Την Κυριακή 12 Ιουλίου 2026, ημέρα κατά την οποία η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών Παϊσίου του Αγιορείτου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος κ. Τιμόθεος χοροστάτησε στην ακολουθία του Όρθρου και στη συνέχεια τέλεσε τη Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Καρδίτσης, όπου πανηγύριζε το Ιερό Παρεκκλήσιο που είναι αφιερωμένο στον σύγχρονο Άγιο της Ορθοδοξίας..
Πλήθος ευλαβών πιστών προσήλθε στον Ιερό Ναό, προκειμένου να συμμετάσχει στη λατρευτική σύναξη και να τιμήσει τον Όσιο Παΐσιο, ζητώντας τις πρεσβείες και την ευλογία του.
Κατά το κήρυγμά του, ο Μητροπολίτης ανέπτυξε το βαθύτερο νόημα του αποστολικού αναγνώσματος της ημέρας από την προς Ρωμαίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου, συνδέοντας τη διδασκαλία του Αποστόλου με το φωτεινό παράδειγμα του Οσίου Παϊσίου, ο οποίος κατόρθωσε να μετατρέψει τον ευαγγελικό λόγο σε βίωμα και καθημερινή πράξη.
Αρχικά αναφέρθηκε στα ιερά κείμενα της Εκκλησίας, επισημαίνοντας ότι τόσο η Παλαιά όσο και η Καινή Διαθήκη αποτελούν τον ανεκτίμητο θησαυρό της πίστεώς μας. Η Παλαιά Διαθήκη, μέσα από την Πεντάτευχο, τους Προφήτες και τα υπόλοιπα ιερά βιβλία, προαναγγέλλει την έλευση του Μεσσία, ενώ η Καινή Διαθήκη, με τα Ιερά Ευαγγέλια, τις Πράξεις των Αποστόλων, τις Αποστολικές Επιστολές και την Αποκάλυψη, φανερώνει την εκπλήρωση της θείας οικονομίας με την ενανθρώπηση του Θεού Λόγου, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τόνισε ακόμη ότι τα αναγνώσματα αυτά κατανέμονται μέσα στον λειτουργικό χρόνο της Εκκλησίας, ώστε οι πιστοί να τρέφονται αδιάκοπα από τον λόγο του Θεού και να οδηγούνται στη βαθύτερη γνώση του μυστηρίου της σωτηρίας.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην περίοδο μετά την εορτή της Πεντηκοστής, κατά την οποία αναγιγνώσκονται διαδοχικά οι ευαγγελικές περικοπές, επισημαίνοντας ότι η ζωή της Εκκλησίας είναι μία συνεχής πορεία μαθητείας στον λόγο του Θεού. Υπογράμμισε ακόμη ότι ο φωτισμός του ανθρώπου δεν περιορίζεται μόνο στο Άγιο Βάπτισμα, αλλά συνεχίζεται σε ολόκληρη την πνευματική του ζωή, καθώς ο πιστός καλείται να καλλιεργεί διαρκώς τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος μέσα από τη ζωή της Εκκλησίας.
Στη συνέχεια αναφέρθηκε στην προς Ρωμαίους Επιστολή, η οποία, όπως σημείωσε, γράφτηκε από τον Απόστολο Παύλο στην Κόρινθο το 58 μ.Χ. και μεταφέρθηκε στη Ρώμη από τη διάκονο Φοίβη. Επισήμανε ότι η συγκεκριμένη επιστολή αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα κείμενα της Καινής Διαθήκης και τόνισε χαρακτηριστικά ότι όποιος τη μελετά με προσοχή και προσπαθεί να εφαρμόσει το περιεχόμενό της στη ζωή του μπορεί να γίνει πραγματικά ενάρετος, ένθεος και χαριτωμένος χριστιανός.
Αναλύοντας το αποστολικό ανάγνωσμα, σημείωσε ότι αυτό χωρίζεται σε τρεις βασικές ενότητες. Στην πρώτη, ο Απόστολος Παύλος αναφέρεται στα χαρίσματα που προσφέρει ο Θεός στους ανθρώπους. Υπενθύμισε ότι κάθε χάρισμα αποτελεί δωρεά της θείας χάριτος και δεν προσφέρεται για προσωπική προβολή, αλλά για την οικοδομή της Εκκλησίας και τη διακονία των αδελφών.
Η διδασκαλία απαιτεί πίστη και θεολογικό φρόνημα, διότι πραγματικός θεολόγος είναι εκείνος που ζει την παρουσία του Θεού. Η διακονία εκφράζεται με την προσφορά προς τον συνάνθρωπο, η παράκληση με την παρηγοριά προς όσους δοκιμάζονται και η φιλανθρωπία με την έμπρακτη αγάπη. Όλα αυτά, όμως, οφείλουν να γίνονται με απλότητα, χωρίς επίδειξη και χωρίς διάθεση αυτοπροβολής, αλλά αποκλειστικά προς δόξαν Θεού και προς πνευματική ωφέλεια των ανθρώπων. Υπογράμμισε ακόμη την αποστολική προτροπή ότι εκείνος που προΐσταται πρέπει να το πράττει με σπουδή, υπευθυνότητα και προγραμματισμό, ενώ εκείνος που ελεεί να το κάνει με χαρούμενη καρδιά και ειλικρινή διάθεση αγάπης.
