμε θάρρος, ενίσχυση και ελπίδα. Για να αντλούμε χάρη από τον Εσταυρωμένο Χριστό. Και με την δύναμη Εκείνου να μένουμε σταθεροί και ασάλευτοι στην πίστη, όπως έμεινε ο Ιωάννης, και να προχωρούμε από ψυχική νίκη σε ψυχική νίκη.
