Η 29η Ιουνίου, ημέρα τιμής των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, είναι περισσότερο από εορτασμός. Είναι μια θεολογική υπενθύμιση ότι ο Θεός εργάζεται μέσα από την ανθρώπινη αδυναμία, μεταμορφώνοντάς την σε δύναμη μαρτυρίας.
Ο Πέτρος είναι ο Απόστολος της καρδιάς. Αγαπά τον Χριστό, προχωρεί με ζήλο, αλλά σκοντάφτει. Βυθίζεται στα νερά της λίμνης όταν αμφιβάλλει. Υπόσχεται πως δεν θα Τον προδώσει, αλλά τρεις φορές Τον αρνείται. Κι όμως, ο Χριστός δεν τον απορρίπτει. Μετά την Ανάστασή Του, τον ρωτά τρεις φορές: «Σίμων, αγαπάς με;». Και στις τρεις, ο Πέτρος απαντά με πόνο και ειλικρίνεια. Η συγχώρεση γίνεται ανάθεση: «Ποίμαινε τα πρόβατά μου». Η πτώση δεν τον αποκλείει από την αποστολή, αλλά τον κάνει πιο δυνατό πνευματικά.
Ο Παύλος είναι ο Απόστολος της σκέψης. Κυνηγός της αλήθειας, νομικός, μεθοδικός και αυστηρός. Στην αρχή πολέμιος των Χριστιανών, θεωρεί πως υπηρετεί τον Θεό. Η θεοφάνεια στον δρόμο προς τη Δαμασκό του δείχνει πως η αλήθεια δεν είναι νόμος, αλλά Πρόσωπο. Χάνει το φως των ματιών του για να φωτιστεί η ψυχή του. Από τη στιγμή εκείνη, αφιερώνεται πλήρως στο Ευαγγέλιο. Ταξιδεύει, διώκεται, λιθοβολείται, φυλακίζεται, αλλά δεν εγκαταλείπει ποτέ.
Η Εκκλησία τους τιμά μαζί, γιατί μαζί αντιπροσωπεύουν την πορεία του κάθε χριστιανού: από τον φόβο στην πίστη, από το σφάλμα στην αποστολή, από την αμφιβολία στην αγιότητα. Η παρρησία τους ενώπιον του κόσμου δεν στηρίζεται σε δική τους αξία, αλλά στη σχέση τους με τον Ζωντανό Χριστό.
Το αίμα τους χύθηκε στην ίδια πόλη, τη Ρώμη, όπου η Εκκλησία τους θυμάται ως κολόνες που θεμελίωσαν την πίστη με την ζωή και τον λόγο τους. Εκεί, στα βάθη της ειδωλολατρίας, οι δύο αυτοί Απόστολοι φύτεψαν τον σπόρο της Αλήθειας που καρποφορεί αιώνες.
Ας σταθούμε ενώπιόν τους με δέος και προσευχή, ζητώντας όχι απλώς να τους τιμήσουμε, αλλά να τους μιμηθούμε. Διότι και σήμερα, η Εκκλησία δεν χρειάζεται τέλειους, αλλά πρόθυμους. Όχι άτρωτους, αλλά ταπεινούς. Όχι φωνές που επιβάλλονται, αλλά καρδιές που μαρτυρούν.
