Στό Μητροπολιτικό Ναό τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου Δράμας τελέστηκε ἡ μοναχική Κουρά τοῦ Γεωργίου Κουνουπάκη, πτυχιούχου Φιλολογίας (Σχολή Φιλοσοφίας καί Παιδαγωγικῆς τοῦ ΑΠΘ) καί ἤδη φοιτητῆ στό Τμῆμα Κοινωνικῆς Θεολογίας καί Χριστιανικοῦ Πολιτισμοῦ τῆς Θεολογικῆς τοῦ Α.Π.Θ., μέ καταγωγή ἀπό τήν Ἐνορία Ἁγίου Πέτρου τῆς Μητροπόλεως Γουμενίσσης.

Ἀπό ἐτῶν, ὁ νέος κληρικός διετέλεσε ἀποδέκτης τῆς ὀργανωμένης ποιμαντικῆς διακονίας τῆς ἐκεῖ Μητροπόλεως, με φροντίδα τοῦ τότε Πρωτοσυγκέλλου καί διακονοῦντος περιοδικά σέ ὅλες τίς Ἐνορίες τήν ἱερά Ἐξομολόγηση καί τήν Ποιμαντική τῶν νέων, νῦν Σεβ. Μητροπολίτη Δράμας κ. Δωροθέου.

Ἐντάχθηκε φιλότιμα καί συμμετεῖχε ὡς στέλεχος στήν ποιμαντική παιδιῶν καί νέων, διετέλεσε ἐξ ἀρχῆς βασικός καί σπουδαῖος συνεργάτης ἐπί μιά δεκαετία στίς Κατασκηνωτικές διοργανώσεις καί τίς καθιερωμένες μετακατασκηνωτικές συναντήσεις. Ἡ πρόθυμη συμμετοχή του καί προσφορά ὑπῆρξε σταθερή καί διαρκής, ὥστε τόν κατέστησε ἀξιέπαινο καί προσφιλή στόν εὐρύ κύκλο τῶν ἐθελοντῶν ἐκκλησιαστικῆς διακονίας καί μαρτυρίας στή Μητρόπολη τῆς γενέτειρας καί προελεύσεώς του.

Μετά τήν ἐκπλήρωση τῶν στρατιωτικῶν του ὑποχρεώσεων, λόγῳ καί τῆς ἐνεργοῦ παρουσίας του στά κοινωνικά-δημοτικά δρώμενα, ὑπηρέτησε σέ εἰδικά ἐκπαιδευτικά προγράμματα τοῦ Δήμου Παιονίας.

Ἡ ἐκκλησιαστική του ἐνεργός συνεισφορά, καρπογονία ἐκκλησιοποίησης καί ἡ παράλληλη κοινωνική διαδραστική του παρουσία συνιστοῦσαν βάσιμες ἐλπίδες γιά τήν ἐπιτυχία τῆς ἐπιλογῆς του νά γίνει κληρικός, εἴτε στόν τόπο καταγωγῆς εἴτε στόν τόπο τῆς τελικῆς του κλήσης καί ἐκκλησιαστικῆς ἐπιστράτευσης.

Στήν περίπτωση τοῦ Γεωργίου, ὁρίσθηκε ἡ ρασοευχή νά γίνει τήν Παρασκευή τῆς Τυρινῆς τό ἑσπέρας, ὁπότε ξεκινᾶ ὁ ἑορτασμός “πάντων τῶν ἐν ἀσκήσει διαλαμψάντων Ὁσίων” καί τελεῖται ὁ ἑόρτιος Ἑσπερινός, στήν δέ κυριώνυμη ἡμέρα νά τελεσθεῖ ἡ χειροτονία του σέ διάκονο.

Μέ προτροπή τοῦ ἐξομολόγου καί πνευματικοῦ του πατέρα Σεβ. Δράμας κ. Δωροθέου, ὁ ὑποψήφιος θεώρησε ἐλάχιστη ἐκπλήρωση εὐγνωμοσύνης νά προσκαλέσει διά ζώσης τόν μέχρι πρό τινος Ἐπίσκοπό του καί Ποιμενάρχη, τόν Σεβ. Γουμενίσσης κ. Δημήτριο, γιά νά μετάσχει, νά εὐλογήσει καί νά δεηθεῖ κι ἐκεῖνος τόσο στήν τέλεση τῆς ρασοευχῆς, ὅσο καί στή Χειροτονία του σέ Διάκονο.

Ἡ ρασοευχή καί ἡ ὀνοματοδοσία

Τήν ρασοευχή τέλεσε ὁ Σεβ. Δράμας καί τοῦ ἐπέδωσε τό ὄνομα τοῦ τοπικοῦ ὁσίου Γεωργίου τοῦ νέου Ὁμολογητῆ, τῆς Μονῆς Ἀναλήψεως Σίψας, πού διέσωσε καί εὐεργέτησε τή Δράμα μέ τίς προσευχές καί τά θαύματά του, μέ τήν ποιμαντική τῆς ἐξομολόγησης καί καθοδήγηση τῶν προσκυνητῶν, μέ τή διορατική του συμπαράσταση σέ πολλούς καταφεύγοντες καί τήν εὐρεία ἄσκηση τῆς κρυφῆς ἐλεημοσύνης.

Ὁ Ποιμενάρχης μας στήν ποιμαντική του προσφώνηση πρό τό νέο μοναχό ἐπισήμανε τήν ἀπολυτότητα τῶν προϋποθέσεων τῆς θεάρεστης μοναχικῆς ζωῆς (ἀκτημοσύνη, παρθενία καί ὑπακοή). Συμπλήρωσε ὅμως ὅτι γιά ἕνα τόσο ὑψηλό στόχο ―καί μάλιστα διακονούμενο ἐγγύτερα στόν κόσμο― ἡ θεία Χάρη εἶναι πού ένδυναμώνει καί ἐμπνέει τόν κάθε μοναχό, γιά νά παραμένει πιστός στίς μοναχικές ὑποσχέσεις πρός τόν ἴδιο τόν πανταχοῦ παρόντα Κύριό μας, ὥστε νά ἀθλεῖται καί νά ἀνταπεξέρχεται στόν πνευματικό του ἀγώνα, τιμώντας ἔτσι καί μιάν ὁλόκληρη χορεία μονασάντων πού κατέκτησαν τόν ἁγιασμό.

Στό νέο μοναχό δόθηκε τό ὄνομα τοῦ ὁσίου καί θεοφόρου Πατρός μας Γεωργίου τοῦ νέου Ὁμολογητῆ ( Καρσλίδη), ὥστε νά ἀνάγεται προσευχητικά ἀπό τό Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο στὀν Ὅσιο Γεώργιο, πού καί αὐτός ἔφερε τό ὄνομα τοῦ κορυφαίου Μεγαλομάρτυρα, τόν εἶχε προστάτη του καί δέχθηκε πολλές παρ᾽ αὐτοῦ εὐεργεσίες.

Μέ ἀφορμή αὐτό τό παράδειγμα ―τήν ἀναφορά και την ἐπίκληση τῶν προγενεστέρων Ἁγίων, πού βρίσκουμε στούς βίους τῶν Ἁγίων― ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας προέτρεψε τό νέο μοναχό νά ἐπικαλεῖται τήν προστασία καί τοῦ ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, τοῦ ὁποίου τό ὄνομα ἔλαβε στό Μυστήριο τῆς Βαπτίσεώς του, ὅπως καί τοῦ Ὁσίου Γεωργίου, πού ἔλαβε μέ τή ρασοφορία του.

Ἡ Χειροτονία τοῦ νέου μοναχοῦ

Ἡ Χειροτονία του εἰς Διάκονον τελέσθηκε ἀπό τόν Σεβ. Μητροπολίτη μας κ. Δωρόθεο, κατά τό Ἀρχιερατικό Συλλείτουργο στήν Ἱερά Μονή Ἀναλήψεως τοῦ Σωτῆρος στή Σίψα, μέ συμμετοχή κληρικῶν ἀπό Δράμα καί Γουμένισσα, μέ συνευχόμενη καί συμμετέχουσα τήν Γερόντισσα Πορφυρία ἐν μέσῳ τῆς Ἀδελφότητος, καθώς καί τήν Γερόντισσα Ἀντωνίνη καί μοναζουσῶν ἀπό τήν Εἰκοσιφοίνισσα καί προσκυνητῶν ἀπό Δράμα καί Παιονία.

Ὁ Σεβ. Ποιμενάρχης μας ἀπηύθυνε σύντομο παραινετικό λόγο στόν π. Γεώργιο, εἰς ἐπήκοον καί τῶν συνεστώτων καί μετεχόντων, ἀναφερόμενος στήν ἀκεραιότητα τοῦ ζήλου, στήν ταπείνωση τοῦ ἤθους, στήν καθαρότητα τοῦ βίου, στήν διαρκή ἐνάθληση τῶν φιλοχρίστων ἀρετῶν, ἐνῶ εὐχήθηκε στόν χειροτονούμενο νά ἐνθυμεῖται καθημερινά τό δέος καί τή χαρά, τήν εὐχαριστία καί τή λατρευτική προσκύνηση πρός τό Θεό αὐτῆς τῆς πρώτης μέρας πού ζεῖ τό ξεκίνημα τῆς πορείας του στον ἱερό Κλῆρο.

Παρακληθείς, προσφώνησε τόν χειροτονούμενο καί ὁ Σεβ. Γουμενίσσης μέ μιάν πατρική κατήχηση, τήν ὁποία καί παραθέτουμε.

Παραίνεση Σεβ. Γουμενίσσης πρός τό νέο κληρικό π. Γεώργιο

Ἀγαπητέ μου ὑποδιάκονε Γεώργιε,

πρίν ἀπό ἀρκετά χρόνια ἔζησες αὐτό πού ὅρισε ὁ Θεός περί σοῦ (ὅπως καί γιά τόν καθένα μας): τήν ἔλευσή σου στήν ὕπαρξη διά τῆς ἀγάπης τῶν γονέων σου, μιά εὐλογημένη οἰκογενειακή ἑνότητα. Δόξα τῷ Θεῷ, πάντων ἕνεκεν, διά τούς εὐλογημένους γονεῖς σου καί δι᾽ ἐσένα.

Ἔζησες τή συνέχεια τῆς φροντίδας τοῦ Θεοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας: τό ἅγιο βάπτισμα (τήν ἐγχρίστωση), τό ἅγιο χρίσμα (τήν δωρεά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος), τήν κοινωνική καί τήν ἐκκλησιαστική πραγματικότητα (μιά διανθρώπινη ζωντάνια ζωῆς γύρω σου). Ζοῦσες καί χαιρόσουν τήν παρουσία σου μεταξύ τῶν χριστωνύμων, τό θεῖο αὐτό ἄνοιγμα στήν ἀναφορά πρός τόν Πατέρα ἡμῶν τόν ἐν τοῖς οὐρανοῖς, χάρη στόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό καί χάρη στό Ἅγιο Πνεῦμα.

Δόξα τῷ Θεῷ, γιά τήν ἐκκλησιοποίησή σου καί γιά τόσους συνεργούς, μέ πρῶτον καί βασικό τόν πνευματικό σου π. Δωρόθεο ἐδῶ, τόν Μητροπολίτη τῆς Δράμας.

Σοῦ χάρισε λοιπόν ὁ Τριαδικός Θεός τήν ἁπλή φυσικότητα τῆς ὕπαρξης καί στή συνέχεια σέ παρέδωκε στήν πνευματική ἐλευθερία τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ. Ἐλεύθερο ἀπό τήν “ἀποκλειστικότητα” τοῦ θανάτου, πού παίρνει τόσες ὑπο-μορφές (φθορᾶς, πόνου, ἁμαρτίας, ἀπόγνωσης, κακίας, ἀγνωσίας Θεοῦ, ἀπιστίας)…

Μέχρι τώρα ζοῦσες ὡς ἁπλός Γεώργιος, μιά συγκεκριμένη κοινωνική ἀτομικότητα καί ταυτότητα (σωματοψυχική, διανοητική, συναισθηματική, μορφωτική, ἀναφορική, κοινωνική… ὅλα αὐτά, πού εἶναι ἀπαραίτητα σέ ὅλους μας)…

Ἀλλά προχώρησες κάποια στιγμή σέ κάτι πιό ἀποφασιστικό, πιό τέλειο: ἀποφάσισες νά μοιάσεις τόν Ἅγιό σου σέ μιά τελειότερη σχέση μέ τόν Χριστό… σ᾽ ἐκεῖνο πού ἔκανε τόν Γεώργιο τοῦ 4ου αἰώνα, ἅγιο Γεώργιο αἰώνων καί αἰωνιότητας! Καί αὐτό δέν ἦταν ἡ στρατιωτική ἀξιοσύνη, ἡ κοσμική ἀναγνώριση, οἱ ἐγκόσμιες ἐπιτυχίες, οὔτε κι ὁ θάνατος σάν ἐπίδειξη ἡρωϊσμοῦ. Ἦταν ἐκεῖνο τό χιλιοειπωμένο “χριστιανός εἶμαι”, “ἐμοί τό ζῆν Χριστός”, “ὁ ἐμός ἔρως ἐσταύρωται”. Μιλοῦμε γιά μιά ζωή ἀπόλυτης αὐτοπαράδοσης στό Χριστό.

Ὅλοι οἱ Χριστιανοί καλούμεθα σ᾽ αὐτήν τή σχέση.

Ἄλλοι ἀνοίγονται σ᾽ αὐτήν τή σχέση ξεπερνώντας τόν ἑαυτό τους διά τῆς Ἐκκλησίας καί πραγματώνοντας τόν ἑαυτό τους κοινωνικά, μέ τόν εὐλογημένο ἔγγαμο βίο καί τό ἀγαπητικό ἄνοιγμα στήν οἰκογένεια. Ὡσάν τόν ἀπόστολο Πέτρο τῆς γενέτειρας Ἐνορίας σου (πού βέβαια προχώρησε πολύ περισσότερο, διά βίου καί σταυρώσεως, σ᾽ ἐκεῖνο τό “ναί, Κύριε, σύ οἶδας ὅτι φιλῶ σε” καί τό τήρησε ὡς Ἀπόστολος).

Καί ἄλλοι ξανοίγονται σ᾽ αὐτήν τήν σχέση, ξεπερνώντας τόν ἑαυτό τους καί “ὡριμάζοντας” (εὑρίσκοντας) τόν ἑαυτό τους θυσιαστικά, μέ τόν εὐλογημένο βίο τῆς μοναχικῆς ἀφιερώσεως καί τήν ἀποκλειστική προσήλωση τοῦ ἀνοίγματος κατευθεῖαν πρός τόν Χριστό καί πρός τήν Ἐκκλησία. Ὡσάν τόν ἀπόστολο Παῦλο τόν ἄλλο προστάτη τῆς γενέτειρας Ἐνορίας σου.

Τώρα πλέον, ἀπό Γεώργιος (τοῦ Μεγαλομάρτυρος) μετονομάσθηκες Γεώργιος (τοῦ νέου Ὁμολογητοῦ), κατά τήν πρόκριση τοῦ μέχρι τοῦδε πνευματικοῦ σου πατέρα καί νῦν Μητροπολίτου Δράμας Δωροθέου (ὅπως κι ἐκεῖνον πρό χρόνων ἱκανῶν ἀπό Βασιλείου τόν ὀνόμασα Δωρόθεο καί ἡ Ἐκκλησία τον χάρισε “δῶρον Θεοῦ γιά τή Δράμα”).

Μέσα στήν καρδιά σου μένει ἡ σφραγίδα τοῦ Βαπτίσματος καί τοῦ Χρίσματος μέ τό ὄνομα τοῦ μεγαλομάρτυρος Γεωργίου. Εἶναι ἀποτυπωμένοι οἱ ὥριμοι ἀποφασιστικοί βηματισμοί τοῦ παιδός καί τοῦ ἀγωνιστῆ ἐφήβου καί τοῦ νεαροῦ Γεωργίου, τοῦ φιλολόγου, τοῦ τοπικοῦ δημοτικοῦ στελέχους, τοῦ στελέχους τῶν Κατασκηνώσεων, τοῦ συμμετόχου σέ τόσες ἐκκλησιαστικές διοργανώσεις.

Ἀπό χθές, σύμβολο τελειώσεως στή σχέση σου μέ τό Χριστό, σοῦ ἀποδόθηκε τό ὄνομα τοῦ νεολαμποῦς Γεωργίου, τοῦ νέου Ὁμολογητοῦ, ἑνός μαρτυρικοῦ ἱερέως, πού ἔζησε τέλεια στή ζωή του ὅλους τούς “ἀναβαθμούς” (τήν ἄσκηση, τήν προσευχή, τήν ἐκκλησιαστικότητα, τήν χριστολατρεία, τήν πνευματικότητα, τήν θέωση). Καλεῖσαι νά ταυτίσεις τό ρόλο σου καί τήν καταξίωσή σου, μέ ἕνα νέο πρότυπο σκέψεων, θαυμασμοῦ, προσευχῆς, ἀναφορᾶς, μιμήσεως.

Οἱ δύο Ἅγιοι συναντιῶνται σέ κάποιον πολύ “δικό τους”: στόν Χριστό μας.

Μέ μιά βαθειά καί τέλεια καί ὁλοκληρωτική λατρεία.

Ἄν τούς “καρδιογραφήσουμε”, ἐδῶ καί τώρα, ὅπως καί χθές καί αὔριο καί αἰώνια, θά ἀκούσουμε τήν καρδιά τους νά δονεῖται θεο-λατρευτικά: «Ἀγαπήσω σε, Κύριε, ἡ ἰσχύς μου! Κύριος στερέωμά μου καί καταφυγή μου καί ρύστης μου»! Ἡ ταυτότητα τοῦ δικοῦ τους “ἐγώ” βρίσκεται στήν προσωπική τους λαχτάρα καί στήν ἐκκλησιαστική τους σχέση μέ τό Χριστό.

Ἔζησαν σέ μεγάλες ἀποστάσεις χρόνου, πού ἔμοιαζαν σάν συγκυρίες!

Στόν 4ο αἰώνα τῶν λυσσαλέων διωγμῶν ὁ ἕνας, ὁ πρῶτος Γεώργιος.

Στόν 20ό αἰώνα ἄλλων λυσσαλέων διωγμῶν ὁ δεύτερος, ὁ νεώτερος Γεώργιος.

Τό ὅτι ἁγίασαν, τί δείχνει;

Ὅτι εἶχαν τήν ψυχική διάθεση καί τή ρωμαλέα ἀποφασιστικότητα μέ τίποτε νά μήν χάσουν, ἀλλά νά φθάσουν καί νά κρατήσουν τόν Χριστό. «Διώκετε τόν ἁγιασμόν, οὗ χωρίς, οὐδείς ὄψεται τόν Κύριον»: αὐτό φωνάζει κάθε μόριο τῆς ὕπαρξης τοῦ μεγαλομάρτυρα Γεωργίου καί τῆς ὕπαρξης τοῦ νέου ὁμολογητῆ Γεωργίου.

Πρόσεξε, παιδί μου. Δέν ἁγίασε στιγμιαῖα οὔτε ὁ πρῶτος Γεώργιος οὔτε ὁ νεότερος Γεώργιος. Ξεκίνησαν ἀθλητές τῶν δυσκολιῶν τοῦ βίου. Ἔζησαν σάν ἀθλητές τοῦ Χριστοῦ.

Καί τελείωσαν πρωταθλητές τοῦ Χριστοῦ. Μᾶλλον διαρκῶς χαίρονται “τήν ἀτέλειωτη τελειότητα” τῆς ἀσίγαστης λατρείας καί κοινωνίας καί διαρκοῦς ἐπιπόθησης τοῦ Σωτῆρος.

Ὅπως ὁ ἀληθινός Γάμος δέν βρίσκεται στήν ἀρχή, ἀλλά στή διάρκεια, στή μονιμότητα καί στήν ὡριμότητα τῆς διάρκειας, στήν μοιρασμένη πεῖρα τῆς διαρκοῦς ἀγάπης, μέ δυσκολίες καί χαρές. Ἔτσι καί ἡ σχέση μέ τόν Χριστό δέν “τελειώνει” μέ τό βάπτισμα καί τό μύρωμα. Τελειοῦται ὡς διαρκής διαπάλη μέ κάθε ἐγωλατρεία, ὡς διαρκής ἐκκλησιοποίηση καί χριστοφορία.

Συνεπῶς, ἀξία δέν ἔχει μόνο τό πρῶτο-πρῶτο ξεκίνημα, ἀλλά καί ἡ διάρκεια καί τό τέλος τῆς πορείας. «Τά πάντα καί ἐν πᾶσι Χριστός», πού θά ἔλεγε ὁ ἀπόστολος Παῦλος.

Ὄχι νά πηγαίνουμε περίπου πρός τά ἐκεῖ, “στά τυφλά”.

Ἀλλά νά χαιρόμαστε καί νά ὁμολογοῦμε τό “σήμερον γεννᾶται…” καί τό “σήμερον κρεμᾶται…” καί τό “ἀνέστη Χριστός καί ζωή πολιτεύεται”… ὅλην αὐτήν τήν σωτηριώδη πραγματικότητα τῆς θείας Οἰκονομίας, στό ἐδῶ καί τώρα τῆς ζωῆς μας.

Χωρίς μεγαλοστομίες. Καί χωρίς “μεσοβέζικες κινήσεις”.

Νά κρατιόμαστε ἀπό τήν Χριστολογία καί τήν Χριστοφορία.

Ὅλος ὁ κόσμος βάζει στόχους καί ὑποδύεται ρόλους καί ἔχει ἀξιακά πλαίσια καί διαμορφώνεται μέ τίς ἐξελίξεις.

Κι ἐμεῖς, δέν θά τολμήσουμε νά γίνουμε αὐτό πού ἤδη γίναμε μέ τό Βάπτισμα; “Ὅσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθημεν, Χριστόν ἐνεδύθημεν”!

Αὐτό διάλεξες καί αὐτό σοῦ δόθηκε κι ἐσένα, ἀγαπητέ Γεώργιε, σάν μόνιμη ἐπιδότηση Χάριτος, μέ τό μυστήριο τῆς Μοναχικῆς Κουρᾶς καί τό μυστήριο τῆς Χειροτονίας, ἐφόδια λατρείας καί ἀφοσιώσεως καί ἀφομοιώσεως πρός τόν Σωτήρα.

Καί μάλιστα, ὅλοι οἱ ἐκκλησιαστικοί πρέπει νά ἔχουμε στό νοῦ μας, τήν ἑνότητα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος, ὄχι ἀτομισμούς ἐν σώματι, διότι τότε ἐπιχειροῦμε νά βροῦμε ἕναν ρόλο αὐτοεξύψωσης καί αὐτοπραγμάτωσης μέ τό νά “ἀκρωτηριάζουμε τό σῶμα”.

Ὅμως, τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας δέν χάνεται, ἐμεῖς χανόμαστε καί ὅσους παρασύρουμε.

Προσοχή, παιδί μου.

Συνήθως ψάχνουμε τήν ταυτότητά μας σάν κληρικοί, μέ τό νά “δια-μορφώνουμε” τούς ἄλλους.

Ὅμως, ἐμεῖς εἴμαστε πού δια-μορφωνόμεθα, “μορφωνόμεθα” διά-βίου καί ἀποκτοῦμε “μορφή”διά-τῶν ἄλλων. Δέν εἴμεθα εὐεργέτες τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ἡ Ἐκκλησία μᾶς εὐεργετεῖ, μᾶς ἐνσωματώνει στό Χριστό “διά Πνεύματος Ἁγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν”.

Κι ἐδῶ εἶναι τό κριτήριο ποιότητος: νά γίνουμε ἐν Πνεύματι ὅπως ὁ Χριστός δι᾽ ἡμᾶς, νά βαδίσουμε διά πάντων τῶν μεθηλικιώσεων τοῦ Χριστοῦ, ἐκεῖνο πού παρακαλεῖ ἡ Ἐκκλησία «ἐν ἐμοί μόρφωσον τάς μορφάς τῆς σῆς εἰκόνος».

Ὁ Κύριος εἶναι ἡ φυσική θεϊκή εἰκόνα τοῦ Πατρός. Καί ἔγινε ἄνθρωπος δι᾽ ἡμᾶς, γιά νά μᾶς ὑποδυθεῖ σέ ὅλα τά ἀνθρώπινα “χωρίς ἁμαρτίας”. (Θά τό εἰπῶ ἁπλά), ἐνανθρώπησε, γιά να γίνει “ἡ διαδρομή τῆς ζωῆς μας”, γιά νά μᾶς πιάσει ἀπό τό χέρι καί νά μᾶς περάσει ἀπό τίς δωρεές καί τίς διαδρομές τοῦ δικοῦ Του βίου, τῆς ἄκρας ταπείνωσης, τῆς κένωσης, τῆς τέλειας ὑπακοῆς, τῆς προσευχῆς, τῆς νηστείας, τῆς ἐγκράτειας, τῆς εὐσπλαχνίας, τῆς τελειότητας, τῆς μεταμορφώσεως, τῆς σταυρώσεως, τῆς ἀναστάσεως, τῆς ἀναλήψεως. Ὅλα γιά μᾶς. Κι ἐμεῖς τόν Χριστόν νά λατρεύουμε καί τόν Χριστόν νά ἐπιποθοῦμε.

Ὄχι μέ “φαντασιακές” ταυτίσεις.

Ἀλλά διά μέσου τῆς ἁπλῆς, καθημερινῆς, ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καί ἐκκλησιαστικῆς διακονίας.

Μέσα ἀπό τόν ἐκκλησιαστικό δρόμο νά συμπορευόμεθα μέ τόν Χριστό, νά προσδεχόμεθα τόν Χριστό “συμπορευόμενο” ὅπως ὁ Λουκᾶς καί ὁ Κλεόπας, ὅπως ὁ μεγαλομάρτυς Γεώργιος καί ὁ νέος ὁμολογητής Γεώργιος. Ζοῦσαν γιά τό Χριστό διά τῆς Ἐκκλησίας. Ζοῦσαν μέ τό Χριστό τῆς Ἐκκλησίας. Καί Αὐτόν φανέρωναν στή μορφή τους καί στά ἔργα τους, στά κρύφια τῆς καρδίας καί στά φανερά τῆς ζωῆς, «τά πάντα καί ἐν πᾶσι Χριστός». Ὅδευαν «διά πασῶν τῶν ἐντολῶν» καί ἀρτιώθηκαν.

Ὄχι σέ κάποια ἀποσπάσματα τοῦ βίου, ἀλλά ὅλος ὁ βίος, ἡ διαβίωση, ἡ βίωση, ἡ ἐμβίωση καί ἡ μεταβίωση εἶχαν αὐτήν τήν τελειότητα ποιότητος, πού τήν ἐπιδοτοῦσε ἡ Χάρις τοῦ μεγάλου Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Τούς διάλεξε, γιατί ἤθελαν κι αὐτοί νά Τόν διαλέξουν. Τούς χαρίτωσε, γιατί ἤθελαν νά εἶναι ὁλότελα δικοί Του. Τούς ἁγίασε, γιατί προτιμοῦσαν τή δική Του κοινωνία καί ἐκκλησιαστική σχέση, μέσα ἀπό τίς ἁπλές καθημερινές λεπτομέρειες, στίς ὁποῖες ἀποτυπώνεται καί διατυπώνεται τό ἀτομικό καί κοινωνικό καί θρησκευτικό “ἐγώ” ἐκκλησιαστικά.

Αὐτό σοῦ εὐχόμεθα, παιδί μου Γεώργιε, μαζί μέ τόν Ποιμενάρχη σου καί Πνευματικό σου τόν π. Δωρόθεο, κι ἐγώ. Σοῦ τό εὐχόμεθα ὅλοι ἐδῶ (μέ τήν ἐκκλησιογενή ἀγάπη πού ἔχει ὅλο τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας πρός κάθε μέλος).

«Καλήν μετάνοια καί καλήν ψυχή». Πάντα ἄξιος. Νά ζήσεις.

Ὅλη σου ἡ ζωή νά γίνεται “πορεία πρός τό (αἰώνιο) Πάσχα”. Νά σέ κερδίζει συνεχῶς ὁ Χριστός μας, κι ἐσύ νά Τόν κερδίζεις διαρκῶς.

Συγχαρητήρια στό Μητροπολίτη μας

Στό τέλος αὐτῆς τῆς “κατηχητικῆς” προσφώνησης, ὁ Σεβ. Γουμενίσσης ἀπευθυνόμενος στόν Ἅγιο Δράμας τοῦ ἐξέφρασε τά συγχαρητήρια και τίς εὐχές του.

«Θερμά συγχαρητήρια γιά τήν ἐπιλογή σου καί εὔχομαι καί προσεύχομαι ὁ Ἀρχηγός καί Τελειωτής τῆς πίστεώς μας πάντοτε νά σέ φωτίζει στίς ἐπιλογές σου ὥστε νά ἀναδεικνύεις ὑποψηφίους μέ ἐπίγνωση τῆς ἀποστολῆς τους, μέ ἁγιοπατερική κατάρτιση καί καθαρότητα βίου.

Ἡ πρώτη σου χειροτονία νά εἶναι ἡ ἀπαρχή πολλῶν ἄλλων πού παρομοίως νά ἐμφοροῦνται ὑπό ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος καί ἀνιδιοτελοῦς ἀγάπης πρός τόν Χριστό πρωτίστως καί κατ᾽ ἐπέκταση στά μέλη τῆς Ἐκκλησίας Του καί ὄχι μόνον.

Ὅσον ἀφορᾶ τούς κληρικούς σου, γιά νά εὐθυποροῦν νά τούς ἐμπεδόσεις διά τοῦ παραδείγματός σου καί τῆς διδαχῆς σου τήν ἀναγκαιότητα τῆς ἀναζωπύρωσης τοῦ χαρίσματος τῆς ἱερωσύνης διά τῆς κατ᾽ ἰδίαν προσευχῆς, τῆς μελέτης καί τῶν καλῶν ἔργων καί νά μήν λησμονοῦν ποτέ ὅτι στό πρόσωπο τοῦ κάθε ἐμπερίστατου ἀντικατοπτρίζεται ὁ ἴδιος ὁ Κύριος. Νά ζῆτε ἔτη πολλά πρός δόξαν τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας. Πάντα ἄξιος ἅγιε Δράμας!»

***

Μετά τό πέρας τῆς θείας Λειτουργίας ἀκολούθησε δεξίωση στό Ἀρχονταρίκι τῆς Ἱερᾶς Μονῆς καί γεῦμα στήν αἴθουσα ἐκδηλώσεων τῆς Ἐνορίας Ἁγίου Νικολάου Δράμας.

Εκκλησία Online
Γράψε το σχόλιό σου

Αφήστε μια απάντηση

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.