Το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων τίμησε τη μνήμη των Οσίων Ονουφρίου και Πέτρου του εν Άθω

Αποσύρθηκε στην έρημο, όπου έζησε επί εξήντα χρόνια με αυστηρή άσκηση και προσευχή. Λίγες ημέρες πριν από την κοίμησή του τον συνάντησε ο Όσιος Παφνούτιος, ο οποίος κατέγραψε τη ζωή του και επιμελήθηκε την ταφή του.

Η εορτή πραγματοποιήθηκε στην ομώνυμη Ιερά Μονή του Οσίου Ονουφρίου, η οποία βρίσκεται στον βιβλικό Αγρό του Κεραμέως (Ακελδαμά), απέναντι από την Κολυμβήθρα του Σιλωάμ.

Της Θείας Λειτουργίας προέστη ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συλλειτουργούντων των Αρχιεπισκόπων Κωνσταντίνης κ. Αριστάρχου και Πέλλης κ. Φιλουμένου, Αγιοταφιτών Ιερομονάχων και κληρικών του Πατριαρχείου, καθώς και του Ηγουμένου της Ιεράς Μονής Ομπλού της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών, Αρχιμανδρίτη Νεκταρίου. Συμμετείχαν ακόμη μοναχοί, μοναχές και πλήθος πιστών της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων, ενώ παρέστη και η Γενική Πρόξενος της Ελλάδας στα Ιεροσόλυμα, Άννα Μάντικα.

Μετά τη Θεία Λειτουργία τελέστηκε μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής της μακαριστής μοναχής Σεραφείμας της Μονής. Στη συνέχεια, ο Πατριάρχης ανέγνωσε την ευχή για την ευλογία των καρπών της θερινής περιόδου.

Οι εορταστικές εκδηλώσεις ολοκληρώθηκαν με κέρασμα που παρέθεσε στο ηγουμενείο η Ηγουμένη της Μονής, μοναχή Παϊσία, η οποία συνεχίζει με αφοσίωση το έργο των προκατόχων της, του μακαριστού Μητροπολίτη Πέτρας Γερμανού και του Αρχιμανδρίτη Καλλίστου.

Διαβάστε την ομιλία του Πατριάρχη:

«Ὅσοι γὰρ Πνεύματι Θεοῦ ἄγονται, οὗτοί εἰσιν υἱοὶ Θεοῦ… αὐτὸ τὸ Πνεῦμα συμμαρτυρεῖ τῷ πνεύματι ἡμῶν ὅτι ἐσμὲν τέκνα Θεοῦ· εἰ δὲ τέκνα, καὶ κληρονόμοι, κληρονόμοι μὲν Θεοῦ, συγκληρονόμοι δὲ Χριστοῦ, εἴπερ συμπάσχομεν, ἵνα καὶ συνδοξασθῶμεν», (Ρωμ. 8, 14-17).

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοὶ καὶ προσκυνηταί,

Ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος συνήγαγε πάντας ἡμᾶς ἐν τῇ ἱερᾷ ταύτῃ τοῦ Ὁσίου Ὀνουφρίου Μονῇ, τῇ εὑρισκομένῃ ἐπὶ τοῦ Ἁγιογραφικοῦ τόπου τοῦ «Ἀγροῦ τοῦ Κεραμέως», τοῦ ἐπικληθέντος «Ἀγροῦ τοῦ Αἵματος», (Πρβλ. Ματθ. 27, 7-8), ἵνα ἑορτάσωμεν τὴν ἱεράν μνήμην τοῦ Ὁσίου καὶ Θεοφόρου Πατρὸς ἡμῶν Ὀνουφρίου τοῦ Αἰγυπτίου.

Ὁ Πατὴρ ἡμῶν Ὀνούφριος, καταγόμενος ἐξ Αἰγύπτου κετέφυγεν εἰς τὰ ἐνδότερα τῆς ἐρήμου, μιμούμενος τὸ παράδειγμα τοῦ μείζονος τῶν Προφητῶν Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου καὶ τοῦ Προφήτου Ἡλιοῦ τοῦ Θεσβίτου. Ἔζησεν δέ οὗτος ἐν τῇ ἐρήμῳ ἐπὶ ἑξήκοντα ἔτη, ἄνθρωπον μή ἑωρακὼς τὸ σύνολον. Τοῦτον εὗρεν ὁ μέγας Παφνούτιος ἐν τῷ τόπῳ τῆς ἀσκήσεως αὐτοῦ μετὰ ἀπὸ ὁδοιπορίαν ἐν τῇ ἐρήμῳ δεκαεπτά (17) ἡμερῶν. Συναντήσας δέ τὸν ὅσιον Ὀνούφριον, ἔμαθε παρ’ αὐτοῦ τὸ ὄνομά του ὡς καὶ τὰ περὶ τοῦ βίου αὐτοῦ. Ὁ θεόφρων Ὀνούφριος ἠξιώθη τῆς θεωρίας τοῦ κάλλους τοῦ ἀμηχάνου, τοῦ ὑπερφυοῦς τοὐτέστιν κάλλους τοῦ Θεοῦ, ἐφαρμόζων ἐν τῇ πράξει καὶ θεωρίᾳ τὸ παράγγελμα τοῦ Κυρίου λέγοντος: «Ὁ ἔχων τὰς ἐντολὰς μου καὶ τηρῶν αὐτάς, ἐκεῖνός ἐστιν ὁ ἀγαπῶν με· ὁ δὲ ἀγαπῶν με ἀγαπηθήσεται ὑπὸ τοῦ πατρός μου, καὶ ἐγὼ ἀγαπήσω αὐτὸν καὶ ἐμφανίσω αὐτῷ ἐμαυτόν», (Ἰωάν. 14,21).

Ἑρμηνεύων τὸν λόγον τοῦτον τοῦ Κυρίου, «ἐμφανίσω γὰρ φησιν αὐτῷ ἐμαυτὸν» (Ἰωάν. 14,21) ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας λέγει: Καθαροὶ γὰρ παρὰ τοῖς καθαροῖς οἱ περὶ τῆς θεοπτίας ἔσονται λόγοι· διαλάμπει δέ Χριστὸς ἐν αὐτοῖς, διά τοῦ ἰδίου δηλονότι Πνεύματος εἰς ἕκαστα τῶν δεόντων φωταγωγῶν, καὶ ἀρρήτοις τισὶ δᾳδουχίαις ταῖς κατὰ νοῦν ἑαυτόν ἐκκαλύπτων καὶ ἐμφανῆ καθιστὰς· οἱ δὲ ἅπαξ ἑλόντες, μακάριοί τε καὶ ζηλωτοὶ· καὶ μοι δοκεῖ τοιοῦτός τις εἶναι λέγων ὁ Προφήτης Δαυΐδ «Ἀκούσομαι τι λαλήσει ἐν ἐμοὶ Κύριος ὁ Θεὸς» (Ψαλμ. 84,9)· καὶ μὴν καὶ αὐτὸς ἡμῖν ὁ θεῖος ἐπιστέλλων Ἀπόστολος: «εἰ δοκιμὴν ζητεῖτε τοῦ ἐν ἐμοὶ λαλοῦντος Χριστοῦ»; (Β’ Κορ. 13,3) · λαλεῖ γὰρ ἐν τοῖς ἁγίοις διά τοῦ Πνεύματος τὰ καθ’ Ἑαυτὸν καὶ ἕτερα δέ πρός τούτους ἀποκαλύπτων μυστήρια. Διά γὰρ τοι τοῦτο καὶ συνέντες ἀκριβῶς αὐτὰ, ποτὲ με λέγουσιν, ὅτι «ἡμῖν μὲν ἀπεκάλυψεν ὁ Θεὸς διά τοῦ Πνεύματος» (Α’ Κορ. 2,10) ποτὲ δὲ πάλιν «Ἡμεῖς δὲ νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν», (Α’ Κορ. 2,16), «νοῦν εἶναι λέγοντες τὸ Πνεῦμα Αὐτοῦ».

Καὶ ἁπλούστερον, ἑρμηνεύων τὸν λόγον τοῦτον: «ἐμφανίσω γὰρ φησὶν αὐτῷ ἐμαυτὸν», (Ἰωάν. 14,21), ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας λέγει: «εἰς τοὺς καθαροὺς οἱ λόγοι περὶ θεοπτείας θά εἶναι καθαροί. Ὁ Χριστός διαλάμπει εἰς αὐτούς, διά τοῦ ἰδίου δηλονότι Πνεύματος, φωταγωγῶν (ὁδηγῶν ) αὐτοὺς μέ τὸ φῶς Αὐτοῦ εἰς κάθε τι, τὸ ὁποῖον ἔχουν ἀνάγκην ἀποκαλύπτων τὸν ἑαυτὸν Του καὶ κάμνοντας τὸν ἑαυτὸν Του ἐμφανῆ διὰ τινων ἀρρήτων πνευματικῶν δᾳδουχιῶν -λαμπαδηφοριῶν. Αὐτοὶ δέ, οἱ ὁποῖοι μία γιά πάντα ἀπεφάσισαν, εἶναι μακάριοι καὶ ἄξιοι μιμήσεως. Τοιούτος νομίζω ὅτι εἶναι καὶ ὁ Προφήτης Δαυΐδ λέγων: «ἀκούσομαι τί λαλήσει ἐν ἐμοὶ Κύριος ὁ Θεὸς» (Ψαλμ. 84,9). Ὁμοίως εἶναι καὶ ὁ θεῖος Παῦλος λέγων: «Εἰ δοκιμὴν ζητεῖτε τοῦ ἐν ἐμοὶ λαλοῦντος Χριστοῦ; « (Β΄ Κορ. 13,3). Ὁ Χριστὸς ὁμιλεῖ περὶ Ἑαυτοῦ εἰς τοὺς ἁγίους διά τοῦ ἁγίου Πνεύματος καὶ ἀποκαλύπτει ἐπὶ πλέον καὶ ἄλλα μυστήρια. Διά τοῦτο ἀκριβῶς οἱ ἅγιοι, οἱ ὁποῖοι γνωρίζουν αὐτὰ τὰ πράγματα, ἄλλοτε μὲν λέγουν ὅτι «ἡμῖν μὲν ἀπεκάλυψεν ὁ Θεὸς διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» (Α’ Κορ. 2,10) καὶ ἄλλοτε πάλιν «Ἡμεῖς δέ νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν» (Α΄ Κορ. 2,16), νοῦν δἐ λέγοντες ἐννοοῦν τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸ Πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ.

Εἰς τὸν ἑρμηνευτικὸν τοῦτον λόγον τοῦ ἁγίου Ἁγίου Κυρίλλου κατανοοῦμεν μέ πλήρη σαφήνειαν καὶ ἀκρίβειαν τί σημαίνει θεοπτία δηλαδὴ θέωσις καὶ τελείωσις ἐν Χριστῷ τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας, ἐπικαλουμένου τὴν ἀδιάψευστον καὶ ἀποκαλυφθεῖσαν ἀλήθειαν, τὴν μαρτυρουμένην ὑπὸ τῶν Προφητῶν καὶ Ἀποστόλων εἰς τὰς Ἁγίας Γραφάς.

Τοιοῦτος μακάριος καὶ ζηλωτὴς, ἄξιος δηλαδὴ μιμητὴς τῶν ἁγίων Προφητῶν Ἠλιοῦ καὶ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου ἀνεδείχθη ὁ ὅσιος Πατὴρ ἡμῶν Ὀνούφριος διά τοῦ ἀσκητικοῦ καὶ ἐρημητικοῦ αὐτοῦ βίου. Διὸ καὶ διέλαμψεν ἐν αὐτῷ ὁ Χριστὸς διά τοῦ ἰδίου (ἁγίου) Πνεύματος, ὡς ἀναφωνεῖ καὶ ὁ ὑμνῳδὸς λέγων: «Φῶς νοητὸν καὶ οὐράνιον, ἔνδον λαβὼν ἐν καρδίᾳ σου, τῆς ἀκηράτου Τριάδος δοχεῖον ὤφθης Ὀνούφριε, καὶ νῦν μετὰ Ἀγγέλων ἠρίθμησαι, κραυγάζων· Ἀλληλούϊα».

Ἀξιοσημείωτον ὅτι «τὸ νοητὸν καὶ οὐράνιον φῶς, τὸ ὁποῖον ἔλαβεν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ ὁ Πατὴρ ἡμῶν Ὀνούφριος εἶναι Αὐτὸς Οὗτος ὁ Χριστὸς, ὡς λακωνικῶς (μέ λίγα λόγια) διατυπώνει τοῦτο ὁ ὑμνῳδὸς λέγων: «Ὅλον Χριστόν, εἰσοικισάμενος ἔνδοξε, καὶ κόσμον παρωσάμενος, δόξαν τὴν ἄστατον, τῆς αὐτοῦ ἀπολαύεις, Ὀνούφριε ἀξίως, χαρᾶς ἀοίδιμε».

Ὄντως, ἀγαπητοὶ μου ἀδελφοὶ , ὁ θεοφόρος Ὀνούφριος ἐδέχθη ἐντὸς τῆς ψυχῆς του ὅλον τὸν Χριστόν, ἀπαρνησάμενος τὴν ἄστατον δόξαν τοῦ κόσμου, διὸ καὶ ὡς ἄλλος Παῦλος «ἡρπάγη εἰς τὸν παράδεισον» (Β’ Κορ. 12,4), γενόμενος οὕτω κοινωνὸς καὶ συγκληρονόμος τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ. Ὁ δὲ Παράδεισος εἶναι ἡ τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας οὐράνιος πολιτεία, ὡς κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος λέγων: «Ἡμῶν γὰρ τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει» (Φιλιπ. 3,20). Λέγει δὲ τοῦτο ὁ σοφὸς Παῦλος, διά νά ἀναλογισθῶμεν ὅτι «οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν», (Ἑβρ. 13,11).

Ὁ θεῖος ἑορτασμὸς τῶν ἁγίων, ὁσίων καὶ δικαίων ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας ὑπομιμνῄσκει εἰς ἡμᾶς κατὰ τὸν Μέγαν Βασίλειον, τὸν κόσμον αὐτῆς (τῆς Ἐκκλησίας), τοὐτέστιν τοὺς ἁγίους, ὡς τοὺς σήμερον ἑορταζομένους Ὁσίους Πατέρας ἡμῶν Ὀνούφριον τὸν Αἰγύπτιον καὶ Πέτρον τὸν ἐν Ἄθῳ, τοὺς γενομένους συνομίλους τῶν ἀγγέλων.

Διὸ καὶ ἡμεῖς, ἀγαπητοὶ μου ἀδελφοὶ, παρακαλέσωμεν τὸν Ὅσιον Πατέρα ἡμῶν Ὀνούφριον «τὸν Χριστὸν οἰκησάμενον καὶ ἐνδεδυμένον, ἵνα πρεσβεύῃ ὑπὲρ σωτηρίας τῶν ψυχῶν ἡμῶν. Τῇ δὲ Θεοτόκῳ καὶ Μητρί τοῦ Θεοῦ μετὰ τοῦ ὑμνῳδοῦ εἴπωμεν: «Ὥσπερ νεφέλη φωτεινή, τὸν ὑπέρθεον Χριστὸν ἥλιον φέρεις, ἐν ἀγκάλαις σου Μῆτερ, δι’ οὗ τὸν ζόφον παθῶν, ψυχῆς μου λαμπρύνασα αὔγασον, τῷ τῆς ἀπαθείας, φωτὶ Θεογεννῆτορ». Ἔτη πολλὰ εὐλογημένα καὶ εἰρηνικά».