«Συναγωγή» ενδιαφερόντων κειμένων από τον αρχιμ. Δαμασκηνό Πετράκο... Του π. Ηλία Μάκου. Είναι γνωστή, σε όσους τον γνωρίζουν, η αγάπη του αρχιμανδρίτη Δαμασκηνού Πετράκου (Γραμματέα της Ιεράς Συνόδου) για τον τόπο του, την Ηλεία.
Αυτή η αγάπη φαίνεται, χωρίς να κρύβεται, καθαρά και αφτιασίδιωτα, γνήσια δηλαδή, στο βιβλίο του «Συναγωγή Ηλειακών», όπου στις 316 σελίδες, φιλοξενούνται κείμενα ποικίλου ενδιαφέροντος, θρησκευτικού, ιστορικού, πολιτιστικού, αρχαιολογικού, λαογραφικού, όπως και προσωπογραφίες, χρονικά και βιβλιοκρισίες-βιβλιοπαρουσιάσεις, που τα περισσότερα έχουν πρωτοδημοσιευθεί σε εγκυκλοπαίδειες, εφημερίδες και περιοδικά.
Ο αναγνώστης «εισπνέει» στα… πνευματικά του πνευμόνια μια άφθονη δόση από την Ηλεία, η οποία έχει χαρακτήρα ωφέλιμο και για τι όχι και «θεραπευτικό», με την έννοια της γνωσιολογίας.
Διαβάζει για τους κυριότερους σταθμούς της εκκλησιαστικής ιστορίας της Ηλείας, όπου αναφέρονται Μητροπολίτες, ιερείς και θεολόγοι (συγκινητική, μεταξύ άλλων, η αναφορά στην πρώτη τακτική φοιτήτρια της θεολογίας στην Ελλάδα, εξ Ηλείας, τη δεκαετία του 1920). Για μονές και χριστιανικά μνημεία του νομού (παλαιότερα και νεότερα). Για την τοπική αγιολογία (αξιομνημόνευτοι οι νεομάρτυρες της Γαστούνης άγιοι Χρίστος και Πανάγος, ο άγιος Ιωακείμ ο νέος κ.λπ.), αλλά και την τοπική θρησκευτική λαογραφία (όπως η χρήση φράσεων από την Αγία γραφή στην καθημερινή ομιλία). Δεν λείπουν τα χρονικά από διάφορα γεγονότα (όπως οι επίσημες επισκέψεις στην Ηλεία του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου το 2003 και του Αρχιεπισκόπου Κύπρου αοιδίμου κυρού Χρυσοστόμου το 2008 και το 2009, ο σεισμός του 2008 κ. ά.). Για βιβλία, όπως «Οι Μελέτες θρησκευτικού περιεχομένου της Ηλειακής Πρωτοχρονιάς», οι «Προλήψεις τινές και δεισιδαιμονίες, ως συναντώνται εις την Ηλείαν» (του πρώην Μητροπολίτου Ηλείας Γερμανού) κ. ά.
Ποικίλα τα γραπτά, μα όλα τεκμηριωμένα και με ζωντανή ροή δοσμένα, έτσι ώστε ο συγγραφέας με πληρότητα, πνεύματος και αισθήματος, μεταβαίνει ο ίδιος και σε «παρασέρνει», αυτή είναι η επιτυχία, μαζί του στη θέαση μιας διαυγούς πραγματικότητας ιδανικών και μορφών.
Και σε «αναγκάζει» ή μάλλον σε ωθεί να νιώσεις τη φλόγα του κόσμου του, με μια ψύχραιμη, μα και συναισθηματική, ταυτόχρονα διάχυση, ώστε να αισθανθείς το άγγιγμα της ψυχής του, μέσα από το μοίρασμα των καταγραφών του.
Και πέρα από την περιγραφή με συστηματικό τρόπο προσώπων, γεγονότων, καταστάσεων, που αντιπροσωπεύουν το επικαιρικό, αλλά και το ιστορικό στοιχείο της ανθρώπινης πορείας, μας βγάζει αυθεντικά ο π. Δαμασκηνός, με στη θέαση του Θεού. Μας δίνει έξοχα έναν συνδυασμό του κόσμου του Θεού και του κόσμου του ανθρώπου, όπου κορυφαίο στοιχείο εσωτερικής δύναμης είναι το θείο.
Όχι στενά προσκολλημένος σε τεχνικές, αλλά πάνω από αυτές, μας μετοχετεύει ένα ανώτερο ήθος, ένα λυτρωτικό ήθος.
Αυθόρμητα, ως εσωτερική παρόρμηση, χωρίς καμιά αναγκαιότητα εξωτερική να του το επιβάλλει, θέτει τη γραφίδα του, που κινείται και υποκινείται από το νου του και την καρδιά του, στη λειτουργική (με τη θρησκευτική και την κοινωνική έννοια) εξυπηρέτηση ενός σκοπού σημαντικού, τουλάχιστον για τον ίδιο, που επιβεβαιώνεται και επιβραβεύεται ως τέτοιος και από τον αναγνώστη: Στη διάσωση στοιχείων, πρωτίστως εκκλησιαστικών, σαν ένα είδος παρακαταθήκης για τις επερχόμενες γενιές.
Μέσα από τα αναγιγνωσκόμενα και τις προεκτάσεις τους, αλλά και τους συνειρμούς, που δημιουργούν, αποκρυσταλλώνεται με την πιο μεγάλη συμπύκνωση το ψυχικό στίγμα του συγγραφέα αρχιμ. Δαμασκηνού Πετράκου, που μπορεί να συνοψιστεί σε δύο λέξεις, φως και αγάπη.
π ΗΛΙΑΣ ΜΑΚΟΣ
