Βρισκόμαστε στη δεκαετία του 1960 και συγκεκριμένα τον χρόνο που οι Άγγλοι έδωσαν την ανεξαρτησία στους Κενυάτες.

Ο πρωτοπόρος και αγωνιστής της ελευθερίας αναλαμβάνει όπως ήταν φυσικό την Προεδρία της φιλελεύθερης τώρα Κένυας.

Ο Κενυάττα ανήκε στη φυλή των Κικούγιου που τον βοήθησαν με τη δημιουργία της μυστικής οργάνωσης γνωστής ως Μάου-Μάου αντίστοιχο με τη δική μας ΕΟΚΑ, και αγωνίστηκαν όλοι για την ελευθερία της χώρας τους.

Έτσι ο Κενυάττα εκτιμώντας την δράση αυτή των αγωνιστών της ελευθερίας αυτών που με κίνδυνο τη ζωή τους και με θυσίες προσωπικές έθεσαν τους εαυτούς τους στην διάθεση της αγωνιζόμενης πατρίδας τους ενάντια στην αποικιοκρατία, θέλησε να τους τιμήσει.

Υπέφεραν αρκετά, δοκιμάστηκαν, εκδιώχθηκαν, συνελήφθησαν, σκοτώθηκαν κ.τ.λ. έτσι περίπου όπως τα θυμάμαι κι εγώ δεκάχρονο ακόμα παιδί στην Κύπρο αφού τα ίδια συνέβησαν και σε μας.

Σε αναγνώριση λοιπόν των αγώνων και των θυσιών τους στους δικούς τους ο Κενυάττα μετά την ανεξαρτησία (1963) από την περιοχή όπου κατοικούσαν δραστηριοποιούνται οι Ορθόδοξοι Κικούγιου σε αναγνώριση των κόπων και ων θυσιών τους παραχώρησε τεράστιες εκτάσεις γης στις πιο απομακρυσμένες και ταλαίπωρες όμως εύφορες περιοχές ιδιαίτερα εδώ που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή στο τέρμα του Ινδικού Ωκεανού, μόνο μερικά βήματα από τη μουσουλμανική Σομαλία.

Τι ήταν το ξεχωριστό από αυτήν την ομαδική μετακίνηση και αλλαγή; Σάυτούς που παραχώρησε εκτάσεις γης ήσαν δύο ιερείς με όνομα Ελευθέριος. Κι έτσι με τον τρόπο αυτό μετέφεραν σε αυτές τις περιοχές την Ορθόδοξή τους πίστη και παράδοση.

Κι έτσι θεμελιώθηκε και βλάστησε για πρώτη φορά ο σπόρος της Ορθοδοξίας. Κιλιμάντζαρο και Λάμου… Ενθυμούμαι έντονα τις επισκέψεις μου που ως λαϊκός προσκλήθηκα και με ξενάγησαν στους χώρους αυτούς.

Που μπορούσα τότε να διανοηθώ ότι θα ήμουν και ο πρώτος Αρχιερέας που θα εγκαινίαζα τους πετρόκτιστους ναούς στις περιοχές αυτές σε αντικατάσταση των πρόχειρων ναών καμωμένων από λάσπη ή ξύλα και λαμαρίνες σκουριασμένες… Θεέ μου. Τόση ευλογία, τόση μακροθυμία, τόση συγκατάθεση… Αντίστοιχες καταστάσεις ακόμα ενθυμούμαι που κοιμόμαστε μέσα στους ίδιους τους ναούς χάμω στο πάτωμα. Τότε ακόμα οι συνθήκες ήταν πρωτόγονες και εμείς είμαστε αθώοι σε αυτές τις καταστάσεις. Ήταν όμως ακόμα το ξεκίνημα και τις απολαμβάνουμε μέχρι σήμερα.

Εδώ λοιπόν που βρισκόμαστε σήμερα ο ένας π. Ελευθέριος ήλθε με την οικογενειά του. Πολυμελής οικογένεια! Οκτώ, δέκα παιδιά!! Χθες λοιπόν με την άφιξη μας θέλησα να επισκεφθώ και να τελέσω τρισάγιο στους τάφους του π. Ελευθέριου και της πρεσβυτέρας του Αιμιλίας, ακριβώς εκεί που ξεκίνησαν τη ζωή τους (μετανάστευση καλύτερα) πριν εξήντα τόσα χρόνια. Παρόντες τα παιδιά και τα εγγόνια τους για το τρισάγιο στον τάφο τους.

Το είχα τάμα για τους δύο αυτούς που μετέφεραν το μήνυμα της Ορθοδοξίας στο ‘‘πουθενά’’ κυριολεκτικά και το φύτεψαν τόσο βαθιά που σήμερα ακούγεται ο όρθρος της Ορθοδοξίας εδώ στο κέντρο της πόλης Μπεκετόνι.

Έθεσα λοιπόν τον θεμέλιο λίθο, κτίστηκε ο ναός αφιερωμένος στον Απόστολο Παύλο, λόγω όμως των φονικών επιθέσεων και φοβερών σφαγών της μουσουλμανικής ομάδος από την Σομαλία δεν μπορούσα να έλθω για να τον εγκαινιάσω. Μέσα, λοιπόν, σ’αυτό το βαρύ κλίμα με κίνδυνο της ζωής μας ήλθαμε ακριβώς πριν δύο χρόνια και τελέσαμε τα εγκαίνια.

Δεν ήταν εύκολη η αποστολή μας. Είναι μόνο μερικά βήματα από την γειτονική μουσουλμανική Σομαλία. Ακούσαμε διάφορες φοβερές και τρομακτικές ιστορίες όταν οι μουσουλμάνοι εδώ ακριβώς που ζούμε με μαχαίρια έκοβαν τα κεφάλια των ανδρών μπροστά στα μάτια των γυναικών και των παιδιών τους.

Φυσικά πέρασαν αυτές οι εποχές και υπάρχει τώρα άριστη σχέση και διαβίωση ανάμεσα σε χριστιανούς και μουσουλμάνους.

Η επίσκεψή μας εδώ αυτή τη φορά είχε άμεση σχέση με την τέλεση της Θείας Λειτουργίας στον ωραιότατο ναό μας που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης όπως ήδη σημειώσαμε και η χειροτονία του απόφοιτου της Πατριαρχικής Σχολής μας Συμεών σε διάκονο και πρεσβύτερο. Όλα έγιναν με την καθιερωμένη εκκλησιαστική τάξη και ιερή κατάνυξη.

Ο νέος ιερέας θα βοηθήσει στην δεύτερη ενορία που υπάρχει εδώ του Αγίου Παντελεήμωνος την οποία επισκεφθήκαμε. Το πιο συγκλονιστικό είναι ότι ο εγγονός του π.Ελευθέριου θα έλθει να φοιτήσει στην Πατριαρχική μας Σχολή κι έτσι αργότερα θα μπορέσει να συνεχίσει το τεράστιο ιεραποστολικό έργο που άρχισε ο παππούς του πρωτοπόρος σ’αυτή την απομακρυσμένη περιοχή.

Κι’όλα αυτά γίνονται σήμερα. Δεν θα περιγράψω με λεπτομέρεια το κουραστικό αυτό ταξίδι. Από την Πατριαρχική μας Σχολή μέχρις εδώ που είμαστε είναι ακριβώς δεκαπέντε ώρες. Δεν μπορέσαμε να το κάνουμε όλο αυτό σε μία μέρα αφού εν τω μεταξύ νύχτωσε.

Ώρες όμως πολλές και επικίνδυνες περιοχές, χωριά, πόλεις, δάση τροπικά άγρια ζώα. Συνοδοί μου ο οδηγός μου, δύο ιεροσπουδαστές, ο διάκονος μου κι ένας βοηθός, όλοι απόφοιτοι της Πατριαρχικής μας Σχολής.

Μία λοιπόν διαδρομή τόσων πολλών και ατελείωτων ωρών. Οι συνοδοί μου που μιλούσαν αναμεταξύ τους καθ’όλη τη διάρκεια όλου αυτού του ταξιδιού στο τέλος είχαν μια απορία, μια ερώτηση που ήθελαν να τους δώσω μια απάντηση.

Όλες αυτές τις ώρες καθόμουν σιωπηλός, δεν άνοιξα το στόμα μου να πω οτιδήποτε. Ήταν φυσιολογική η απορία τους. Απλούστατα ήθελαν να ξέρουν τι σκεφτόμουν και ήμουν τόσο προσηλωμένος όλες αυτές τις ώρες.

Πολύ απλά και ταπεινά έδωσα την απάντηση για να τους λύσω την περιέργεια και την απορία τους. Προσευχόμουν κι έγραφα. Δεν έχασα καθόλου τον χρόνο μου όλες αυτές τις ώρες.

Είμαι μια χαρά και ευχαριστημένος γιατί βγήκε άριστη δουλειά, δηλαδή μέσα στο μυαλό μου συνέθεταν ιστορίες και περιγραφές από τις ιεραποστολικές μου εμπειρίες… Έμειναν άναυδοι. Μόνο κοίταξε ο ένας τον άλλον κι ́αυτό ήταν αρκετό και σιώπησαν.

Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι ακριβώς εκεί στον απέραντο, ατελείωτο κι’ όμορφο Ινδικό Ωκεανό. Κάθομαι και ατενίζω στο βάθος όσο γίνεται και σκέφτομαι πόσο τελικά ο θεός αγαπάει τον άνθρωπο και τον φροντίζει.

Βρισκόμαστε εδώ που τελέσαμε δύο θείες λειτουργίες την Κυριακή και την Δευτέρα για να δώσουμε ύστερα από βαθιά περισυλλογή και εξέταση σ’ένα ακόμα απόφοιτο της Πατριαρχικής μας Σχολής, τον Συμεών που κατάγεται και ζει σ’αυτά τα μέρη να υπηρετήσει τον Κύριο μας και την Ορθοδοξία μας σ’αυτό το απόμερο κι απομακρυσμένο κομμάτι της Δημιουργίας του Θεού. Έχει τα προσόντα η Θεία Χάρις που δέχθηκε να τον φωτίσει και να τον στερεώσει ώστε να εκπληρώσει την μεγάλη και ιερή αυτή αποστολή του.

Για την ιστορία δημοσιεύω μια παλαιά φωτογραφία από το αρχείο μου. Είναι η πρώτη εκκλησία έτσι όπως την συνέλαβε ο φωτογραφικός φακός τότε λίγο μετά την εις Επίσκοπο χειροτονία μου. Φαίνεται καθαρά σε ποια κατάσταση βρισκόταν τότε και μάλιστα μπορεί να γίνει σύγκριση με τον σημερινό μεγαλοπρεπή ναό που πραγματικά τιμά την Ορθοδοξία στα πέρατα της οικουμένης, ’’από περάτων έως περάτων’’ Μάλιστα στην φωτογραφία διακρίνεται και ο πρώτος ιερέας της περιοχής π. Ελευθέριος.

Τότε ενθυμούμαι λειτούργησα και χειροτόνησα έναν ιεροσπουδαστή της φυλής των Λούο (φαίνεται καθαρά στην φωτογραφία).

Μπορεί κανείς να κάνει σύγκριση άνετα με τον τότε πρόχειρο ναό και τον σημερινό που πραγματικά δεσπόζει στο κέντρο της πόλης του Μπεκετόνι ακριβώς απέναντι από το κεντρικό νοσοκομείο σε τέτοιο βαθμό που πραγματικά είναι ένα ξεχωριστό κόσμημα μνημείο απέραντης αξίας όχι μόνο αρχιτεκτονικά αλλά και πνευματικά.

Ίσως ο ναός αυτός στη συγχυσμένη κοινωνία που ζούμε και στις αμφιβολίες που δέχεται ο άνθρωπος να γίνει ένα λιμάνι πνευματικό ένας παράδεισος όπου πολλές ψυχές θα γνωρίσουν τελικά τον Χριστό και θα σωθούν.

Μέσα λοιπόν σ’όλη αυτή την ακαταστασία και την ταλαιπωρία που διέρχεται ολόκληρη η ανθρωπότητα με την ‘’δήθεν’’ παρουσία του κορονοϊού και εδώ στην Αφρική η άλλη πανδημία της πείνας έρχεται η Ορθόδοξη μας Εκκλησία για μια ακόμη φορά να δώσει ένα μήνυμα ελπιδοφόρο στους ανθρώπους παγκόσμια με την δυναμική Της παρουσία.

Σ’αυτό λοιπόν το κρίσιμο σημείο της πλέον συγχυσμένης κοινωνίας και στις αμφιβολίες και αμφιταλαντεύσεις των ανθρώπων στέκεται όρθια η Εκκλησία μας και εκπέμπει σ’ολόκληρο τον κόσμο την βοήθεια προσευχή Της και ικεσία Της προς τον ουρανό που ανανεώνει τον άνθρωπο μεταμορφώνει το μυστήριο αυτό της ζωής.

Είναι η δωρεά που υποδουλώνει υπακοή, διάκριση, ταπείνωση, ολοκληρωτικό δόσιμο στο θέλημα του Θεού. Έτσι ξεφεύγει τελικά ο άνθρωπος από το λήθαργο της ανθρώπινης αδυναμίας και καταδίκης για να λάμψει με τη χαρισματούχα θεϊκή παρουσία Της το μήνυμα της αναστημένης και μεταμορφωμένης πια ψυχής του ανθρώπου.

Αυτό επιτυγχάνεται μόνο με την αληθινή προσευχή των εκλεκτών του Θεού. ‘’Έχε ειρήνη εις τη καρδία σου και χιλιάδες θα σωθούν πλησίον σου’’ Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

‘’Όποιος αναπαύει τους ανθρώπους, ευχαριστεί τον Θεό’’ (Άγιος Ισαάκ ο Σύρος). Θα σκεφθεί κανείς, θα εμβαθύνει, θα μελετήσει και στο τέλος θ’αρχίσει να καταθέτει τις μαρτυρίες του. Και οι μαρτυρίες είναι ατελείωτες δεν χωρούν σ’αυτό το άψυχο χαρτί για να μπορέσει κανείς να τις εκθέσει, να κάνει ένα σύντομο κι απλό απολογισμό. Κάτι μέσα απ’όλα που θα μπορέσει να δοθεί στον άνθρωπο αυτή την τόσο αναγκαία αίσθηση και τη γεύση της ζωντανής ζωής και μαρτυρίας του Θεού μέσα μας.

Σ’αυτή λοιπόν την συγχυσμένη και πολύ δοκιμασμένη εποχή οι διάφοροι με όλο φυσικά το δικαίωμα και με τις απαιτήσεις των καιρών μας αναγγέλλουν και υπογράφουν μανιφέστα και αυτοπροβάλλουν τάχα μέσα από επιστημονική έρευνα και ακρίβεια τις εκτιμήσεις τους και τα συμπεράσματά τους.

Ξένοι και δικοί μας που νομίζουν ότι λόγω θέσεων υψηλών και τάχα προσόντων μπορούν να ομιλούν και να βγάζουν συμπεράσματα όχι από τη γνώση και σοφία του Θεού που στην προκειμένη περίπτωση υβρίζουν τα άγια και όσια της Εκκλησίας μας και της μακραίωνης ιερής μας παράδοσης και ιερής κληρονομιάς και πολιτισμού. Που ν’άξεραν ότι βρίσκονται σε λάθος δρόμο και πιστεύουν ότι χωρίς τον Θεό θα μπορέσουν να πείσουν και να επιβιώσουν.

Γίνεται μια οργανωμένη προσπάθεια για να πληγωθεί το σώμα της Εκκλησίας μας. Επειδή η προσπάθεια αυτή έχει σχέση με τους ισχυρούς της γης που αποβλέπουν στην κατάργηση της αξιοπρέπειας του ανθρώπινου προσώπου για την ισοπέδωση των πάντων, όπως ήδη αναφέραμε βρίσκονται στο σκότος και ακολουθούν λανθασμένο δρόμο.

Η εκκοσμικευμένη και προκατασκευασμένη θεωρία του ανθρώπινου γίγνεσθαι δεν μπορεί να στεριώσει αφού τα μέσα που χρησιμοποιούνται είναι ψεύτικα και εξευτελίζουν το ανθρώπινο πρόσωπο αυτό που έχει την αρχή και την ύπαρξη του στον ίδιο τον Θεό.

Η αλαζονεία τους, ο εγωιστικός ρυθμός με τον οποίο δουλεύουν και εμφανίζονται ότι τάχα θα στηρίξουν και θα ενισχύσουν στην επικράτηση μιας παγκόσμιας ιδεολογίας, όλα καταλήγουν στον μηδενισμό και στην διάλυση της αληθινής πνευματικής υποδομής και στερέωση του ανθρώπινου ηθικού δικαιώματος του ανθρώπου για δικαιοσύνη, ελευθερία και αξιοπρέπεια.

Ένα σχέδιο με παγκόσμιες διαστάσεις που αποσκοπεί στην καταστροφή και διάλυση του ίδιου του Θεού και του δημιουργηθέντος κόσμου του ορατού και του αοράτου.

Και στη σειρά αυτή των προπαγανδιστών για την επικράτηση εκείνου του συστήματος που περιέχει τέτοια στοιχεία ατομιστικά και εγωλατρικά και παράφρονα, ατομικιστική αλαζονεία, εξολόθρευση και εξαφάνιση κάθε τι που σχετίζεται με την ιστορία και τον πολιτισμό μας με άλλα λόγια παγανιστική και ειδωλολατρική επιστροφή, πρωτόγονη υποδομή και εξαθλίωση κάθε τι που ανεβάζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τον σεβασμό προς την ιστορική πραγματικότητα όχι μόνο του τόπου μας αλλά και σε παγκόσμια εμβέλεια, αν και το σημειώσαμε ήδη το επαναλαμβάνουμε για μια ακόμη φορά.

Και το πιο συγκλονιστικό και αποκαρδιωτικό. Για το σύστημα αυτό συμφωνούν, πολιτικοί, εκκλησιαστικοί, συγγραφείς, επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, θεατρίνοι κ.τ.λ.

Μέσα λοιπόν σ’όλη αυτή την ακαταστασία και την επιδρομή -καταδίκη- κάθε τι που σχετίζεται με την παρουσία και την δημιουργική μακραίωνη και μακρά μας κληρονομιά και τον αναντικατάστατο πολιτισμό μας, αυτοί οι ‘’νάνοι’’ πίστεψαν ότι μπορούν και έχουν τόση δύναμη ανώτερη μάλιστα από τον ίδιο τον Θεό για να μας διαλύσουν και να εξολοθρεύσουν οτιδήποτε έχει με την ύπαρξη, καταγωγή και προέλευση μας. Δεν επιθυμούν να πιστέψουν ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία με τα μυστήριά Της και την αληθινή θεογνωσία Της, μια βαριά και ιστορικά αποδεδειγμένη κληρονομιά μπορεί να σώσει και να ανακουφίσει το ανθρώπινο γένος παγκόσμια, οικουμενικά.

Οι Άγιοι μας, οι μαρτυρές μας, οι σύγχρονοι ασκητές μας με την ταπεινή τους ζωή και θυσία δημιούργησαν όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να μπορούμε εμείς να ζούμε και να γευόμαστε, να βιώνουμε τα θαυμάσια της δημιουργίας Του, και να απολαμβάνουμε αποκαλυπτικές και εσχατολογικές εικόνες τ’ουρανού που αξιολογούνται από εμάς εδώ στη γη μέσω των μυστηρίων, ιδίως εκείνο της Ευχαριστίας.

Φθάσαμε λοιπόν στο τέρμα του Ινδικού Ωκεανού ύστερα από ταξίδι εν όλω δεκαοκτώ ωρών στον δρόμο αλλά με διακοπή για εκτέλεση συμπληρωματικών ποιμαντικών καθηκόντων. Στην πραγματικότητα συμπληρώσαμε ακριβώς δύο μέρες αφού υποχρεωτικά διανυκτερεύσαμε στο μεγαλύτερο λιμάνι του Ινδικού την Μομπάσα.

Θυμηθήκαμε την εποχή των μεγάλων σφαγών όταν ήλθαμε να εγκαινιάσουμε τον μεγαλοπρεπή μας ναό αφιερωμένο στον Απόστολο Παύλο και τον κίνδυνο που διατρέξαμε αφού οι αδελφοί μουσουλμάνοι, τότε όπως και σήμερα έσφαξαν χωρίς κανένα φόβο ή δισταγμό τον απροστάτευτο αθώο πληθυσμό της περιοχής.

Σχεδόν κι’εμείς πέσαμε στην παγίδα, στα χέρια τους. Αλλά φαίνεται καθαρά η άκρα Του Κυρίου μας συγκατάθεση και μακροθυμία. Ω του θαύματος!! Γλυτώσαμε και συνεχίσαμε τη διαδρομή μας και εκπληρώσαμε εκεί την αποστολή μας στο ακέραιο.

Αυτό είναι το μεγάλο μυστήριο της Εκκλησίας μας. Μπορούσαμε να αφήσουμε να πεθάνουν οι εικόνες αυτές Του Θεού από την πείνα; Ήταν αδύνατο αφού η ανομβρία θέριζε όλο το γύρω σκηνικό.

Φυσικά μας συγκλόνισαν οι σκηνές των απελπισμένων αδελφών μας και φίλων μουσουλμάνων. Είναι μια μικρή αναπαράσταση των άγνωστων πτυχών της ιστορίας μας σε τέτοιο βαθμό που ο Ιμάμης δυνατά και στην συγκεκριμένη ώρα και στιγμή εμφανίζεται και διαβεβαιώνει την παρουσία τους σ’όλο το μήκος και πλάτος της απομακρυσμένης και ξεχασμένης αυτής ωραίας όμως, δημιουργίας Του Θεού.

Δύο μόνον βήματα απέναντί μας ακριβώς η ξακουστή και επίκαιρη μέχρι σήμερα Σομαλία! Ο απέραντος και πανέμορφος γαλήνιος και ουράνιος στο χρώμα Ινδικός Ωκεανός, μας διαβεβαιώνει για μια ακόμα φορά ότι όλο αυτό το δημιούργημα δεν φτιάχτηκε από

ανθρώπινα χέρια αλλά από τα αγιασμένα ασύγκριτα χέρια της δημιουργίας και αγάπης του Θεού προς το υπέρλαμπρο και υπεράνθρωπο σχεδιό Του.

Πείνα λοιπόν! Απίστευτο όπως ήδη επισημάναμε στον 21ο αιώνα. Να πεινούν οι άνθρωποι. Ήταν δυνατό να τους αφήσουμε να πεινούν; Κι ας ήταν μουσουλμάνοι, και μερικοί φανατικοί δικοί μας που έχασαν το αίσθημα και το δώρο της αγάπης και της συγχώρεσης, εχθροί μας θα πουν άσπονδοι, άθεοι κ.τ.λ.

Η Ορθόδοξη μας Εκκλησία στέκεται υπεράνω όλων αυτών των άσχετων διακρίσεων και επιλογών. Είναι η αιώνια, Μητέρα των πάντων, η ελπίδα και το στήριγμα των πονεμένων και των αδικημένων, των πτωχών και των πεινασμένων ανεξάρτητα από χρώμα, καταγωγή, προέλευση ή ακόμα γιατί όχι και θρήσκευμα.

Βλέπω μπροστά μου τις άγιες μορφές των γερόντων και φίλων του Θεού των ευλογημένων αυτών ψυχών που αγίασαν και μας δίδαξαν αυτό το μυστικό της άκρας του Κυρίου συγκατάβασης και αποδοχής των πάντων.

Αυτοί εμπλούτισαν τον στέφανο της δικαιοσύνης με την απλότητα της ταπεινής ψυχής τους στον συνάνθρωπο και αδελφό τους, τον καταδικασμένο κι αδικημένο αδελφό τους. Μα δεν τον άφηναν να πεθάνει. Του συμπαραστάθηκαν όχι μόνο υλικά αλλά και καρδιακά.

Η ψυχή τους αναπαύονταν ήσυχη μέσα στην άκρα συγκατάβαση και μακροθυμία του Δημιουργού της κτίσης και των πλασμάτων όλων των εποχών και αποχρώσεων. Έτσι μόνον έφευγαν αναπαυμένοι και πλήρωναν με την ταπείνωση και την αγαθή τους θέληση το σχέδιο του Θεού κι εκείνο της Δημιουργίας Του.

Έτσι λοιπόν, κι εμείς ανάξιοι δούλοι αμαρτωλοί ακολουθώντας πρώτα το παράδειγμα Εκείνου που ανέβηκε στον σταυρό για τη σωτηρία όλου του κόσμου και των αγίων Του που με την ζωή και το έργο τους ανάπαυσαν τον οποιονδήποτε άνθρωπο με την ελεημοσύνη τους και την αποδοχή τους.

Ήταν ποτές δυνατό να τους ξεχάσουμε. Μοιραστήκαμε μαζί τους το ελάχιστο που είχαμε και που ήταν δώρο από τον ίδιο τον Θεό και δημιουργό μας.

Οι άνθρωποι ακόμη ψάχνουν να βρουν τον αληθινό Θεό αυτόν που θα τους ξεκουράσει και αναπαύσει. Αυτός που ήλθε ακριβώς να δώσει την ελπίδα στις κουρασμένες ψυχές των ανθρώπων και των ξεχασμένων.

Είναι παντού και με τη δυναμική παρουσία Του στηρίζει μ’ένα θαυματουργικό τρόπο ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Βρισκόμαστε λοιπόν στο κέντρο της μουσουλμανικής παρουσίας εδώ στην Κένυα. Όπως ήδη τόνισα κάποτε εδώ που είμαστε στα σύνορα της Σομαλίας στον απέραντο και πανέμορφο Ινδικό Ωκεανό είναι σαν να βρισκόμαστε σε μια χώρα μακρινή.

Τα πράγματα διαφέρουν τόσο πολύ από τις άλλες χώρες και περιοχές που επισκεφθήκαμε ήδη εδώ στον χώρο της Αφρικανικής Ηπείρου. Η διαφορά γίνεται ακόμα πιο αληθινή με την παγκόσμια πρωτοφανή ανησυχητική κατάσταση.

Μας κοροϊδεύουν και μας τρομοκρατούν απ’όλες τις πλευρές και μ’ένα καθολικό δικτατορικό τρόπο επιθυμούν να μας πνίξουν και να μας διαλύσουν, να μας αφανίσουν με μια δήθεν δικαιολογία ότι στο τέλος θα μας σώσουν…

Η ανθρωπότητα ολόκληρη ταλαιπωρείται και εξαφανίζεται σιγά σιγά κάθε ίχνος σεβασμού και αξιοπρέπειας. Δεν έχουμε όμως άλλη επιλογή που μάθαμε να σεβόμαστε, να τιμούμε και ν’αγαπούμε τον συνάνθρωπό μας και τον διπλανό μας του κάθε χρώματος, καταγωγής, προέλευσης, ήθους και γλώσσας.

Η δική μας η επιλογή είναι μία και αναγνωρίζει την παγκόσμια και πανανθρώπινη πραγματικότητα. Εκείνη της αγάπης και της καταλλαγής τα αιώνια αυτά διδάγματα που εκπηγάζουν από τον νόμο που ο ίδιος ο Θεός καθόρισε ακριβώς για να ενισχύσει και προστατέψει την συγχυσμένη και χωρίς προσανατολισμό ανθρωπότητα.’’ Πλην αγαπάτε τους εχθρούς υμών’’

Στο διπλανό τραπέζι κάθονται μουσουλμάνοι και συζητούν αναμεσά τους στην τοπική διάλεκτο. Τους χαμογελώ και με χαιρετούν εκφραστικά. Ο Ιμάμης τους ταυτόχρονα με την δυναμική μέσα από το μικρόφωνο μας αναγγέλλει ότι προσεύχεται στον Αλλάχ!!

Εκείνη την ώρα έφερα στη σκέψη μου τις ιδέες ενός σύγχρονου γνωστού αγίου τώρα της Εκκλησίας μας που θεωρούσε τους πιο φανατικούς και επικίνδυνους εχθρούς του, τους καλύτερούς και πολυτιμότερούς ευεργέτες του…

Γιατί έτσι αναγνωρίζει από μόνος του τις αδυναμίες του και τις ατέλειές του και τελικά αφού τους αγαπήσει ταπεινώνεται και βγαίνει ο ίδιος νικητής και σημαιοφόρος του πολυτιμότερου δώρου που έδωσε ο ίδιος στον άνθρωπο, την αγάπη.

Συγκλονίζεται και αναστατώνεται μέσα μας όλη η ύπαρξη μας αφού δοκιμάζουμε κάτι το υπερβατικό το ασυνήθιστο και το υπερφυσικό. Είναι έτσι αυτή η πραγματικότητα, η εικόνα που μόνο ο Θεός θα μπορούσε να μας απαλλάξει αυτό τον εγωκεντρισμό μας και τη μεγαλομανία μας, να μην μπορούμε ή να θέλουμε ν’αγκαλιάσουμε τους γύρω μας όσο κι αν διαφέρουμε στη σκέψη και την ζωή μας.

Παρόλο που μας φαίνεται ακατόρθωτο είναι συνετό να το πετύχουμε αφού θα έχουμε την διαβεβαίωση του ίδιου του Χριστού μας που μας αγαπά και μας θέλει να σωθούμε με τα ευεργετικά του σωτήρια και τέλεια μέσα.

Έτσι γινόμαστε πλούσιοι πνευματικά και εφαρμόζουμε τέλεια την αγάπη αυτή προς τους εχθρούς, τους ξένους, τους πολέμιους μας, τους συκοφάντες και τους μισούντας ημάς.

Τόση ήταν η αγάπη Του Θεού προς τον άνθρωπο ακόμα και σ’αυτούς που τον εξευτέλισαν και σταύρωσαν ώστε την ώρα εκείνη του πόνου και της πικρίας του, τους ευεργέτησε και τους ανύψωσε ευλογώντας τη ζωή τους. Και μας λέγει μάλιστα χαρακτηριστικά, ‘’έσεσθε υιοί υψίστου, ότι αυτός Χριστός εστίν, επί τους αχάριστους και τους πονηρούς’’.

Ανοίγουν οι ουρανοί και μας υποδέχονται οι άγγελοι και οι δίκαιοι γιατί ακριβώς δεχθήκαμε μέσα μας να καλλιεργήσουμε αυτή την αγάπη που μας τοποθετεί στον τέλειο προορισμό μας που δεν είναι άλλος από την αρετή της αγάπης, της συγχώρησης και της άκρας συγκατάβασης και αποδοχής, της μακροθυμίας προς όλους ανεξάρτητα της πίστης και των έργων που επεξεργάζονται αφού ο όπου γης άνθρωπος πλάσθηκε ακριβώς ‘’καθ’ομοίωσιν Θεού’’(Γεν 1/26)

Έτσι λοιπόν ταξιδεύουμε. Δεν φθάνουμε στο τέρμα μας. Ούτε πινακίδες τουλάχιστο με τα χιλιόμετρα τους τόπους που βλέπουμε. Κόσμος πολύς, μουσουλμάνοι φυσικά με τα τζαμιά παντού και τους μιναρέδες. Γυναίκες με τους φερετζέδες και άνδρες με τα άσπρα τσελεπίδες παρόμοιο χρώμα και ο σκούφος κ.τ.λ

Μας τρελάνανε κυριολεκτικά με τις βροντερές φωνές τους. Παντού φαίνεται ξεκάθαρα ότι κυβερνούν τον τόπο εδώ φυσικά που βρισκόμαστε είναι μανδρί τους κι εδώ ας μην ξεχνάμε έγιναν όλες οι φονικές επιθέσεις και δολοφονίες!! Ενθυμούμαι ακόμα και φέρνω στη μνήμη μου τις αγωνίες και τους φόβους μας όταν διασχίσαμε εκείνη την ιστορική ζούγκλα όπου ήσαν χωμένοι οι επιθετικοί Σομαλοί!!!

Παρ’όλα αυτά χαιρόμαστε και διερωτηθήκαμε για μια στιγμή αν είμαστε στον ουράνιο παράδεισο ή στη γη. Μου φάνηκε ότι έκλεισα για μια στιγμή τα μάτια μου και είδα όλα της πανέμορφης ουράνιας χάριτος.

Πράσινο παντού, βουνά και πεδιάδες, ο Ινδικός Ωκεανός καταγάλανος και ήρεμος τα ελάφια, οι πάπιες, οι ρινόκεροι, τα πολύχρωμα πουλιά, και φυσικά οι πίθηκοι να τρέχουν και να πηδούν από τη μια μεριά στην άλλη ψάχνοντας να διασκεδάσουν μαζί μας…

Παντού λοιπόν ομορφιά και δημιουργία, ένας ατελείωτος επίγειος παράδεισος και φυσικά όλα τα μοιραζόμαστε μαζί με τους αδελφούς μας μουσουλμάνους οι οποίοι θεωρούνται άσπονδοι εχθροί μας στα δικά μας τα δρώμενα κατά τα άλλα αγαπούμε και τους εχθρούς μας όποιοι και να είναι και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Η ζέστη φυσικά δεν μας εμπόδισε να τελέσουμε τη θεία λειτουργία στον μοναδικό εγκαινιασμένο ναό στο κέντρο της πόλης με τους χριστιανούς μας της φυλής Κικούγιου.

Ενθυμήθηκα τότε που έφερε μαζί του όλους τους κατοίκους της περιοχής που κατοικούσε μετά την ανεξαρτησία όταν ο πρώτος Πρόεδρος Γιόμο Κενιάτα έδωσε τεράστιες εκτάσεις γης για να μετακομίσουν και να εγκατασταθούν σε μια απέραντη γη που τελικά έγινε ιδιοκτησία τους και μόνιμη κατοικία τους.

Έφεραν έτσι μαζί τους και την πίστη τους την Ορθοδοξία, που φυτεύτηκε και βλάστησε γρήγορα από τη μία μεριά ως την άλλη ως τα σύνορα της Σομαλίας. Εκείνος ο πρόχειρος ναός έδωσε σε όλους τους ανθρώπους και κουβάλησε κυριολεκτικά ο π.Ελευθέριος μαζί του ζωή και ελπίδα.

Κι έτσι ακούστηκε για πρώτη φορά ο όρθρος της Ορθοδοξίας στο απόμακρο αυτό και φανταστικό τοπίο του Ινδικού Ωκεανού μιας ιστορικής στιγμής στα νεότερα χρόνια της ιστορίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας της ιεραποστολής. Συνεχίζουμε την πορεία μας.

Το τοπίο φυσικά παραδεισένιο. Ζώα, δένδρα, φυτά και άνθρωποι. Όλοι κοσμούν το καθ’ένα με τον δικό του τον τρόπο. Δεν έχει τελειωμό ο προορισμός μας. Τρέχουμε για να φθάσουμε κάπου πριν νυχτώσει. Τα καταφέραμε στο τέλος. Γεύμα αργά το απόγευμα. Δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε. Έπρεπε να ξεκουραστούμε, ν’αναπαυθούμε λιγάκι.

Την άλλη μέρα αρχίσαμε ξανά το ταξίδι για να φθάσουμε στο περίφημο όρος Κιλιμάντζαρο. Η φύση παντού νεκρή. Ούτε ένα πράσινο φύλο. Τα ζώα κυκλοφορούν και ψάχνουν. Δεν υπάρχει όμως τίποτα, τι να δοκιμάσουν.

Απελπιστική η κατάσταση. Τα σύννεφα στον ουρανό άρχισαν να πυκνώνουν. Κάπου φαίνεται ότι ίσως βρέξει. Και εκεί που επισκεπτόμαστε ένα νέο ναό στο πουθενά άρχισε μια βροχή που σχεδόν να μας αφήσει ακίνητους.

Βούλιαξαν τα αυτοκίνητά μας μέσα σε διάστημα λίγων δευτερολέπτων. Που να πάμε, που να τρέξουμε. Από παντού μας περικύκλωσαν ποταμοί που έτρεχαν να παρασύρουν τα πάντα και φυσικά τ’αυτοκινητά μας, αδύνατα να μετακινηθούν. Χρειάστηκε να κατέβουν όλοι κάτω και να σπρώξουν. Τελικά τα καταφέραμε και συνεχίσαμε την πορεία μας.

Τώρα έπρεπε να επισκεφθούμε ένα τουλάχιστον δημοτικό σχολείο στην φυλή των Μασάι, αυτό που ήδη περιγράψαμε στην προηγούμενή μας επίσκεψη. Μόνο εκατό χιλιόμετρα από εδώ που βρεθήκαμε με τις βροχές και τα ποτάμια.

Ήταν απίστευτο. Ούτε μια σταγόνα βροχής. Και η πρώτη λέξη που βγήκε από το στόμα του δασκάλου των παιδιών ήταν ‘’πεινούμε’’! Αν ήταν δυνατόν! Ένα τελείως διαφορετικό τοπίο. Ξηρασία φοβερή και μου εξηγεί ο δάσκαλος για οκτώ συνεχόμενους μήνες ούτε μια σταγόνα βροχής!

Ούτε ένα πράσινο φύλο! Κλαδιά και λαγκάδια ξηρά… απελπιστική η κατάσταση. Και τι τρώνε τα φτωχά αυτά παιδάκια. Η απάντηση ήλθε από τον ιερέα μας, αυτά τα λίγα που μας στέλνετε κάθε μήνα! Μόνο; Κάθισα μαζί με τα παιδάκια πρώτα μέσα στην τάξη τους μίλησα και μου τραγούδησαν και χόρεψαν τα δικά τους παιδικά μασάικα χοροπηδώντας.

Βγήκαμε έξω αφού τώρα ήταν η ώρα του φαγητού. Τους μοίρασα το φαγητό που ετοίμασε η μοναδική μαγείρισσα και πάλι καλά που καταδέχεται μέσα σε αυτές τις συνθήκες που ζουν. Ένα κύπελλο, το κάθε παιδάκι κι έβαζα μέσα καλαμπόκι και φασόλια! Αυτό ήταν όλο το γεύμα τους! Θεέ μου που ζούμε και φυσικά μέχρι αύριο!

Κάθισα εκεί πάνω σ’ένα βράχο για να τους κάνω παρέα. Δεν είχα καμία όρεξη. Κι εκείνη τη μέρα έμεινα νηστικός!! Τα πράγματα που αντίκρυσα και έζησα δεν μου έδιναν καμία διάθεση και όρεξη για φαγητό.

Κοίταξα γύρω γύρω πέτρες, χώμα, ξηρά δένδρα, σκόνη, ζέστη και μάτια των μικρών παιδιών καρφωμένα πάνω μου περιμένοντας και ελπίζοντας για κάτι καλύτερο στη συνέχεια…

Κατάλαβα ότι αναζητούσαν αγάπη και στήριξη. Τα μάτια τους άνοιξαν και καθρέπτιζαν μια αθώα και αγνή ψυχή. Ζητούσαν έλεος. Ποιος να ξέρει άραγε και που να μπορεί να φαντασθεί κανένας από μας αν αυτά τα παιδάκια έχουν γνωρίσει κάποτε πατέρα ή μητέρα. Σε τέτοιο χώρο που βρεθήκαμε και αυτά που είδαμε και ζήσαμε μένουμε άφωνοι.

Στη συνέχεια έγινε συζήτηση με τον ιερέα για την κατάσταση αυτή των παιδιών. Μια χωρίς λόγο ταλαιπωρία. Γιατί να πληγωθούν αυτά τα μικρά παιδάκια. Τραυματισμένα όπως είναι περιμένουν από μας σαν Εκκλησία να αλλάξουμε την πορεία τους με την αγάπη που θα τους δείξουμε και που εκπηγάζει από τον ουρανό.

Είναι αυτή η αγάπη που μας έφερε η άκρα ταπείνωση του Θεανθρώπου μας και θα μας στερεώσει και ενισχύσει όσες κι αν είναι οι δυσκολίες, οι απογοητεύσεις, τα προβλήματα, οι αποτυχίες, οι στεναχώριες και τα παρόμοια.

Με την αγάπη αποκτούμε αυτή την βεβαιότητα ότι γινόμαστε όλοι παιδιά του ίδιου θεού, Πατέρα και Δημιουργού μας. Μας ανεβάζει αυτή η αγάπη που χρειάζονται όλοι οι άνθρωποι μα στην περίπτωσή μας τα φτωχά και απροστάτευτα αυτά παιδάκια της φυλής των Μασάι, ακριβώς στους πρόποδες του Όρους Κιλιμαντζάρο, μας πλουτίζει εσωτερικά και ψυχικά και γινόμαστε όλοι μαζί παρ’όλες τις ταλαιπωρίες και την πείνα τους έλεος και την πολυευσπλαχνία Του και την μακροθυμία Του, όπως ήδη τονίσαμε, ευφραινόμαστε και γινόμαστε με αυτό τον τρόπο ελεήμονες και φιλάνθρωποι.

Επανέρχομαι ξανά στο θέμα της φιλανθρωπίας και της αγάπης προς τους εχθρούς μας. Αν παρακολουθήσει κανείς αυτά που λαμβάνουν χώρα όχι μόνο στον τόπο μας αλλά και παγκόσμια θα ερωτηθεί μα που καταντήσαμε γίναμε μια ζούγκλα άγριων θηρίων, ο ένας να τελειώσει τον άλλον. Παράδοξα πράγματα συμβαίνουν παντού που μας προκαλούν μια μεγάλη εσωτερική ψυχική και πνευματική αναστάτωση.

Παντού οι άνθρωποι πιέζονται, και οι εχθροί της Εκκλησίας μας ζητούν να θάψουν το φως και την αλήθεια που εκπέμπει ο ίδιος ο Χριστός που είναι ο μοναδικός πατέρας και σωτήρας όλου του κόσμου. Μα τίποτε δεν μπορεί να πετύχει όσο και αν προσπαθεί ο εωσφόρος δύναμη του διαβόλου που επιβουλεύεται την αυτοκαταστροφή του ατόμου και της οικουμένης.

Γι’αυτό δεν μας φοβίζουν οι πονηριές και οι παγίδες που προσπαθεί ο διάβολος να μας συγχύσει και να μας εξουδετερώσει τελικά.

Εκεί μέσα μας και δίπλα μας σε κάθε βήμα μας, σε κάθε αναπνοή βρίσκεται ο Κύριος μας δυνατός και κρατερός, το Άγιο Πνεύμα επιστατεί και ανοίγει στις ψυχές των αδικημένων και ταλαιπωρημένων και μαζί οι άγγελοι και οι φίλοι του Χριστού μας εκεί πάντα τους βλέπουμε και τους αισθανόμαστε να μας ενισχύσουν, παραστάτες μας, μηνυτές ελπιδοφόροι, άγρυπνοι και ευσπλαχνικοί, μας καταξιώνουν την αιώνια μακαριότητα της αγάπης και της φιλανθρωπίας.

Η πορεία μας μεταμορφώνεται μέσα από την δόξα και το έλεος.

Εκκλησία Online

Προσθήκη σχολίου

Το email είναι ήδη εγγεγραμμένο στην ιστοσελίδα. Παρακαλώ συνδεθείτε ή ξαναπροσπαθήστε.

Δώσατε λάθος όνομα ή κωδικό

Sorry, you must be logged in to post a comment.